Για το κυνήγι του χρήματος

Σε απαντήσεις σας, αναφερθήκατε ότι σήμερα οι ανθρώπινες σχέσεις καταστράφηκαν εξαιτίας της τάσης των ανθρώπων να κυνηγούν το χρήμα, την προβολή και τη δόξα. Μπορώ να πω όμως ότι χωρίς χρήμα σήμερα κανένας δεν μπορεί να ζήσει. Αν δεν έχεις χρήμα κανένας δεν σε ξέρει, και κανένας δεν σε υπολογίζει. Δυστυχώς όσο κακό κι αν είναι αυτό έχουμε την ανάγκη των άλλων και μπορούμε να την κερδίζουμε με το χρήμα. Το παιδί θέλει πολύ χρήμα για να μεγαλώσει, να σπουδάσει, να κάνει το σπίτι του. Κι εμείς οι μεγάλοι, θέλουμε τις ανέσεις μας, την υγεία, και την ψυχαγωγία μας που κοστίζει πολύ. Αν έχεις χρήμα μπορείς να σπουδάσεις στα καλύτερα πανεπιστήμια, μπορείς ακόμη και να κυβερνήσεις, να γίνεις βουλευτής, πρόεδρος, κλπ. Θα έλεγα ότι χωρίς χρήμα δεν θα υπήρχε ζωή.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Κάποτε φτωχός

Ζω σ' ένα νεκρό γάμο

Έχω απογοητευτεί πολύ από τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Δυστυχώς, έκανα το λάθος και ερωτεύτηκα παράφορα. Και ο άνθρωπος αυτός το μόνο που έκανε ήταν να με προδώσει με τον χειρότερο τρόπο. Υπήρξε ένα φλερτ, μια έντονη έλξη, τον έβλεπα και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και η ψυχή μου πετούσε στα ουράνια. Του είχα ανοίξει την ψυχή και την καρδιά μου, του είπα λόγια γεμάτα συναίσθημα, λόγια που δεν είπα καν ούτε στον άντρα μου. Όταν μια μέρα εξαφανίστηκε χωρίς να μου πει ούτε μια κουβέντα, ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Εγώ δεν θα ζητούσα τίποτα περισσότερο απ’ ότι αυτός θα ήθελε να μου δώσει. Βλέπετε, ήμασταν και οι δύο παντρεμένοι. Ένιωσα τόσο προδομένη, πόνεσα, έκλαψα και ακόμα πονάω. Κάθε μέρα προσπαθώ να τον ξεπεράσω, χωρίς αποτέλεσμα. Μου είναι τόσο δύσκολο γιατί ο άνθρωπος αυτός με έκανε να νιώσω ξανά γυναίκα, μου τόνωσε την αυτοπεποίθησή μου και με έκανε να ζήσω συναισθήματα που ξέχασα ότι υπήρχαν. Πώς μπορεί να υπήρξε τόσο ψεύτης, τόσο υποκριτής; Έπαιξε με τα αισθήματά μου και όταν βαρέθηκε με πέταξε στα σκουπίδια. Πλήγωσε ότι ωραίο ένιωθα γι’ αυτόν. Τώρα καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος αυτός δεν άξιζε τίποτα. Εφόσον δεν είχε τα κότσια να μου δώσει μια εξήγηση, έστω ένα ψέμα και προτίμησε να φύγει σαν κλέφτης, για μένα είναι ένας άνθρωπος κενός. Εύχομαι να μην τον γνώριζα ποτέ. Να αναφέρω ότι με τον σύζυγό μου δεν είμαστε και το «ευτυχισμένο ζευγάρι». Υπήρξαν διάφορα προβλήματα που κατέστρεψαν τη σχέση μας. Δεν υπάρχει αληθινή αγάπη, αλληλοσεβασμός, εκτίμηση, στοργή. Πιστεύω και νιώθω ότι ζω σε ένα νεκρό γάμο. Απλά υπάρχει συμβίωση, το σεξ τις περισσότερες φορές το κάνω από υποχρέωση και αναγκάζομαι να υποχωρώ λόγω των παιδιών. Πόσο θα ήθελα να υπήρχε ένα χάδι, μια αγκαλιά, οποιαδήποτε ώρα της μέρας. Χάθηκαν όλα, και μαζί και η ζωή μου. Υπάρχουν στιγμές που χάνομαι στις σκέψεις μου και μελαγχολώ.

Περιμένω τα σχόλιά σας.

Η σχέση μου με τους γονείς μου

Είμαι ένας νέος 19 χρονών και το πρόβλημά μου εστιάζεται στην σχέση μου με τους γονείς μου, και πιο συγκεκριμένα στη σχέση εμπιστοσύνης. Με λύπη μου διαπιστώνω καθημερινά πως οι γονείς μου δεν μου έχουν την δέουσα εμπιστοσύνη, τουλάχιστον όση θα άρμοζε στο πρόσωπό μου. Προσωπικά δεν βρίσκω κάποιο προφανή λόγο να συμβαίνει αυτό...
Σ' ένα νέο που τελείωσε το Γυμνάσιο με "Άριστα", το Λύκειο με "20", που οι προσωπικές και κοινωνικές του σχέσεις χαρακτηρίζονται από ηρεμία και επιλεκτικότητα, τότε ποιος ο λόγος των επικρίσεων κάθε του επιλογής και των συνεχών απαγορευτικών ορίων; Προσπάθησα αρκετές φορές να μιλήσω με τους γονείς μου γι' αυτό το θέμα, χωρίς αποτέλεσμα, γιατί αυτοί το βλέπουν σαν "ανταρσία" έναντί τους, και έτσι αρχίζουν τα κλασσικά σχόλια του τύπου "Εσείς οι νέοι νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα και ότι θα κατακτήσετε τον κόσμο σε μια νύκτα". Μετά από 2-3 τέτοιες συζητήσεις εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια. Η κατάσταση αυτή με έχει κουράσει τα τελευταία 1,5 με 2 χρόνια και ως αποτέλεσμα αποφεύγω εντελώς να γνωστοποιώ στους δικούς μου τις αποφάσεις και προθέσεις μου πάνω σε όλα τα θέματα. Μήπως φταίει το γεγονός ότι δεν εντάσσομαι στην κατηγορία που ανήκουν οι πλείστοι συνομήλικοί μου που προβαίνουν σε χρήσεις - καταχρήσεις (τσιγάρου, ποτού, ταχύτητας κτλ.); Ή μήπως επειδή προσπαθώ να είμαι χαμηλών τόνων; Η ειρωνεία είναι πως αρκετοί από τους φίλους μου πιστεύουν ότι μπορώ να έχω τα πάντα μόνο και μόνο επειδή υπήρξα άριστος στο σχολείο (στις δικές τους οικογένειες αυτό είναι το μόνο κριτήριο για να τους επιτρέψουν να κάνουν οτιδήποτε), παρόλο που εγώ ποτέ δεν ζήτησα κάτι τέτοιο.
Κύριε Σταύρου, με ποιο τρόπο θα μπορούσα να κερδίσω έστω και λίγη απ' την εμπιστοσύνη τους; Δεν είναι και ότι καλύτερο να ξέρεις ότι δεν μπορείς να στηριχθείς στους πιο δικούς σου ανθρώπους...

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.