Το πιο θλιβερό είναι να είσαι νέος

Γράφω στην στήλη σας για να απαντήσω στην "Εφηβική Φωνή" που έγραψε «Που πάμε;». Απευθυνόμενος πρώτα στην ίδια θα πω δεν είσαι μόνη, είμαστε πολλοί. Και πληθαίνουμε οι απογοητευμένοι νέοι, οι έφηβοι της συμφοράς και της διάλυσης. Μας παραδίδουν ένα κόσμο διεφθαρμένο και κατευθυνόμενο, χωρίς καθόλου συμπόνια και αγάπη, ένα κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος για μας, «ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε» σύμφωνα με γνωστό άσμα, γιαυτό και μεις ως νεολαία, όπως κάθε νεολαία πριν από μας, αντιδρούμε βίαια. Γιατί με το τέλος των σχολικών μας χρόνων καταλήγουμε μόνοι και φοβισμένοι, να κολακεύουμε αυτούς που μας χτυπάνε για να ζήσουμε, εξανδραποδισμένοι πια, «εξαρτήματα του συστήματος», να δουλεύουμε για άλλους, να ζούμε για άλλους. Καταφεύγοντας, όπως πολύ σωστά τονίσθηκε, στο διαδίκτυο, γιατί εκεί βρίσκουμε κόσμους που μπορούμε να αναπλάσουμε και να δημιουργήσουμε αυτό που μας αρέσει να βλέπουμε, αυτό που θα έπρεπε να βλέπουμε. Φανταστείτε μυριάδες μελλοντικών ανθρώπων κλεισμένους σε εικονικές πραγματικότητες, το νόμιμο ναρκωτικό μας, γιατί αυτοί που «τρυπιούνται» πολύ απλά προσπαθούν, ματαίως, να γλυτώσουν από όλα αυτά. Δείτε πόσο φασματικές έχουν καταντήσει οι κοινωνικές μας σχέσεις, απλά άυλες και ανούσιες, ζούμε σαν προγραμματισμένοι. Καλώς ήρθατε στο κόσμο που κατοικεί ο θεός του πόνου, των ξεχασμένων ονείρων και των παλιών ερώτων, εκεί όπου όσο και να προσπαθείς είσαι πάντα ο χαμένος! Πράγματι αυτός ο πλανήτης έχει πάψει αγάπη να θυμίζει, εδώ όλοι κηρύττουν το καλό μα στην πρώτη ευκαιρία θα σε αφαιμάξουν! Μιλάτε για τη νέα γενιά που θα κρίνει την παλιά Δρ Σταύρου... Ποιόν να κρίνουμε και να φταίξουμε πρώτον; Τους βασανισμένους πρόσφυγες γονείς μας; Ή μήπως τους αδιάφορους, ως επί το πλείστον, εκπαιδευτικούς μας; Ζούμε στην ευρωπαϊκή Κύπρο του 2009 όπου διωκόμαστε με κάθε μορφή ρατσισμού, έχουμε πατρίδα ξένη και πουλημένη για να ξεπληρωθούν τα λάθη των παλιών γενεών. Και όμως, άκουσα την παλιά ιστορία και δε φαίνεται τόσο παλιά, απλά κοιτάξτε γύρω σας, είναι ένα έργο που θα βλέπουμε για πολύ ακόμα. Τώρα ποιός από εμάς τους έφηβους μεγαλωμένος σε τέτοιο στείρο πνευματικά περιβάλλον θέλει να υπηρετήσει με οποιοδήποτε τρόπο την πατρίδα του; Είτε εννοώντας τη μια σταλιά γης που μας απέμεινε είτε τους συνανθρώπους γύρω μας. Κοιτάξτε στα μάτια τον έφηβο μαθητή Δρ Σταύρου και πείστε τον ότι αξίζει για μισή πατρίδα που ανήκει σε άλλους να πεθάνει... Κοιτάξτε τον ονειροπόλο και ρομαντικό άνθρωπο, αυτόν που δίνει δεύτερες ευκαιρίες και πείτε του ψέματα πως όλα θα πάνε καλά... Όσο για το καρδιοχτύπι και τον έρωτα, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει αγαπητή φίλη, το μείζων θέμα είναι για πόσο θα κρατήσει... Γιατί ο έρωτας πεθαίνει στα χρέη, στην ανεκπλήρωτη ανάγκη και στην πνιγμένη στη ρουτίνα οικογενειακή ζωή. Το πιο θλιβερό από όλα είναι να είσαι νέος, έτοιμος να αποκτήσεις την ελευθερία σου, να ανοίξεις τα φτερά σου και να γνωρίζεις όλα αυτά...

«φωνή βοώντος εν τη ερήμω»