Μόνο η αγάπη ΔΕΝ μπορεί!

Ήθελα φέτος να βγω στα κανάλια για να πω σε όλους τους υπεύθυνους για την «αγάπη» που τη χρησιμοποιούν για να δείξουν το ενδιαφέρον τους για τα παιδιά με ειδικές ικανότητες και να τους πω να βρουν άλλα συνθήματα ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ γιατί ακριβώς η αγάπη όπως την καταντήσαμε όλοι μας σε αυτό τον τόπο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ. Θα ήταν καλύτερα να έλεγαν ΜΟΝΟ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ!!! Η αγάπη στην οποία αναφέρονται υπονοεί τα λεφτά, κι έτσι με έμμεσο τρόπο μεταδίδουν στον κόσμο την πεποίθηση ότι τα άτομα με ειδικές ικανότητες δεν χρειάζονται τίποτε άλλο παρά μόνο λεφτά και παρ’ όλες τις ειδικές ικανότητές τους είναι παράσιτα που θέλουν μόνο να παίρνουν από τους άλλους και να εκμεταλλεύονται την κατάστασή τους για να καταβροχθίζουν τα λεφτά των ανθρώπων, την καλοσύνη τους και την ανθρωπιά τους. Και θα ρωτήσω αυτούς τους ανθρωπιστές πώς θα ένιωθαν αν τύχαινε να κάθονται ή συνταξιδεύουν δίπλα σ' ένα άτομο με ειδικές ικανότητες;

Είμαι αδελφή ενός σπαστικού αγοριού 21 χρόνων και ταξιδεύαμε με αεροπλάνο. Καθόμουν δίπλα στον αδελφό μου και δίπλα του κάθισε ένας γιατρός. Αφού ξεκίνησε το αεροπλάνο ο γιατρός διαπίστωσε ότι καθόταν δίπλα από ένα άτομο με ειδικές ικανότητες και τότε άρχισε να νιώθει άσχημα. Τον άκουα που «οφουλάτιζε» συνέχεια μέχρι που κάλεσε την αεροσυνοδό και ζήτησε να του αλλάξουν θέση. Η αεροσυνοδός αρνήθηκε και ο κύριος επέμενε να δει τον καπετάνιο. Μετά από πολλή φασαρία ήρθε ο καπετάνιος τον σήκωσε και τον οδήγησε στην πρώτη θέση. Ο αδελφός μου δεν ενοχλήθηκε, εγώ όμως προσευχόμουν να πέσει το αεροπλάνο να μας σκοτώσει όλους.

Παρόμοιες ιστορίες θα μπορούσα να σας διηγηθώ πολλές, ώστε ν' αποδείξω ότι σε αυτό τον τόπο το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να υπάρχει είναι η αγάπη και η αποδοχή προς αυτά τα παιδιά.

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πώς αυτά τα άτομα, δεν θέλουν την «αγάπη» κανενός από εσάς, αφήστε την αγάπη σας για τα παιδιά σας, τους συζύγους σας και τα εγγόνια σας. Τα παιδιά αυτά δεν θέλουν ΤΙΠΟΤΕ από εσάς γιατί απλά δεν μπορείτε ούτε ξέρετε.

Με συγχωρείτε που μιλώ κατ' αυτόν τον τρόπο, είμαι όμως απογοητευμένη γιατί ο κόσμος της «αγάπης» και της «ανθρωπιάς» δεν υποτιμά μόνο αυτά τα άτομα αλλά κι εμάς τους συγγενείς.

Είμαι 32 χρόνων κι ακόμη ελεύθερη γιατί όσοι υποψήφιοι μνηστήρες με ερωτεύτηκαν κάποιοι μάλιστα παράφορα, με εγκατέλειψαν μόλις έβλεπαν τον αδελφό μου. Κάποιοι επέμεναν να με παντρευτούν, οι μανάδες τους όμως έσκιζαν τα ιμάτια τους για τη μεγάλη προσβολή, ο γιόκας τους να παντρευτεί την αδελφή ενός «καθυστερημένου» γιατί οι χωριάτες έχουν και την εντύπωση πως όποιος είναι σπαστικός είναι καθυστερημένος κι επικίνδυνος, που τρώει λεφτά πολλά λεφτά, τα λεφτά του κόσμου, του μαραθώνιου και του κράτους.

Κλειστήκαμε λοιπόν όλοι σε αυτό το σπίτι και μαραζώνουμε, γιατί οι χωριανοί μάς αποφεύγουν, οι γείτονες μας κλείνουν τις πόρτες, κανένας δεν μας θέλει, ούτε φίλοι ή συγγενείς, κανένας δεν θέλει εμάς τα αδέλφια του ανάπηρου νέου ούτε να μας ερωτευτεί γιατί λες κι έχουμε μεταδοτική αρρώστια.

Εγώ όμως ΑΓΑΠΩ τον αδελφό μου και κάνω ότι μπορώ να τον κάνω να νιώσει πως υπάρχει κάποιος στον κόσμο που νοιάζεται γι’ αυτόν ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.

Κλείνοντας όμως αυτήν την επιστολή να πω και μια έκπληξη που ζω τελευταία και αφορά τον τελευταίο μου δεσμό με ένα νέο της ηλικίας μου που για πρώτη φορά δέχτηκε να κάνει παρέα με τον αδελφό μου. Τον ερωτεύτηκα μόνο γι’ αυτό και θα τον αγαπώ για πάντα και να του πω δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Σας ευχαριστώ.

Αυγή Χ.

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·

Πρώτα, αγαπητή φίλη, να κάνουμε μια διόρθωση: Ο όρος «παιδιά με ειδικές ικανότητες» είναι λανθασμένος και άκυρος και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο διεθνής όρος που αναφέρεται στις περιπτώσεις αυτές είναι «παιδιά με αναπηρία».

Όσον αφορά την απογοήτευσή σου μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη. Είναι γεγονός ότι σ’ αυτό τον τόπο έχουμε συνδέσει τα λεφτά με κάθε άποψη της ζωής μας. Οι γονείς για παράδειγμα, έχουν την εντύπωση ότι με τα λεφτά τους μπορούν να υποκαταστήσουν την αγάπη και τη στοργή που στερούν από τα παιδιά τους. Τα παιδιά από την άλλη, εθισμένα στην ηδονή του εύκολου χρήματος καταντούν εκμεταλλευτές, τεμπέληδες, παράσιτα και προβληματικοί χαρακτήρες. Δυστυχώς αυτό είναι περίπου το γενικότερο σύστημα αξιών το οποίο περιστρέφεται γύρω από το χρήμα, τη διακίνηση, ανακύκλωση και διόγκωσή του. Τα άτομα με αναπηρίες (φυσικές, νοητικές και ψυχικές) βρίσκονται κι αυτά μέσα σ’ αυτό το κύκλωμα γιατί η αναπηρία πράγματι στοιχίζει πολύ ακριβά, γι’ αυτό και όσα άτομα δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν υπηρεσίες φροντίδας, στήριξης και θεραπευτικής αγωγής βρίσκονται σε σοβαρή δυσμένεια. Έχω όμως υπόψη μου ότι οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας σήμερα μπορούν να προσφέρουν στο κάθε ανάπηρο άτομο (παιδί ή ενήλικα) οικονομική στήριξη για αγορά υπηρεσιών αλλά και για αξιοπρεπή επιβίωση, φτάνει όμως και τα άτομα με αναπηρίες να μη γίνονται πλεονέκτες και να εκμεταλλεύονται την κατάστασή τους. Έχω ακόμη υπόψη μου ότι τώρα, που στη θέση του Υπουργού αρμόδιου για θέματα αναπήρων βρίσκεται μια ικανή και ευαίσθητη γυναίκα, οι υπηρεσίες αυτές έχουν ενισχυθεί σημαντικά ώστε ο Ραδιομαραθώνιος να μην είναι πλέον αναγκαίος.

Είναι γεγονός ότι ο Ραδιομαραθώνιος χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στέλλει αρνητικά μηνύματα για να σχηματίσει ο κόσμος την εντύπωση ότι τα παιδιά με αναπηρίες χρειάζονται μόνο λεφτά για να ζήσουν. Αναμφίβολα η κρατική οικονομική κατοχύρωση είναι σημαντική όχι όμως η επαιτεία στους δρόμους και τις πλατείες. Έχουν και τα παιδιά αυτά δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την προστασία της κοινωνικής τους υπόληψης. Κι αυτό που τελικά πιο πολύ χρειάζονται, όπως αναφέρει και η επιστολογράφος είναι αποδοχή, ισότιμη αντιμετώπιση, αξιοπρεπής φροντίδα, δίκαιη στάση και ίσες ευκαιρίες εργασίας.

Το τελευταίο μου σχόλιο είναι ότι παρόλη τη γενικότερη προκατάληψη που υπάρχει εις βάρος των ατόμων με αναπηρία υπάρχουν κι αυτοί που έχουν την ψυχική ικανότητα να δεχτούν, να ερωτευτούν και να αγαπήσουν την αδελφή ενός ανάπηρου ατόμου χωρίς να νιώθουν ότι θίγεται η υπόληψή τους.

Τελικά θα λέγαμε ότι μόνο ο έρωτας μπορεί.

Έχω κάποιο κόμπλεξ

Ήμουν ο χαρακτήρας που στα παιδικά χρόνια κλεινόταν στον εαυτό του, λίγη παρέα έκανε με άλλα παιδιά, στο σχολείο ήταν απομονωμένος από τους άλλους, λίγο μιλούσε στην τάξη, ενώ μετά το σχολείο συνήθως κλεινόταν σπίτι. Το σπίτι δεν μου παρείχε κίνητρα να γίνω κοινωνικός αντίθετα με ωθούσε στο να μην έχω πολλές σχέσεις με άλλους. Ήμουν ακόμα άτομο με φοβίες για τους άλλους (ότι θα με ενοχλήσουν, θα με βλάψουν), είχα μελαγχολία, ντροπαλότητα, ενώ ζούσα στο δικό μου φανταστικό κόσμο. Δεν με ενοχλούσε που ήμουν έτσι. Στην εφηβεία άρχισα να συνειδητοποιώ ότι έπρεπε να ξανοιχτώ στην κοινωνία, ένιωθα έντονα την ανάγκη να γίνω κοινωνικός, να αποκτήσω πολλούς φίλους και κοινωνική ζωή. Εντούτοις πολλές φορές δεν γινόμουν αποδεκτός, ένιωθα να με παραγνωρίζουν, δεν με προσέγγιζαν για να με κάμουν παρέα ή να με καλέσουν για κάπου. Ίσως δεν ήξερα τον τρόπο να μπω στην παρέα, δεν κατάφερνα να προσεγγίσω παιδιά που πολύ θα ήθελα να τους κάμω φίλους. Αποτέλεσμα να έχω λίγους φίλους, απλά να βελτιωθεί η κοινωνική μου ζωή ελάχιστα σε σχέση με τα παιδικά χρόνια και να αρχίσω να νοιώθω μοναξιά και απομόνωση. Σήμερα σε αρκετό βαθμό έχω ξεπεράσει το φόβο και την ντροπαλότητα, όμως νοιώθω να έχω κάποιο κόμπλεξ, δεν παίρνω πρωτοβουλία στις σχέσεις μου με τους άλλους εύκολα, ελάχιστες φιλίες έχω κάμει και πάλι συμβαίνει να μην μπορώ να προσεγγίσω για φιλία ή να γίνω αποδεκτός. Πιο έντονο γίνεται το πρόβλημα τώρα που θέλω να κάμω σχέση για σοβαρό σκοπό. Βλέπω αρκετές κοπέλες που θα ήθελα να κάμω τέτοια σχέση μαζί τους χωρίς να κάνω πρώτο βήμα. Δεν είχα κάποια σχέση στη ζωή μου μέχρι σήμερα.

Γιάννης

Για την ομοφυλοφιλία

Εκτιμώ τις απόψεις σας που εκφράζετε από αυτή την στήλη εδώ και πολλά χρόνια που διαβάζω ανελλιπώς. Το θέμα που θέλω να ρωτήσω ως μητέρα είναι για ο θέμα της ομοφυλοφιλίας γιατί κάπου έχω διαβάσει ότι η μητέρα μπορεί να οδηγήσει το γιο της στην ομοφυλοφιλία. Λόγω του ότι βρίσκομαι σε αυτή την ευαίσθητη θέση ως μητέρα θα ήθελα την άποψη σας. Τι είναι αυτό που μια μάνα κάνει λάθος και οδηγεί το παιδί της στην ομοφυλοφιλία. Είναι αλήθεια αυτό και στέκει επιστημονικά ή μήπως είναι απλά φήμες;

Μ.Κ.
Ζακάκι

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·

Αυτό που έχετε διαβάσει αγαπητή φίλη έχει σίγουρα επιστημονική βάση που έχει ερευνηθεί από τη ψυχαναλυτική (όχι ψυχολογική) επιστήμη. Οι έρευνες αναφέρουν ότι ο επιρροή της μητέρας πάνω στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και τη δόμηση της προσωπικότητας του παιδιού ιδιαίτερα του αρσενικού είναι σημαντικός. Η μητέρα για παράδειγμα που κακοποιεί το αρσενικό της παιδί το προδιαθέτει στον ασυνείδητο μισογυνισμό που δημιουργεί ψυχολογικές συνθήκες μέσα από τις οποίες ένα αγόρι μπορεί να μετεξελιχθεί σε ομοφυλόφιλο, σαδιστή, βιαστή ή ασκητή. Το αγόρι που μίσησε την κακοποιό, σκληρή και ψυχρή μητέρα γενικεύει το μίσος στην ψυχή και το διοχετεύει προς όλα τα θηλυκά. Οι πρώτες εφηβικές εμπειρίες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση της ταυτότητας και της προσωπικότητας αυτού του αγοριού. Κακοποιημένα από τα μητέρα αγόρια για παράδειγμα δυσκολεύονται να δημιουργήσουν συναισθηματικές σχέσεις με κοπέλες. Τα αγόρια αυτά προτιμούν σεξουαλικές σχέσεις ξεκινώντας με πόρνες ενώ στην ψυχή τους διευρύνεται η ασυνείδητη θεώρηση της γυναίκας ως εχθρικού όντος και αντικειμένου για σεξουαλική εκμετάλλευση, σαδιστική ή και σεξουαλική βία. Εάν στην εφηβική ζώνη το κακοποιημένο από τη μητέρα αγόρι δημιουργήσει ερωτική σχέση με κορίτσι, οι πιθανότητες να το κακοποιεί ή να το βιάσει σεξουαλικά είναι πολλές. Τα κακοποιημένα από τη μητέρα αγόρια γενικά δεν μπορούν στην ενηλικίωση να αγαπήσουν μια γυναίκα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η πρώτη συναισθηματική σχέση που έπρεπε να βιώσουν με την πρώτη γυναίκα της ζωής τους ήταν τραυματική. Από τη στιγμή που ένας άντρας κουβαλά στο ασυνείδητο εχθρικά αισθήματα προς το γυναικείο φύλο η πιθανότητα δημιουργίας ομοφυλοφιλικής ή διφυλοφιλικής σχέσης αυξάνεται. Αυξάνεται επίσης η πιθανή εμπλοκή του με την πορνεία είτε ως προαγωγός είτε ως πελάτης. Σε αντίθεση, αγόρια που είχαν καλές σχέσεις με τη μητέρα τους δεν τα καταφέρνουν στο αγοραίο σεξ ενώ τα καταφέρνουν πιο καλά στις ερωτικές σχέσεις. Η ψυχαναλυτική επιστήμη αναφέρει ακόμη μια εκδοχή που έχει αποδειχθεί ότι σε πολλές περιπτώσεις ευσταθεί. Η εκδοχή αυτή αναφέρεται στη σκανδαλίζουσα μητέρα (seductive mother) η οποία ερωτοτροπεί με το αρσενικό της παιδί δηλαδή συμπεριφέρεται με τρόπο που διεγείρει ασυνείδητα και προκαλεί τη σεξουαλικότητα του παιδιού της χωρίς όμως να έχει οποιαδήποτε ερωτική επαφή μαζί του γιατί όλα λειτουργούν ασυνείδητα όπως ένας μυστικός και σιωπηλός έρωτας. Το αγόρι μέσα σε τέτοιες συνθήκες αναπτύσσει ερωτικά αισθήματα προς τη μητέρα του με αποτέλεσμα να μην μπορεί στην ενηλικίωση να ερωτευθεί άλλη γυναίκα, γι’ αυτό και είτε προτιμά την ομοφυλοφιλία είτε να μην παντρευτεί ποτέ. Άντρες που γέρασαν χωρίς ποτέ να δημιουργήσουν στενές συναισθηματικές σχέσεις με γυναίκες είτε ασυνείδητα ήταν ερωτευμένοι με τη μητέρα τους ή ήταν συναισθηματικά εξαρτημένοι από αυτήν. Παρόμοια εκδοχή αναφέρεται στη συναισθηματική εξάρτηση του αγοριού από την υπερπροστατευτική του μητέρα με αποτέλεσμα στην ενηλικίωση να μη μπορέσει να ωριμάσει ψυχολογικά ως άντρας αλλά και ως άτομο. Στην περίπτωση αυτή έχουμε το γνωστό οιδιπόδειο σύμπλεγμα που δεν οδηγεί απαραίτητα στην ομοφυλοφιλία αλλά στην ανικανότητα δημιουργίας ετεροφυλικής σχέσης γι’ αυτό και ο άντρας προτιμά –όπως τον Οιδίποδα– να «παντρευτεί» με ασυνείδητο τρόπο τη μητέρα του. Παρόμοια εκδοχή αναφέρεται στην περίπτωση ταύτισης του αγοριού με τη μητέρα του την οποία θαυμάζει, μιμείται και την έχει ως ίνδαλμα. Στην περίπτωση αυτή το αγόρι υποσυνείδητα επιδιώκει να γίνει το ίδιο όπως η μητέρα του. Σε ακραίες περιπτώσεις διαμορφώνει την πεποίθηση ότι είναι γυναίκα σε αντρικό σώμα και οδηγείται στον τρανσεξουαλισμό ή τρανσβεστισμό παρά στην ομοφυλοφιλία. Συναφής περίπτωση είναι η ταύτιση ενός αγοριού με την αδελφή του γιατί η μητέρα ή ο πατέρας ή και οι δυο μαζί δείχνουν υπέρμετρη αγάπη και σημασία μόνο στην αδελφή του, γι’ αυτό και το αγόρι από ζήλεια συμπεριφέρεται όπως την αδελφή του με στόχο να κερδίσει τη σημασία κα την αποδοχή της μητέρας ή του πατέρα ή και των δυο γονιών. Αυτός μπορεί να είναι και ο λόγος που ο ομοφυλόφιλος στην Ελλάδα ειρωνικά αναφέρεται ως «αδελφή». Να τονίσω ότι ο ρόλος του πατέρα είναι επίσης σημαντικός. Όλα τα πιο πάνω που αναφέρθηκαν μπορούν να πραγματοποιηθούν όταν ο πατέρας είναι αδιάφορος, απόμακρος και αμέτοχος στην ανατροφή του αρσενικού του παιδιού. Εάν ο πατέρας συμμετέχει ενεργά στην ανατροφή του γιου του τότε η μητέρα χάνει σημαντικά από τον κυριαρχικό της ρόλο και την επιρροή πάνω στη δομή όχι μόνο του φύλου αλλά του γενικότερου χαρακτήρα του αρσενικού παιδιού. Πρέπει να τονίσω ότι δεν είναι μόνο η μητέρα που προδιαθέτει το αρσενικό της παιδί στην ομοφυλοφιλία αλλά και άλλοι παράγοντες, όπως η γενετική προδιάθεση, οι πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες, η ομαδική ζωή όπως ο στρατός, η συγκατοίκηση, κ.ά.

Μπράβο στην Άννα

Πρόσφατα ήρθα αντιμέτωπη με ένα παράξενο συναίσθημα. Ζήλεψα!!!! Πολύ και σαν κολασμένη. Και το ανορθόδοξο της υπόθεσης δεν είναι ότι ζήλεψα για κάτι που ποθώ και δεν έχω, ή για κάτι που θέλω παθιασμένα να αποκτήσω αλλά δυσκολεύομαι. Ζήλεψα για κάτι που είναι τόσο απλό και προσβάσιμο, αλλά η καθημερινότητα ή ο εγωισμός μου δεν μου το επέτρεψαν μέχρι τώρα να το βιώσω. Ζήλεψα για ξεχασμένα συναισθήματα χαράς και ευφορίας, για συναισθήματα πληρότητας που τα έχουμε κλειδαμπαρωμένα στο μαύρο κουτί της συνείδησής μας. Η χαρά είναι τόσο δίπλα μας καμιά φορά αλλά την σνομπάρουμε καθημερινά χωρίς υπεκφυγές. Περιγράφω το περιστατικό που με έκανε να δω κάποια πράγματα μακριά από την θέση του επιπόλαιου παρατηρητή . Πρόκειται για μια νεαρή συνάδελφο την Άννα . Η Άννα είναι μια γλυκύτατη και ζωντανή κοπέλα η οποία εργάζεται μαζί μου εδώ και δύο χρόνια. Στον χώρο εργασίας που δουλεύομαι υπάρχουν πολλές νεαρές κοπέλες οι οποίες ως επί το πλείστον είναι πάντοτε στην διαδικασία του ψαξίματος. Κάποτε πρόκειται για καινούριο εραστή, η καινούρια τσάντα, η καινούρια μέρη διασκέδασης και γενικά όλα αυτά που απασχολούν τα ξέγνοιαστα νιάτα. Τα νεαρά μας κορίτσια που λέτε, εκτός της Άννας, κάθε μεσημέρι βγαίνουν έξω για φαγητό στις επώνυμες καφετέριες της περιοχής. Εγώ σαν μεγαλύτερη παρακολουθούσα την Άννα να φεύγει πάντα βιαστική τα μεσημέρια και να επιστρέφει πάντοτε χαρούμενη και ευδιάθετη. Μου έκανε εντύπωση όμως που ποτέ δεν ακολουθούσε τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Σαφώς και διακριτική όμως που είμαι, δεν ρώτησα ποτέ και ας τρωγόμουνα τι να είναι αυτό που την ανεβάζει κάθε μέρα και τα μάτια της πάντα λάμπουν και το χαμόγελο δεν της λείπει ποτέ. Το μυαλό μου πάντα πήγαινε σε κανένα ραντεβουδάκι. Χτες το μεσημέρι, το σενάριο επαναλήφθηκε. Η ώρα 1.00 μ.μ ο νεαρόκοσμος του γραφείου εξαφανίστηκε. Θες η πολλή πίεση της δουλειάς , θες η ρουτίνα που με τρώει σαν εργαζόμενη παντρεμένη γυναίκα με παιδιά , θες λίγο η κλιμακτήριος, θες τα τηλέφωνα που δεν σταματούσαν να χτυπούν τα νεύρα μου χόρευαν ζεϊμπέκικο. Απαντούσα συνέχεια με το τυπικό . Μπούχτισα όμως και αποφάσισα ότι όταν επέστρεφαν τα κορίτσια θα τους έλεγα δυο λόγια όσον αφορά τις προσωπικές τους γραμμές. Σε λίγη ώρα ξεκινά να καταφθάνει η μεγάλη παρέα. Με τα στερεότυπα και επαναλαμβανόμενα σχόλια και παράπονα. Το dressing της σαλάτας δεν ήταν και πολύ ωραίο, όμως ο κούκλος του διπλανού τραπεζιού τις κάρφωνε συνέχεια, η ξανθιά του πάνω ορόφου πρέπει να πήρε 5 κιλά αλλά έτρωγε και γλυκό και τέλος η καινούρια FENDI της executive secretary έβγαζε μάτι. Άλλες φορές μπορεί και να το διασκέδαζα με τα κουτσομπολιά, χθες όμως ήμουν έτοιμη για επίθεση. Αμέσως καταφθάνει και η Άννα. Ακόμα πιο λαμπερή και χαρούμενη. Αυτή θα την πληρώσει σκέφτομαι. Και αμέσως μπαίνω στην επίθεση “Βρε Άννα, όταν έφυγες ξέρεις ότι το τηλέφωνο σου χτύπησε 3 φορές και μου το κλεισαν μόλις απάντησα; κοκκινίζει η Άννα και μου ζητάει αμέσως συγνώμη. Ξέρετε, μου λέει, ήταν η γιαγιά μου αλλά δεν καταλαβαίνει Αγγλικά και έτσι αναγκάστηκε να το κλείσει. Κόκαλο εγώ. Και από μόνη της μου λέει ότι κάθε μεσημέρι φεύγει βιαστική από την δουλειά και πηγαίνει στο σπίτι της γιαγιά της, το οποίο φιλοξενείται από τότε που έχασε την μάνα της και ο πατέρας ξαναπαντρεύτηκε. Την μεγάλωσε η γιαγιά και την φρόντισε όσο μπορούσε αλλά τώρα έχει πολλά προβλήματα υγείας και η Άννα ανάλαβε το νοικοκυριό. «Πάω σπίτι μου λέει, μαγειρεύω και τρώμε παρέα με την γιαγιά. Δεν το αλλάζω με τίποτα. Βλέπω πόση ανάγκη το έχει και πόση χαρά της δίνει και μου είναι αδύνατον να μην το κάνω. Αν πιάσουν μου λέει χαρακτηριστικά, οι μισές ευχές που μου βάζει τότε σίγουρα θα ζήσω ευτυχισμένη μέχρι τα βαθιά μου γεράματα.» Στην αρχή δεν είπα τίποτα γιατί μου ήταν τόσο δύσκολο να το πιστέψω. Επέστρεψα στο γραφείο μου με χίλιες σκέψεις. Είναι δυνατόν στις μέρες μας ένα νέο κορίτσι να αναλαμβάνει τόσες ευθύνες και το κυριότερο χωρίς γκρίνια και παράπονα. Μου λέει αλήθεια; Και όλο αυτό το ρεύμα τις εποχής δεν την παρέσυρε; Βούιζε το κεφάλι μου. Και πως διατηρεί αυτή την ζωντάνια και την συνεχή ευδιαθεσία; Μια ώρα αργότερα και μετά που κατάφερε ο εγκέφαλος μου να αφομοιώσει όλες αυτές τις πληροφορίες τόλμησα και την πλησίασα και ξεκίνησα να της λέω πολλά και μπερδεμένα.. Της έσφιξα το μπράτσο και της είπα «Μείνε όπως είσαι, μην αλλάξεις, μην ζηλέψεις κούφιες συμπεριφορές, μην παρασυρθείς από ανούσια, μην νιώσεις μειονεκτικά είναι μεγάλη παγίδα. Η πραγματική χαρά είναι σε αυτό που βιώνεις. Έχεις μεγαλείο ψυχής και σου δίνει τόση δύναμη το συναίσθημα της προσφοράς. Αν όλοι επιτρέπαμε στον εαυτό μας να κάνει μια πράξη που δεν πηγάζει από ιδιοτελή πλάνα αλλά αντίθετα από αυθόρμητο συναίσθημα της προσφοράς είναι κάτι περισσότερο από σίγουρο ότι η χαρά που θα εισπράτταμε θα ήταν διπλάσια. Δεν νομίζω να κατάλαβε και πολλά η Άννα από ότι είπα αλλά εγώ προσωπικά γύρισα στο γραφείο μου πολύ συγκινημένη παίρνοντας ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Θυμήθηκα πόσο ωραία είναι να δίνεις χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Το να δίνεις απλόχερα ανιδιοτελή αγάπη κατά κανόνα γίνεσαι Άνθρωπος (και το Α κεφαλαίο δεν είναι τυπογραφικό λάθος) . Άσε που καθρεφτίζεται και στο πρόσωπό σου. Σας διαβεβαιώνω ότι την λάμψη που έχουν τα μάτια της Άννας κάθε απόγευμα δεν την συνάντησα ούτε στα τέλεια μακιγιαρισμένα μάτια των νεαρών συναδέλφων μας ούτε καν στα φανταχτερά περιοδικά που όλοι διαβάζουμε. Η Άννα πάντα ξεχώριζε, πάντα είχε μια ακτινοβολία που σε ακινητοποιούσε.

SMS

Πήρα το θάρρος να σας γράψω διότι έκανα ένα τρομερό λάθος και παρακαλάω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Είμαι στα πρώτα άντα και εδώ και μια δεκαετία μου αρέσει πολύ μια γυναίκα μεγαλύτερη μου παντρεμένη που ποτέ δεν της είπα πως νιώθω. Τον τελευταίο καιρό άρχισα να την φλερτάρω άγρια κυρίως μέσω sms. Προσπαθούσα να βρω τον τρόπο να της πω τι νιώθω για εκείνη και πραγματικά δεν θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα εάν μου έλεγε ξεκάθαρα ότι δεν ενδιαφέρεται. Τα sms τα έστελνα συχνά εάν και μέσα μου ένιωθα ότι αυτό που κάνω δεν είναι σωστό. Μέχρι που μου τηλεφώνησε η ίδια και μου ζήτησε να σταματήσω διότι όπως μου είπε ήταν κυρία απέναντί μου και δεν μου έδωσε δικαίωμα ποτέ. Ντρέπομαι για αυτό που έγινε, διότι νιώθω τόσο άσχημα που δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να την κοιτάξω ξανά στα μάτια εάν και εφόσον τύχει να συναντηθούμε κάπου τυχαία. Επίσης είμαι από χωριό και διερωτώμαι τι θα συμβεί σε περίπτωση που διαρρεύσει η όλη απρεπής μου συμπεριφορά. Αναρωτιέμαι πως τα κατάφερα και έφερα τον εαυτό μου σε τέτοια κατάσταση ώστε να ντρέπομαι για λογαριασμό μου. Πραγματικά, νιώθω την ανάγκη να εξαφανιστώ από προσώπου γης. Θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έφτανα σε τέτοιο σημείο και να γίνω περίγελος πρώτα πρώτα στον ίδιο μου τον εαυτό.
TOTALY ASHAME

Τα μάτια των άλλων είναι ο καθρέφτης

Αφορμή για να γράψω μου έδωσε το γράμμα της αναγνώστριας σας αλλά και η δική σας απάντηση στο τεύχος 805. Η κοπέλα έγραφε ότι είναι κοντή και νιώθει πολύ άσχημα για το ύψος της. Αγαπητή φίλη δεν είσαι η μοναδική που έχεις αυτό το ύψος, πιστεύω ότι είναι εσύ η ίδια που κάνεις τους άλλους να βλέπουν αυτό που εσένα ενοχλεί. Έχω και γω περίπου το ίδιο ύψος, ποτέ μου δεν ένιωσα άσχημα γι' αυτό και μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι τις λίγες φορές που άκουσα κάποιο σχόλιο για το ύψος μου ήταν από ανθρώπους που με ζήλευαν υπερβολικά και επειδή δεν έβρισκαν τίποτε άλλο για να μου πουν. Είμαι σίγουρη όμως ότι και ψηλή να ήμουν κάτι άλλο θα μπορούσαν να βρουν για να μου πουν. Δεν πιστεύω να μην έχεις τίποτε καλό στην εξωτερική σου εμφάνιση να τονίσεις. Θα σου πω τι έχω κάνει εγώ. Βάζοντας ένα τακούνι 8cm αμέσως κερδίζεις κάποιους πόντους, ντύνομαι πάρα πολύ ωραία προσπαθώ να είμαι λεπτή γιατί λόγω ύψους δεν μπορώ να έχω πολλά κιλά. Το πάχος σε κάνει να φαίνεσαι πιο κοντή. Έχω κάνει στα μαλλιά μου ένα εντυπωσιακό χρώμα, δεν κυκλοφορώ ποτέ μου απεριποίητη. Είμαι πάντοτε καλοντυμένη, χτενισμένη και μακιγιαρισμένη και πίστεψε με μόνο κομπλιμέντα ακούω καθημερινά, και όταν περπατώ στον δρόμο βλέπω πολλά θαυμαστικά βλέμματα να με κοιτάζουν. Οι άνθρωποι βλέπουν αυτό που εμείς θέλουμε να δουν. Ξέρεις πόσες γυναίκες έκαναν καριέρα και είχαν το δικό σου ύψος; Ξέρεις πόσες διάσημες υπάρχουν που είναι κοντές; Περπατάς, όπως γράφεις και σκέφτεσαι συνέχεια ότι σε κοιτάζουν όλοι και σε κοροϊδεύουν. Είσαι σίγουρη γι' αυτό; έχεις σκεφτεί ποτέ την εικόνα που εσύ δίνεις στους άλλους; Όλοι αυτοί που σε σχολιάζουν δεν έχουν ελαττώματα; Όταν περπατάς δεν έχεις δει άλλες κοπέλες στο δικό σου ύψος; Είσαι η μοναδική; Ούτε και εγώ έχω παντρευτεί αλλά είναι δική μου επιλογή και είχα αρκετές σχέσεις στην ζωή μου με πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Όσες έχουν παντρευτεί είναι όλες κούκλες αδύνατες και πανύψηλες; Σταμάτα να βλέπεις μόνο τα ελαττώματά σου. Σίγουρα κάτι καλό έχεις πάνω σου φρόντισε να το προβάλεις.

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·

Οι συμβουλές σου αγαπητή φίλη είναι ευπρόσδεκτες και έχουν τα δικά τους καλά μηνύματα. Το ερώτημα όμως που παραμένει είναι γιατί να μη δέχεσαι τον εαυτό σου όπως τον έπλασε η φύση και χρησιμοποιείς ψηλά τακούνια, εντυπωσιακά ρούχα και άλλα μέσα για να αλλάξεις αυτό που πραγματικά είσαι; Γιατί δεν δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι; Μήπως δεν τον αγαπάς; Για τα σοβαρό αυτό θέμα που απασχολεί εκατομμύρια ανθρώπους η ψυχολογία προσπάθησε να δώσει κάποιες απόψεις. Ο θεμελιωτής της ανθρωποκεντρικής ψυχολογίας για παράδειγμα Carl Rogers παρατήρησε πως πολλοί άνθρωποι υπέφεραν λόγω του ότι δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεχτοί από τους γονείς τους ή από τους άλλους κι έτσι δημιουργούσαν χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοεικόνα κι έτσι δυσκολεύονταν στην ενηλικίωση να δημιουργήσουν στενές συναισθηματικές σχέσεις και υπέφεραν από ψυχολογικά προβλήματα. Την ίδια άποψη είχε εκφράσει και ο Harry Sullivan που υπήρξε από τους θεμελιωτές τις μεταφροϋδικής ψυχαναλυτικής θεωρίας, τονίζοντας πως οι άνθρωποι μπορούν να αρρωστήσουν εάν δεν βιώσουν την πλήρη αποδοχή από τους γονείς. Το ίδιο αναφέρει και η μεταφροϋδική ψυχαναλυτής Margaret Mahler όπως επίσης και ο Alfred Adler τονίζοντας ότι οι κοντοί άνθρωποι κι κυρίως άντρες δημιουργούν συμπλέγματα κατωτερότητας που τους δημιουργεί το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον. Μελετώντας κι εγώ παρόμοιες περιπτώσεις, με βοήθησαν να καταλάβω πως η πρώτη σχέση αποδοχής βρισκόταν στην αγκαλιά των γονιών. Μόνο η ζεστή αγκαλιά των γονιών μπορούσε να δημιουργήσει σταθερά συναισθήματα αυτοπεποίθησης και αυτοαποδοχής ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει μετά να αντισταθεί στη σύγκριση των άλλων, το σχολικό ανταγωνισμό και την κοινωνική απόρριψη. Παρατήρησα επίσης ότι οι άνθρωποι γενικά δεν μπορούσαν να αποδεχτούν τον εαυτό τους όπως ήταν. Αυτή την κατάσταση την εντόπισα στην τάση των ανθρώπων να αλλάξουν την εμφάνισή τους και να την προσαρμόσουν με τις κοινωνικές προσδοκίες, το μοντερνισμό και τη μόδα. Το βάψιμο του προσώπου, των μαλλιών, η αποτρίχωση, οι πλαστικές επεμβάσεις, η προκλητική εμφάνιση και άλλες πρακτικές ήταν συνηθισμένο φαινόμενο ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να αποδεχτούν τον εαυτό τους. Η τάση αυτή δημιουργούσε ψυχολογική ένταση και άγχος γιατί η προσπάθεια αυτή δεν είχε τέλος. Σε προχωρημένες ηλικίες η τάση αυτή περιείχε πιο έντονο άγχος γιατί το σώμα περνούσε στην παρακμή, τη συρρίκνωση και τη φθορά. Πολλοί δεν μπορούσαν να δεχτούν αυτή τη φυσική και αναπόφευκτη πορεία της ζωής γι’ αυτό και αγωνίζονταν να κρατήσουν το σώμα τους νέο, φρέσκο και ακμαίο. Μπορεί τελικά να μην είχαν άδικο γιατί ζούσαν σε μια κοινωνία η οποία δίνει υπέρμετρη αξία στα νιάτα και την ομορφιά του σώματος ενώ θέτει σε δυσμένεια την πείρα της ενηλικίωσης, τη σοφία των γερόντων και τη λάμψη της ψυχής. Κλασικό παράδειγμα αυτο-απόρριψης είναι η περίπτωση του γνωστού τραγουδιστή Michael Jackson ο οποίος έκανε ένα μεγάλο αγώνα για να αλλάξει τη νέγρικη εμφάνιση του προσώπου του και να την προσαρμόσει στα πρότυπα του παραδοσιακού λευκού άντρα με αποτέλεσμα να θέσει πολλές φορές την υγεία του σε σοβαρούς κινδύνους. Παρόμοια συμπεριφορά εμφανίζεται ανάμεσα σε όλους τους «αστέρες» του θεάματος οι οποίοι καταβάλλουν εναγώνιες προσπάθειες για να διατηρήσουν την «ομορφιά» και τη νεότητά τους και να πετύχουν το θαύμα της αιώνιας νεότητας και «ομορφιάς». Είναι τόσο ανώριμοι οι άνθρωποι αυτοί που δεν μπορούν να δεχτούν τη φυσική πορεία της ζωής και τις αναπόφευκτες αλλαγές του σώματος όπως είναι το γήρας, η φυσική φθορά και ο θάνατος. Αντί να δεχτούν τα γηρατειά νιώθουν φόβο ή και απέχθεια σε οτιδήποτε μοιάζει με γεροντικό ή οτιδήποτε θυμίζει την αδυναμία των ανθρώπων να ζήσουν αιώνια.
Ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις που κάποιος μπορούσε να δεχτεί το σώμα του όπως το έπλασε η φύση. Τα μάτια των άλλων ήταν ο καθρέφτης μέσα στον οποίο οι άνθρωποι μπορούσαν να πάρουν το μήνυμα της αποδοχής και της συμπάθειας. Οι άλλοι δηλαδή, μπορούσαν με ένα τους βλέμμα να σε κάνουν να νιώσεις αρεστός ή απαίσιος, όμορφος ή άνοστος, αποδεχτός ή απορριπτέος. Από τη στιγμή που κάποιος ένιωθε την απορριπτική ματιά των άλλων ήταν φυσικό να νιώθει απογοήτευση. Η απογοήτευση αυτή μπορούσε να στραφεί ενάντια στον εαυτό κι έτσι ο άνθρωπος να νιώθει μίσος και απέχθεια προς το ίδιο το σώμα του. Κάποτε όμως το μίσος στρεφόταν ενάντια στους άλλους μέσα από το φθόνο, την κακία και την επιθετικότητα.

Για τους αλλοδαπούς

Εξοργίστηκα αν μη τι άλλο έμεινα άναυδη όταν διάβασα τα σχόλια του κύριου Καδή για τους αλλοδαπούς. Καταρχάς μια μικρή παρένθεση «αλλοδαπός = αυτός που προέρχεται από ξένη χώρα». Από πότε κατηγοριοποιήσαμε τους αλλοδαπούς σαν τους ανθρώπους που κλέβουν, κάνουν εγκλήματα, προκαλούν προβλήματα, παρενοχλούν ή κλέβουν; Μήπως η δικιά μας κοινωνία είναι η Αρεία Φυλή; Μήπως νομίζουμε ότι εμείς δεν κάνουμε τέτοιου είδους εγκλήματα; Δεν αμφιβάλλω πως τα περιστατικά που περιγράψατε είναι αληθή αλλά τέτοιου είδους περιστατικά δεν γίνονται ΜΟΝΟ από αλλοδαπούς. Ας μην αποποιούμαστε των ευθυνών μας. Καθημερινά βαλλόμαστε από τις ειδήσεις για Κύπριους πατεράδες που κακοποιούν και όχι μόνο τα παιδιά τους, κορίτσια και αγόρια βιάζονται, εγκλήματα και άλλα πολλά γίνονται τα οποία δεν έχουν καμιά ανάμειξη με τους αλλοδαπούς αλλά με τη δικιά μας κοινωνία. Αν συχνά αναρωτιόμασταν γιατί παλιά ήταν διαφορετικά και ότι τέτοια δεν γίνονταν πριν ίσως αυτό να είναι μια λανθασμένη εντύπωση. Τέτοια περιστατικά ίσως να γίνονταν αλλά η κοινωνία να τα έκρυβε. Η κοινωνία αλλάζει όπως καινούργιες λέξεις προστίθενται καθημερινά στο λεξιλόγιο μας έτσι και η κοινωνία βαδίζει με τον καιρό. Αυτό που όλοι φοβόμαστε είναι την αλλαγή, το κάτι καινούργιο, κάτι που είναι έξω από αυτό που είχαμε συνηθίσει ως τώρα. Γι’ αυτό το λόγο βάζουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες και ταμπέλες, για να τους ελέγχουμε, γιατί αν κάτι δεν συμβαδίζει με τα δικά μας δεδομένα τότε αμέσως το κατηγοριοποιούμε και το απορρίπτουμε

djafvdsj kjhfksidg

Είμαι πολύ προχωρημένη

Θέλω να αναφερθώ στην NIRO που απάντησε στον «Πικραμένο». Μας περιέγραψες για τις φιλενάδες του φίλου σου. Μας είπες ότι απάτησε την γυναίκα του πάρα πολλές φορές με εσάς τις τρεις (τρεις τις οποίες γνωρίζεις, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το έχει κάνει και με άλλες δεκατρείς γιατί ο άνθρωπος φαίνεται ότι κάπου προσπαθεί να αποδείξει κάτι στον εαυτό του τελικά….). Εγώ είμαι της άποψης ότι όταν ένα ζευγάρι έχει σεξουαλικό πρόβλημα και εφόσον έχει οικογένεια δηλαδή παιδιά, και εφόσον σε όλους τους υπόλοιπους τομείς τα πηγαίνουν περίφημα σαν ζευγάρι και σαν οικογένεια, τότε αυτή ή αυτός να βρουν ένα άνθρωπο (σταθερό όμως για πολλούς ευνόητους λόγους) για να ικανοποιούν τις σεξουαλικές τους ορμές και ανάγκες. Μπορεί να φαίνομαι πολύ προχωρημένη σε αυτό το σημείο και μπανάλ αλλά καλύτερα έτσι παρά να είμαι παλαιών ηθικών αρχών και να κακοπερνώ στο σεξ και να είμαι δυστυχισμένη. Εγώ είμαι μια γυναίκα 40 χρονών και ο άντρας μου δυστυχώς δεν με ικανοποιεί σεξουαλικά. Εδώ και χρόνια προσπάθησα ξανά και ξανά να μιλήσουμε, να του εξηγήσω τι θέλω για να με κάνει να νοιώθω όμορφα αλλά αυτός τίποτα. Προσπάθησε δεν λέω αλλά τίποτα το διαφορετικό και τίποτα που να απόλαυσα. Φιλοσόφησα την ζωή μου, την είδα από μία άλλη πλευρά γι’ αυτό και εγώ το πήρα απόφαση και εδώ και 5 χρόνια έχω ένα μόνιμο δεσμό και όταν λέω μόνιμο εννοώ μόνιμο. Τον βλέπω κάθε βδομάδα, μπορεί και 3 φορές την βδομάδα, μιλάμε καθημερινά στο τηλέφωνο, πηγαίνουμε και κάποιες φορές μαζί στο εξωτερικό και στο εσωτερικό για 2-3 μέρες όταν μας το επιτρέπουν οι ζωές μας, και μπορώ να πω με σιγουριά ότι είμαστε πάρα πολύ ευτυχισμένοι όλοι μας. Και για να το διευκρινίσω. Εγώ γιατί έχω μία υπέροχη οικογένεια με ένα πάρα πολύ καλό άντρα και ένα υπέροχο σύντροφο που με ικανοποιεί, ο άντρας μου μία πολύ καλή γυναίκα που τον ικανοποιεί σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες, τα παιδιά μου μία πολύ καλή μάνα και η μάνα μου μία άψογη και ευτυχισμένη κόρη. Μπορεί να ακούγεται σε όλους σας απαίσιο και απάνθρωπο αυτό που κάνω όμως εγώ ξέρω ότι είμαστε όλοι ευτυχισμένοι. Εφόσον είμαστε πολύ προσεκτικοί και αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω, εγώ ξέρω ότι είμαστε καλά.

Το πιο θλιβερό είναι να είσαι νέος

Γράφω στην στήλη σας για να απαντήσω στην "Εφηβική Φωνή" που έγραψε «Που πάμε;». Απευθυνόμενος πρώτα στην ίδια θα πω δεν είσαι μόνη, είμαστε πολλοί. Και πληθαίνουμε οι απογοητευμένοι νέοι, οι έφηβοι της συμφοράς και της διάλυσης. Μας παραδίδουν ένα κόσμο διεφθαρμένο και κατευθυνόμενο, χωρίς καθόλου συμπόνια και αγάπη, ένα κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος για μας, «ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε» σύμφωνα με γνωστό άσμα, γιαυτό και μεις ως νεολαία, όπως κάθε νεολαία πριν από μας, αντιδρούμε βίαια. Γιατί με το τέλος των σχολικών μας χρόνων καταλήγουμε μόνοι και φοβισμένοι, να κολακεύουμε αυτούς που μας χτυπάνε για να ζήσουμε, εξανδραποδισμένοι πια, «εξαρτήματα του συστήματος», να δουλεύουμε για άλλους, να ζούμε για άλλους. Καταφεύγοντας, όπως πολύ σωστά τονίσθηκε, στο διαδίκτυο, γιατί εκεί βρίσκουμε κόσμους που μπορούμε να αναπλάσουμε και να δημιουργήσουμε αυτό που μας αρέσει να βλέπουμε, αυτό που θα έπρεπε να βλέπουμε. Φανταστείτε μυριάδες μελλοντικών ανθρώπων κλεισμένους σε εικονικές πραγματικότητες, το νόμιμο ναρκωτικό μας, γιατί αυτοί που «τρυπιούνται» πολύ απλά προσπαθούν, ματαίως, να γλυτώσουν από όλα αυτά. Δείτε πόσο φασματικές έχουν καταντήσει οι κοινωνικές μας σχέσεις, απλά άυλες και ανούσιες, ζούμε σαν προγραμματισμένοι. Καλώς ήρθατε στο κόσμο που κατοικεί ο θεός του πόνου, των ξεχασμένων ονείρων και των παλιών ερώτων, εκεί όπου όσο και να προσπαθείς είσαι πάντα ο χαμένος! Πράγματι αυτός ο πλανήτης έχει πάψει αγάπη να θυμίζει, εδώ όλοι κηρύττουν το καλό μα στην πρώτη ευκαιρία θα σε αφαιμάξουν! Μιλάτε για τη νέα γενιά που θα κρίνει την παλιά Δρ Σταύρου... Ποιόν να κρίνουμε και να φταίξουμε πρώτον; Τους βασανισμένους πρόσφυγες γονείς μας; Ή μήπως τους αδιάφορους, ως επί το πλείστον, εκπαιδευτικούς μας; Ζούμε στην ευρωπαϊκή Κύπρο του 2009 όπου διωκόμαστε με κάθε μορφή ρατσισμού, έχουμε πατρίδα ξένη και πουλημένη για να ξεπληρωθούν τα λάθη των παλιών γενεών. Και όμως, άκουσα την παλιά ιστορία και δε φαίνεται τόσο παλιά, απλά κοιτάξτε γύρω σας, είναι ένα έργο που θα βλέπουμε για πολύ ακόμα. Τώρα ποιός από εμάς τους έφηβους μεγαλωμένος σε τέτοιο στείρο πνευματικά περιβάλλον θέλει να υπηρετήσει με οποιοδήποτε τρόπο την πατρίδα του; Είτε εννοώντας τη μια σταλιά γης που μας απέμεινε είτε τους συνανθρώπους γύρω μας. Κοιτάξτε στα μάτια τον έφηβο μαθητή Δρ Σταύρου και πείστε τον ότι αξίζει για μισή πατρίδα που ανήκει σε άλλους να πεθάνει... Κοιτάξτε τον ονειροπόλο και ρομαντικό άνθρωπο, αυτόν που δίνει δεύτερες ευκαιρίες και πείτε του ψέματα πως όλα θα πάνε καλά... Όσο για το καρδιοχτύπι και τον έρωτα, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει αγαπητή φίλη, το μείζων θέμα είναι για πόσο θα κρατήσει... Γιατί ο έρωτας πεθαίνει στα χρέη, στην ανεκπλήρωτη ανάγκη και στην πνιγμένη στη ρουτίνα οικογενειακή ζωή. Το πιο θλιβερό από όλα είναι να είσαι νέος, έτοιμος να αποκτήσεις την ελευθερία σου, να ανοίξεις τα φτερά σου και να γνωρίζεις όλα αυτά...

«φωνή βοώντος εν τη ερήμω»

Είμαι απελπισμένη

Σας γράφω μετά από πολλή σκέψη γιατί δεν ξέρω που αλλού να αποταθώ. Είμαι 28 χρονών και έχω δεσμό εδώ και 5 χρόνια με ένα θαυμάσιο νέο στην ίδια ηλικία με 'μένα. Είμαι πολύ εμφανίσιμη, το ίδιο και αυτός. Τα τελευταία τρία χρόνια είμαστε αρραβωνιασμένοι και ζούμε μαζί και παρόλες τις διαφορές μας έχουμε αγάπη. Δεν έχουμε οικονομικά προβλήματα και δουλεύουμε και οι δύο. Μένουμε μόνοι μας σε ιδιόκτητο σπίτι. Το πρόβλημα βρίσκεται στο σεξουαλικό τομέα. Ενώ μου δείχνει πόσο με αγαπά και με εκτιμά, στο σεξ δεν τα πάμε καθόλου καλά. Αν γίνει μια φορά την εβδομάδα και θα διαρκέσει πολύ λίγο (μπορεί και 5 λεπτά). Όσες φορές το συζητήσαμε φαίνεται να πιστεύει πως δεν υπάρχει πρόβλημα και συνέχεια μου λέει πως με θέλει και με αγαπά. Τι λέτε; Είναι αυτό αρκετό για δυο νέους που είναι ερωτευμένοι και στην καλύτερη τους ηλικία; Αυτό να σας πω συμβαίνει σχεδόν από την αρχή αλλά τώρα τελευταία είναι χειρότερα. Μου έχει προτείνει να παντρευτούμε αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρη αφού το θεωρώ σημαντικό στοιχείο σε μια σχέση να υπάρχει χημεία και έρωτας. Τον αγαπώ και δεν θέλω να τον χάσω γιατί περνούμε καλά μαζί. Επίσης αποκλείεται να συμβαίνει κάτι με κάποια άλλη αφού μόλις σχολάσει έρχεται στο σπίτι και δεν βγαίνει ποτέ μόνος του. Είμαι απελπισμένη. Τώρα τελευταία άρχισα και σκέφτομαι ότι ίσως δεν πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί αλλά δυσκολεύομαι πολύ αφού τον αγαπώ και νιώθω κι εκείνος το ίδιο. Του έχω προτείνει να πάρουμε συμβουλή από κάποιο ειδικό, δεν αρνήθηκε αλλά επειδή νιώθω πως γι' αυτόν δεν έχουμε πρόβλημα δεν το ανέφερα ξανά. Βοηθήστε με να βρω μια λύση σας παρακαλώ.

Με εκτίμηση,
Σκορπιός

Οι καλοί άντρες δεν χωρίζουν

Σας συγχαίρω για τη δουλειά που κάνετε και ιδιαίτερα που μας παρουσιάζετε και έρευνες που κάνατε προσωπικά κι έτσι δεν μιλάτε θεωρητικά κι αόριστα. Το ίδιο κάνω κι εγώ με τον δικό μου τρόπο γιατί εγώ είμαι ένας απλός άνθρωπος που ενδιαφέρομαι. Λοιπόν, έχω παρατηρήσει εδώ και χρόνια μέσα σε γνωστούς, φίλους, συγγενείς, συναδέλφους κλπ πως οι καλοί άντρες ποτέ δεν χωρίζουν ακόμη κι αν η γυναίκα τους είναι μια στρίγκλα. Δεν θέλω να επεκταθώ, θα ρωτήσω όμως αν εσείς ως επιστήμονας το έχετε παρατηρήσει αυτό και αν ναι, να μας πείτε το γιατί.

Με εκτίμηση
Ζάχος

Διατροφική διαταραχή

Μετά από πολλές προσπάθειες να μιλήσω σε κάποιον, κατέληξα να βρίσκομαι σε στάδιο απελπισίας. Είμαι 19 χρονών και δεν ζω μια φυσιολογική και ξέγνοιαστη ζωή. Στα 14 μου άρχισα μια από τις συνηθισμένες δίαιτες για να βελτιώσω την εμφάνισή μου. Τα 5-6 κιλά γίνανε 10 και τα 10 20! Επειδή ήμουνα μικρή τότε, παρουσιάστηκαν προβλήματα με τον κύκλο μου, και από τότε τρέχω σε διάφορους γιατρούς, χωρίς να έχω κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μου διαγνώσθηκαν πολυκυστικές ωοθήκες, και τα πράγματα είναι χειρότερα. Έχω γίνει πλέον υστερική με το θέμα του φαγητού, σαν να είναι εχθρός μου. Τον περασμένο χρόνο, είχα φτάσει σε σημείο να μην τρώγω σχεδόν καθόλου, και να πετώ το φαγητο μου. Επισκέφθηκα αρκετούς διαιτολόγους και ψυχολόγους, αλλά ακόμα έχω αυτό που μου είπαν "διατροφική διαταραχή". Για να ρυθμιστεί λοιπόν το πρόβλημα με τον κύκλο μου, αναγκάστηκα να λάβω φαρμακευτική αγωγή, η οποία με έκανε κουρέλι. Έβαλα δέκα ολόκληρα κιλά εν περίοδο λιμοκτονίας! Έβλεπα πώς φούσκωνα και αρνιόμουνα να φάω. Δεν έβαλα στο στόμα μου επί πέντε χρόνια ότι οι άλλοι θεωρούν δεδομένο: σοκολάτα, παγωτό, την τούρτα των γενεθλίων μου, μπισκότο, τυροπιτάκια κτλ. Είχα τρομερή εγκράτεια και θέληση όμως τώρα νιώθω κουρασμένη και απελπισμένη. Ποτέ μου δεν έκανα ούτε μια παρανομία, δεν τολμούσα γιατί θα με έπιανε πανικός! Όταν τρω χωρίς να με νοιάζει, πάλι νιώθω απαίσια, έρχονται και στιγμές που σκέφτομαι να προκαλέσω εμετό αλλά φοβάμαι. Μου μπαίνουν πολλές ιδέες πώς μπορω να κόψω θερμίδες από δω και από κει, αλλά μάταια! Δεν χάνω με τίποτα. Πέρασα πάρα πολλά, όλοι τα έχουν ακούσει πολλές φορες αλλά άλλο να το βιώνεις. Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω, γιατί δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου. Νιώθω ότι αδικούμαι, ότι δικαιούμαι και γω να ζήσω άνετα. Δεν γίνεται μια νεαρή να είναι άριστη στα μαθήματα αλλά να έχει προτεραιότητα στη ζωή της να χάσει βάρος! Δεν ξέρω και συγγνώμη αν σας κούρασα αλλά ανυπομονώ να μου πείτε τη γνώμη σας.

Φυλακισμένη καρδιά

Είμαι παγιδευμένη στη σχέση μου

Πριν διαβάσω στη στήλη σας για την ψυχολογική βία πίστευα πως τέτοια βία δεν υπήρχε. Διαβάζοντας όμως την περιγραφή σας για τη βία αυτή έβλεπα τον εαυτό μου να γίνεται ένα κανονικό θύμα ψυχολογικής βίας όπως ακριβώς την περιγράφατε. Και συγκεκριμένα είμαι 28 χρόνων και αναφέρω ότι είμαι σε μια σχέση 6 χρόνια και ο φίλος μου ποτέ δεν με δέχτηκε όπως ήμουν. Με ανάγκασε τέσσερις φορές να κάνω πλαστικές εγχειρήσεις, δυο φορές στη μύτη και δυο φορές για ανόρθωση στήθους. Μετά τις εγχειρίσεις δεν κατάφερα να με αγαπήσει όπως έλεγε. Εγώ όμως υποφέρω γιατί κατάστρεψα τη μύτη μου και έχω αναπνευστικά προβλήματα γιατί είναι πάντα κλειστή, μου δημιουργεί ροχαλητό όταν κοιμάμαι και πρέπει να βάζω συνέχεια σταγόνες για να αναπνεύσω κανονικά. Επίσης τώρα δεν μπορώ να μου αγγίζει το στήθος κι ενώ πριν μου άρεσε πολύ το φιλί στο στήθος τώρα αντί να ερεθιστώ νιώθω ένα σφίξιμο στο σώμα και δεν μπορώ να συνεχίσω. Δεν μπορώ να κάνω σεξ μαζί του όπως πριν και τώρα νομίζω πάει με άλλες γιατί δεν μου το ζητά όπως πριν ή όταν το κάνουμε δεν υπάρχει το έντονο πάθος που είχαμε πριν. Δυστυχώς όπως περιγράφετε κι εσείς την ψυχική βία δεν μπορώ να φύγω από αυτή την κατάσταση. Παρόλο ότι δεν είμαι ευτυχισμένη μαζί του δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου γιατί δεν αντιδρά. Τελικά όπως λέτε κι εσείς είμαι παγιδευμένη στη σχέση μου. Υπάρχει ελπίδα σωτηρίας;

Σας ευχαριστώ
Δ.Κ.

Η δυναμική τη συγχώρεσης

Παντρεύτηκα σχετικά νέος και είχα μια σχετικά υποφερτή σχέση με τη γυναίκα μου μέχρι που ανακάλυψα 14 χρόνια μετά το γάμο μας ότι με απατούσε με άλλον. Όταν τα παραδέχτηκε εγώ αν και πολύ απογοητευμένος και θυμωμένος τελικά τη συγχώρεσα. Δέχτηκα τη συγνώμη της, τους όρκους της ότι δεν θα το ξανακάνει, ότι με αγαπά, κλπ. Αυτή δυσκολεύτηκε να το πιστέψει στην αρχή, μετά όμως όταν κατάλαβε ότι εγώ ήμουν πολύ εντάξει μαζί της, αυτή έδειξε τον καλύτερο της εαυτό. Μπορώ να πω ότι η σχέση μας πρώτη φορά ήταν τόσο καλή και ιδιαίτερα στο σεξ που ήθελε να το κάνουμε επανειλημμένα. Περάσαμε έτσι έξι χρόνια μέχρι που στη δουλειά μου ήρθε μια νεαρή πολύ όμορφη και πολύ προκλητική κοπέλα 22 χρόνων ελεύθερη. Από τις πρώτες μέρες μου κόλλησε πραγματικά. Εγώ δεν ήθελα να κοιτάξω άλλη από τη γυναίκα μου γιατί πραγματικά την αγαπούσα και δεν ήθελα να καταστρέψω αυτό που είχαμε. Δυστυχώς όμως εγώ δεν άντεξα και προχώρησα με τη νεαρή σε μια σχέση καθαρά σεξουαλική. Εγώ όμως δεν είχα κανένα πρόβλημα με τη γυναίκα μου στον τομέα αυτό, η μόνη διαφορά η γυναίκα μου ήταν μια 45άρα παχουλή με άκομψο σώμα ενώ η νεαρή τα είχε όλα που ερεθίζουν ακόμη και τον πιο μαλθακό άντρα. Δυστυχώς η γυναίκα μου δεν άργησε να το υποψιαστεί κι εγώ σα βλάκας το παραδέχτηκα, γονάτισα και της ζήτησα συγνώμη. Η αντίδραση της δεν την περίμενα. Με χτύπησε, με έβρισε άσχημα και εδώ και δυο χρόνια δεν μου μιλά, δεν θέλει να την αγγίζω και συνέχεια κάνει καυγάδες. Δεν μπορεί να με συγχωρέσει, με απείλησε πολλές φορές με διαζύγιο κι έβαλε και τα παιδιά εναντίον μου. Έχει αρρωστήσει από το κακό της, δεν κοιμάται, πίνει ηρεμιστικά φάρμακα και συνέχεια γυρίζει τους γιατρούς. Είναι άρρωστη συνέχεια. Νιώθω να με μισά, έχει μέσα της ένα θυμό που δεν την αφήνει να ηρεμίσει. Θέλει εκδίκηση και δεν ξέρει πώς να την πάρει. Νομίζω τη βάλλουν πάνω οι φίλες της και δεν δέχεται να με συγχωρέσει για το αμάρτημα μου. Δεν ξέρω τι να κάνω, κουράστηκα συνέχεια να της ζητώ συγνώμη. Τελευταία σταμάτησα και άρχισα να σκέφτομαι το διαζύγιο. Δεν αντέχω άλλο, εσείς τι με συμβουλεύετε, έχει θεραπεία η γυναίκα μου ή να τη χωρίσω;

Ευχαριστώ,
Μ.Μ.

Πώς κοπέλες καταλήγουν σε μπαρ

Θέλω να σας συγχαρώ για την εκτενή αναφορά σας για τη μητρική αγάπη που ήταν πραγματικά κατατοπιστική. Είμαι η ίδια αναγνώστρια που σας έγραψα και σας ευχαριστώ για την απάντησή σας. Νιώθω κάπως άβολα που επανέρχομαι, γιατί ενώ στην απάντησή σας γράφετε για την ομοφυλοφιλία και άλλα, μου έχει δημιουργηθεί ένα άλλο ερώτημα, ποια τελικά είναι η σωστή μητρική αγάπη; Σίγουρα καταλάβαμε νομίζω όλοι ότι η κακοποίηση του αγοριού από τη μητέρα του θα του προκαλέσει προβλήματα στη ζωή του. Τι γίνεται όμως με το κορίτσι; μήπως αυτό δεν διατρέχει κινδύνους; Πώς για παράδειγμα βγαίνουν κοπέλες που καταλήγουν σε μπαρ ή πωλούν το σώμα τους; Θα το εκτιμούσα αν είχα την ίδια κατατοπιστική απάντηση σας.
Ευχαριστώ

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·

Δυστυχώς λόγω χώρου, δεν μπορώ να αναφέρω λεπτομέρειες που απαιτούνται για να καλυφθεί πλήρως μια απάντηση. Σας ευχαριστώ αγαπητή φίλη που με τα ερωτήματα σας βοηθάτε προς το σκοπό αυτό. Με βάση όσα προαναφέρθηκαν για τη σχέση παιδιού και μητέρας από τη στήλη, ένα ερώτημα που μπορεί πράγματι να τεθεί από μητέρες είναι πότε μπορούν να αποδεσμευτούν από τα παιδιά τους χωρίς αυτά να διατρέχουν τους κινδύνους που ήδη αναφέρθηκαν. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη γιατί το παιδί που νιώθει την ασφάλεια του γονιού (μητέρας ή πατέρα) μπορεί σιγά-σιγά από μόνο του να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για να «ανοίξει τα φτερά του» προς την αυτονόμηση του. Οι σημαντικές έρευνες της Mary Ainsworth μπορούν να μας βεβαιώσουν ότι παιδιά που βιώνουν μια ασφαλή συναισθηματική σχέση με το γονιό μπορούν πιο εύκολα να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους, να απομακρυνθούν χωρίς φόβο από το γονιό και να νιώθουν ασφάλεια έστω και αν αυτός είναι μακριά. Αναμφίβολα το κάθε παιδί φέρει τη διαφορετικότητά του όμως ο γονιός που προσφέρει σταθερή συναισθηματική επαφή στο παιδί του, το βοηθά να «ανοίξει τα φτερά του» όποιες και αν είναι οι ιδιορρυθμίες και αντιδράσεις του παιδιού. Το παιδί πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί, για να τα καταφέρει όμως χρειάζεται πρώτα το ψυχολογικό θεμέλιο που θα κτιστεί μέσα από τη συναισθηματική σύνδεση με το γονιό. Η έλλειψη συναισθηματικής σύνδεσης μπορεί να δημιουργήσει αισθήματα ανασφάλειας και αντί το παιδί να οδηγηθεί στην προσωπική αυτονόμηση να καταλήξει συναισθηματικά εξαρτώμενο από τους γονείς. Ο κορυφαίος ψυχαναλυτής D.W. Winnicott μέσα από τις μελέτες του διαπιστώνει ότι η μητέρα που δεν ικανοποιεί αυθόρμητα και με ενδιαφέρον τις ανάγκες του παιδιού της μπορεί να του προκαλέσει ψυχολογική ζημιά. Το παιδί, αναφέρει, γεννιέται με έμφυτες ανάγκες για επιβίωση, ανάπτυξη και ελευθερία. Όταν η μητέρα στερεί από το παιδί της την ευκαιρία να ακολουθήσει τη φυσική του πορεία προς την πλήρη μητρική απεξάρτηση μπορεί να του προκαλέσει ψυχολογική ζημιά. Θα μπορούσαμε λοιπόν να ισχυριστούμε ότι η πραγματική μητρική αγάπη στοχεύει στο να καταστήσει το παιδί ικανό να ζήσει από μόνο του αυτόνομο, ανεξάρτητο και ελεύθερο. Ο Winnicot αναφέρει επίσης ότι η μητέρα πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του παιδιού και όχι η μητέρα να εξαναγκάζει το παιδί να προσαρμόζεται στις δικές της ανάγκες. Το παιδί όταν γεννηθεί έχει πλήρη βιολογική και ψυχολογική εξάρτηση από τη μητέρα του γι’ αυτό και θα χρειαστεί να παλέψει για να καταφέρει να απελευθερωθεί από τον ψυχολογικό ιστό της. Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα σου για την ψυχολογική ωρίμανση των κοριτσιών, δυστυχώς ο χώρος δεν αρκεί γιατί η ανάλυση και σ’ αυτή την περίπτωση είναι εκτενής. Να τονίσω ότι τα πιο πάνω που αναφέρω ισχύουν και για τα δύο φύλα. Σε συντομία να συμπληρώσω ότι το κορίτσι γενικά ωριμάζει πιο εύκολα και με λιγότερα ψυχοκοινωνικά προβλήματα σε σχέση με το αγόρι. Είναι πιο ανθεκτικό στο άγχος, την καταπίεση και γενικά τις ασθένειες. Είναι όμως σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η ανάπτυξη του κοριτσιού – και γενικά του παιδιού – εξαρτάται από την κοινωνία μέσα στην οποία ζει. Διαφορετικά θα μεγαλώσει ένα κορίτσι στην Κύπρο από ένα κορίτσι στην Περσία, στη Σουηδία ή στις Φιλιππίνες. Στην Περσία δεν υπάρχει πιθανότητα αποπλάνησης στην πορνεία, στην Κύπρο είναι λίγες, στη Σουηδία λιγότερες, στις Φιλιππίνες πολλές. Ένα κορίτσι μπορεί να αποπλανηθεί στην πορνεία όταν στην ηλικία των 12-14 γνωρίσει την ηδονή του σεξ (όχι το βιασμό) με ενήλικες άντρες και τότε γίνεται ευάλωτο στην σεξουαλική εκμετάλλευση ειδικά αν στη σεξουαλική επαφή παίρνει κάποια ανταμοιβή σε δώρα ή χρήμα. Η χρήση οινοπνευματωδών ποτών έχει αποδειχθεί ως η πιο ισχυρή ουσία για αποπλάνηση ανηλίκων και είναι γι’ αυτό το λόγο που όλα τα μπαρ σερβίρουν αλκοολούχα ποτά. Όλες οι γυναίκες στην πορνεία ξεκίνησαν αυτή την πορεία στην ηλικία αυτή, μέσα από το ποτό, το χρήμα, την ηδονή του σεξ. Όσες όμως είχαν βιώσει το βιασμό στην ηλικία αυτή δημιούργησαν ψυχοσεξουαλικά προβλήματα δεν κατέληξαν όμως στην πορνεία. Είναι σημαντικό λοιπόν να γνωρίζουν οι γονείς ότι δεν είναι και τόσο σοφό να πιστεύουν ότι η 12χρονη ή 14χρονη κόρη τους μεγάλωσε και δε χρειάζεται να έχουν συνεχή επικοινωνία μαζί της και στοργική σχέση. Μπορεί να είναι πιο ήσυχοι αν η κόρη τους έχει φλερτ με συνομήλικο της παρά να κάνει παρέα με ενήλικους νέους σε χώρους όπου σερβίρονται αλκοολούχα ποτά.

Με απογοητεύουν οι απαντήσεις

Μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να σας γράψω για διάφορους λόγους. Όποτε αποφασίζω να το κάνω, διαβάζω κάτι στις απαντήσεις σας που με απογοητεύει και με αποτρέπει από το να πω κι εγώ την άποψή μου γιατί κάποτε στις απαντήσεις σας βλέπω δόση απογοήτευσης, απαντήσεις χωρίς ενδιαφέρον και συμβουλές στο πρόβλημα του αναγνώστη (ή επιστολογράφου) ή αυτές με τα επιστημονικά δεδομένα και μη ενθαρρυντικές αφού τους λέτε βάση στατιστικών, παρά δύο κουβέντες να τους απαντήσετε με απλά κατανοητά λόγια, π.χ. στο θέμα γάμος, πάντα δίνετε τα κακά παραδείγματα, δεν είδα ποτέ να λέτε, ότι υπάρχει και κόσμος που ξέρει τι ζητά και κάνει ευτυχισμένο το γάμο του. Θα μου πείτε είναι μειονότητα και θα συμφωνήσω γι’ αυτό καλύτερα θα ήταν να προβάλλεται αυτή η μειονότητα συχνότερα για να δίνει το καλό παράδειγμα στα νέα παιδιά. Μετά απ’ αυτά αποφάσισα να διαβάζω μόνο τη στήλη σας. Αφορμή όμως να σας γράψω μου έδωσε η επιστολή του αναγνώστη πού περιέγραφε τον σημερινό κόσμο καλύτερα και από έναν επιστήμονα. Με απογοήτευση και πάλι πρόσεξα ότι το μόνο που κάνατε εσείς ήταν να μην σχολιάσετε που πιστεύω ήταν η πιο κατάλληλη ευκαιρία να δώσετε αφορμή και σε άλλους νέους να προβληματιστούν με τη ζωή τους γιατί ίσως να μην έχουν κανένα να τους συμβουλεύσει για κάτι και έτσι οι επιτήδειοι μόνο τους πλησιάζουν και τότε είναι πολύ αργά. Αν εσείς με απλά λόγια δώσετε στους νέους μας και όχι μόνο, καλές συμβουλές να ξέρετε ότι πολλοί διαβάζουν τη στήλη σας και έστω και ένας να εφαρμόσει κάτι από τις συμβουλές σας είναι κέρδος. Δίνοντας πάντα τα απογοητευτικά αποτελέσματα κάποιων επιστημονικών μελετών, δεν θα γίνει τίποτα, γιατί δυστυχώς σήμερα ο κόσμος ζητά την ανθρώπινη σχέση και αγάπη που υπήρχε πριν μεταξύ μας (των ανθρώπων) που δυστυχώς μόνοι μας την διώχνουμε. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν ο καθένας από το πόστο του να ενθαρρύνουμε τουλάχιστον τους νέους μας να βλέπουν καλύτερες μέρες μπροστά τους και τότε θα ακολουθήσουν κι άλλοι και όχι να τους χώνουμε στο πρόβλημα περισσότερο.

Σας ευχαριστώ
5.3.5.8

Είμαι γυναίκα και έχω ανάγκες

Παντρεύτηκα πριν 20 χρόνια από έρωτα. Σήμερα είναι όλα τόσο διαφορετικά. Ο άντρας μου με τον τρόπο του με έκανε με απομακρυνθώ συναισθηματικά από κοντά του. Δεν νιώθω αγάπη, ούτε έρωτα παρά μόνο τον νοιάζομαι. Φυσικά είναι πολύς καιρός που νιώθω έτσι. Με το παραμικρό θα μου κάνει παρατήρηση και θα με κάνει να νιώσω υποτιμητικά ακόμη και μπροστά σε τρίτους και εμένα εκείνη την ώρα πνίγεται η καρδιά και η ψυχή μου. Πόσο θα ήθελα να με αγκαλιάζει τρυφερά και να με φιλά με πάθος και όχι αυτά να τα κάνει μόνο όταν έχει ανάγκη για σεξ. Μήπως ζητώ πολλά; Ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από λίγη τρυφερότητα. Κρύβω πολύ ερωτισμό και συναίσθημα μέσα μου και αν μου συμπεριφερόταν διαφορετικά και όχι σαν υποκείμενο χωρίς να υπολογίζει τα αισθήματά μου και να με πληγώνει, θα τον έκανα να νιώθει υπέροχα κάθε στιγμή. Με την συμπεριφορά του αυτή δεν είναι φυσικό να νιώθω απέχθεια και κάποιες φορές μίσος γι’ αυτόν; Λυπάμαι για τα λόγια μου αυτά. Με πονάει πολύ η κατάσταση αυτή. Περισσότερο πονάει η ψυχή μου. Υπάρχουν φορές που νιώθω ότι με πιάνει κατάθλιψη και νιώθω κενή. Κλείνομαι στον εαυτό μου και νιώθω ψυχολογικά χάλια. Έχω άδικο να πιστεύω ότι ο άντρας μου με έσπρωξε στο να αναζητήσω αλλού αυτά που δεν μου δίνει ο ίδιος; Και τι αναζητώ; Μια γλυκιά κουβέντα, ένα χάδι να με κάνουν να νιώσω ωραία και ζωντανή.
Και κάποια στιγμή αυτά που μου λείπουν τα είδα στα μάτια ενός άλλου άντρα. Τον πλησίασα εγώ και υπάρχει αμοιβαία αίσθημα. Είναι και εκείνος παντρεμένος. Τις λίγες φορές που βρεθήκαμε ένιωθα τόσο ωραία στην αγκαλιά του. Απολάμβανα τα χάδια και τα φιλιά του. Το κενό που υπάρχει στην ψυχή μου νιώθω ότι μπορεί να το καλύψει. Μείναμε ως εκεί, δεν προχωρήσαμε περισσότερο, δεν κάναμε έρωτα. Δεν ξέρω πώς θα προχωρήσει η σχέση αυτή. Το μόνο που ξέρω είναι ότι υπάρχει έλξη.
Υπάρχει κάτι όμως που με βασανίζει. Έχω κάποιες ανασφάλειες με τον εαυτό μου. Δεν θέλω ο άντρας αυτός να με βγάλει κάποια στιγμή έξω από τη ζωή μου. Έπαθα εξάρτηση μαζί του και δεν θα το αντέξω. Όμως ξέρω ότι θα έρθει η στιγμή που θα γίνει και αυτό. Πόσο μπορεί να αντέξει μια πληγωμένη ψυχή; Έχω άδικο κ. Σταύρου;
Επίσης πέστε μου, το ότι δεν έκανα έρωτα ακόμη με τον άνθρωπο αυτό πάλι θεωρείται απιστία αυτό που κάνω; Μην νομίζετε ότι νιώθω καλά με τον εαυτό μου γι’ αυτό. Όμως το έχω ανάγκη. Είμαι άνθρωπος και έχω ανάγκες, ιδίως συναισθηματικές και ψυχικές ανάγκες.

Περιμένω τα σχόλιά σας.

«Πληγωμένη ψυχή»

Θέλω πίσω τον πρώην άντρα μου

Είμαι 35 χρόνων χωρισμένη με ένα αγοράκι 6 χρόνων. Παντρεύτηκα έναν άντρα κατά 7 χρόνια μεγαλύτερό μου. Είχαμε δεσμό, τον αγάπησα, με αγάπησε κι αυτός. Κάναμε το σπίτι μας, ήρθε το αγοράκι μας, όλα καλά (εκτός τους μικροκαβγάδες που είχαμε όπως όλα τα ζευγάρια). Πριν 1 ½ χρόνο χώρισα από αυτόν τον άντρα λόγω καβγάδων, (ποτέ δεν με κτύπησε, μόνον ένα δυο φορές μου είπε ορισμένα λόγια όταν τον έφτανα εγώ στο απροχώρητο). Ήθελε πάρα πολύ να σώσει το γάμο μας, αλλά εγώ δεν ήθελα, γιατί ήθελα να μείνω μόνη μου να αγαπήσω ξανά, να ερωτευθώ. Δυστυχώς, τότε κατάλαβα το μεγάλο λάθος που έκανα. Όταν χώρισα και μετά, όταν έφερα το μυαλό μου, γνώρισα έναν άντρα κοντά στην ηλικία μου. Χωρισμένος και αυτός με ένα κοριτσάκι 8 χρόνων. Είμαστε μαζί 4 μήνες όταν ξαφνικά μια μέρα μου λέει θέλω να χωρίσουμε. Τον ρωτώ γιατί και μου λέει, δεν θέλω μόνιμη σχέση. Μετά από δυο μήνες γνώρισα έναν άλλο άντρα αυτός δεν ήταν χωρισμένος. Μετά από 3 μήνες ήρθε κι αυτός και μου λέει δεν θέλω να συνεχίσουμε μαζί. Μετά από αυτό κατάλαβα τι αξία είχε ο σύζυγός μου, τον οποίο χώρισα. (Αυτός τώρα δεν ξέρω αν έχει κάτι ή δεν έχει).
Ένα θέλω να πω ότι σήμερα όλοι οι άντρες, ελεύθεροι, χωρισμένοι (εκτός ενός μικρού αριθμού) όταν κάνουν την δουλειά τους μετά σου λένε δεν μπορώ, δεν θέλω. Συμβουλή προς τις χωρισμένες γυναίκες: Αν σας αγαπά ο άντρας σας και δεν θέλει αυτός να χωρίσετε μείνετε στο γάμο σας, εξαντλείστε όλα τα περιθώρια.

Σ’ ευχαριστώ
μια πικραμένη μητέρα.

Υ.Γ. Θα ήθελα πάρα πολύ πίσω τον πρώην άντρα μου.

Μας λείπει ο έρωτας, η αγάπη ή το σεξ;

Ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας αφού διάβασα το γράμμα που σας έστειλε η κοπέλα με το ψευδώνυμο «Σκορπιός».
Είμαι μια γυναίκα 45 χρονών, εργαζόμενη, σχετικά εμφανίσιμη, παντρεμένη εδώ και 22 χρόνια, με 3 υπέροχα παιδιά. Αυτό που συμβαίνει στην κοπέλα το βίωσα και το βιώνω και εγώ. Ο άντρας μου ήταν ο πρώτος άντρας που φίλησα και έκανα έρωτα. Γιατί το γράφω αυτό; Απλά για να σας πω ότι δεν είχα καμιά εμπειρία στη ζωή μου παρά την μητέρα μου να σιγοψιθυρίζει με τις φίλες της για το πόσο αγκαρία ήταν για αυτές να κάνουν τη δουλειά (δηλαδή έρωτα). Με αυτά τα πράγματα στο μυαλό μου νόμιζα ότι έρωτας ήταν αυτό το 5λεπτο δυο φορές τη βδομάδα, μετά μια φορά το μήνα και τώρα ΤΙΠΟΤΑ. Σε κάποιες προσπάθειές μου δεν ανταποκρίνεται ψυχικά, δεν θέλει, και τώρα τελευταία δεν ανταποκρίνεται σωματικά καθόλου και αρνείται να πάει στο γιατρό.

Πριν μερικά χρόνια ενέδωσα στο επίμονο φλερτ κάποιου και έκανα έρωτα μαζί του. Έζησα κάτι το ανεπανάληπτο όχι από άποψη σεξουαλική αλλά μιας ερωτικής πανδαισίας… ένα υπέροχο σμίξιμο δύο σωμάτων και δύο ψυχών που διαρκούσε 4-5 ώρες, όχι σεξουαλικής επαφής αλλά γεμάτες έρωτα. Μιλούσαμε, φιλιόμασταν, κλαίγαμε για τη μοίρα μας και κάναμε ΕΡΩΤΑ όχι ΣΕΞ. Ήταν το τέλειο ερωτικό σμίξιμο δύο σωμάτων και δύο ψυχών. (Συναντηθήκαμε 5 φορές). Δυστυχώς δεν μπορούσα, ίσως δεν ήταν στο χαρακτήρα μου, δεν μπορούσα να συνεχίσω αυτή τη διπλή ζωή, με σκότωνε και πήρα τη μοιραία απόφαση, έπρεπε να θέσω τέρμα σε αυτή τη σχέση εκτός και αν αποφάσιζα να διαλύσω το γάμο μου την οικογένειά μου. Από τότε επέστρεψα πίσω στη μίζερη μου ζωή.
Χαίρομαι με τις χαρές των παιδιών μου. Δυστυχώς όταν δεν υπάρχει έρωτας στη ζωή του ζευγαριού σιγά σιγά έρχεται η αποξένωση. Μπορώ να πω ακόμη ότι η έλλειψη της σεξουαλικής ζωής στο τέλος επηρεάζει και την ψυχολογία και των δύο. Δεν λέω ότι δεν περνούμε καλά. Εργαζόμαστε και οι δύο, στεκόμαστε δίπλα από τα παιδιά μας, μαγειρεύω, καθαρίζω το σπίτι μου κτλ. Προσπαθώ να μοιραστώ μαζί του άλλα πράγματα αλλά δυστυχώς πάντα κάτι λείπει. Απλά ζούμε μαζί. Νιώθω ότι βιώνω ένα νεκρό γάμο. Τα τελευταία 10 χρόνια που αποκτήσαμε ηλεκτρονικό υπολογιστή διάβασα πάρα πολλά για τη σεξουαλικότητα κτλ και προσπάθησα να σπρώξω και το σύζυγό μου να διαβάσει, αλλά δεν ενδιαφέρεται, όλα ήταν άδικος κόπος ακόμη και τα σέξι εσώρουχα. Αν με ρωτούσαν τώρα για το γάμο μου θα τους έλεγα: Καλά όλα τα υλικά αγαθά και η εικόνα του τέλειου ζευγαριού που βγάζουμε προς τα έξω αλλά θα έπρεπε να βρω τη δύναμη να χωρίσω από τον πρώτο καιρό, όταν αντιλήφθηκα ότι κάτι λείπει και προσπαθούσα και αυτός αδιαφορούσε. Είχα και πιστεύω έχω ακόμα το δικαίωμα στις χαρές του έρωτα. Τώρα το σκέφτομαι συχνά το διαζύγιο αλλά δεν θέλω να πληγώσω τα παιδιά. Οικονομικά μπορώ να τα βγάλω πέρα αλλά ίσως δεν έχω τη ψυχική δύναμη να το κάνω.

Πιστεύω ότι ο έρωτας δεν είναι το παν αλλά είναι πολύ σημαντικό στη ζωή μας. Κ. Σταύρου θα ήθελα να σας ρωτήσω αν η σεξουαλικότητα είναι κάτι που καλλιεργείται ή κάτι που είτε το έχει κάποιος ή όχι.

Σας ευχαριστώ
«Γιασεμί»

Μου έλειπε ο στόχος στη ζωή

Αναδημοσίευση επιστολής της Χριστιάνας

Αν σας είναι γνώριμο το συναίσθημα του να ξημερώνει μια μέρα και να νυχτώνει αφήνοντάς σας ως παρατηρητές της ζωής σας και όχι σαν πρωταγωνιστές τότε ανήκετε όπως και μένα στην κατηγορία του «κάτι μου λείπει»
Ένιωσα το συναίσθημα του να επιβιώνω και όχι να ζω και τρομοκρατήθηκα. Μου πήρε όμως πολύ καιρό να το συνειδητοποιήσω και να παραδεχτώ τι μου έλειπε. Όλες οι μέρες ήταν το ίδιο, κάποτε πιο απαιτητικές κάποτε πιο απλές αλλά στο τέλος εισέπραττα πάντοτε το ίδιο. Το κενό δεν συμπληρωνότανε. Ντρεπόμουν να παραδεχτώ ότι όσο πιο πολύ τακτοποιούσα την ζωή μου τόσο πιο πολύ αντιλαμβανόμουν ότι κάτι πρέπει να ψάξω που θα με κάνει να νιώσω ότι είμαι ενέργεια και όχι παθητικό υποκείμενο στα γραφόμενα της ζωής μου. Έβλεπα ότι όλα γύρω μου γίνονταν μηχανικά και με πρόγραμμα. Κατάφερνα να είμαι η στοργική μάνα, η υπομονετική σύζυγος, η καλή θυγατέρα και είχα από τον εαυτό μου την απαίτηση να νιώσω πλήρης.
Με την πάροδο του χρόνου πέρασα και δυσκολότερα. Αντιμετώπισα ψυχοσωματικά συμπτώματα, όπως αϋπνίες, κόμπο στον λαιμό, στομάχι πέτρα και διάφορα άλλα. Περιμένοντας συχνά σε αίθουσες αναμονής διάφορων γιατρών και ειδικοτήτων, ψάχνοντας να βρω ανίατες ασθένειες, ένιωσα ότι η ζωή με έβαζε στόχο. Πέρασα περίοδο μεγάλου ψαξίματος. Διάβασα βιβλία, μίλησα με ψυχολόγους, ερεύνησα το διαδίχτυο, ξενύχτησα, δεν θα το κρύψω ότι έκλαψα κιόλας αλλά δεν κατάφερνα να καταλήξω κάπου ουσιαστικά. Όσο πιο πολύ πρόγραμμα έβαζα στη ζωή μου, όσο διεύρυνα τις γνώσεις μου, τόσο πιο πολύ ένιωθα την ανάγκη να την γεμίσω ουσιαστικά.
Την απάντηση την πήρα όμως τόσο αναπάντεχα και με τον πιο απλό τρόπο.
Ένα απόγευμα Δευτέρας και μετά από ένα 8ωρο απαιτητικής συγκέντρωσης στην δουλειά έκανα τα απογευματινά μου δρομολόγια όσον αφορά φροντιστήρια των παιδιών, ψώνια, και γενικά τις καθημερινές μου απογευματινές υποχρεώσεις. Με πολλή χαρά και έκπληξη διαπίστωσα ότι μου περίσσευε ένα ολόκληρο μισάωρο πριν το επόμενο δρομολόγιο. Σαν γνήσιος λάτρης του καφέ η πρώτη μου σκέψη ήταν να καθίσω σε μια κοντινή καφετέρια παίρνοντας «ανθρώπινα» έναν καφέ μακριά από τα τηλεφωνήματα της δουλειάς και χωρίς τις τσιρίδες των πολυαγαπημένων μου βλασταριών. Παραγγέλλω τον διπλό μου espresso και ξεφυλλίζω την απογευματινή εφημερίδα. Το σχεδόν «ιερό» της ηρεμίας μου έμελλε να το βεβηλώσει μια παρέα εφήβων που κατέφθασαν σχεδόν ταυτόχρονα μαζί μου και κάθισαν ακριβώς δίπλα μου. Μιλούσαν και γελούσαν σχεδόν όλοι μαζί κάνοντας απίστευτο σαματά. Ακόμα μια φορά το «σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μου» σκέφτηκα μεγαλοφώνως. Το σχόλιο μου αυτό προφανώς το βρήκαν πολύ χαριτωμένο γιατί ξέσπασαν όλοι σε γέλια και ξεθάρρεψαν ακόμα περισσότερο. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα να ακούω και να παρακολουθώ τις συζητήσεις τους. Οχυρωμένη φυσικά πίσω από την εφημερίδα μου συλλάμβανα τον εαυτό μου να παρασύρετε και να ταξιδεύει μέσα από τις εφηβικές συζητήσεις. Και τι κοινό είχαν όλες οι κουβέντες; Στόχους!!!! Από τον πιο απλό μέχρι τον πιο μεγάλο. Τα παιδιά έβαζαν στόχους. Να μαζέψουν λεφτά για να πάνε διακοπές, να περάσουν τις εξετάσεις τους, να κλείσουν τα 18 για να πάνε σε club, ή ακόμα να πείσουν τους γονείς τους να τους πάρουν κατοικίδιο. Αμέσως θυμήθηκα την δική μου ενήλικη παρέα με τα δικά μας συνηθισμένα «αστεία». Αν κερδίζαμε το λόττο, αν είχαμε κότερα, αν δεν γερνούσαμε, αν δεν δουλεύαμε, αν ζούσαμε σε άλλη εποχή αν και αν και αν... Ένιωσα ότι όλη αυτή η ζωντάνια δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της νιότης τους αλλά και της δύναμης που σου δίνει η πάλη προς επίτευξη στόχων. Αμέσως προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλα εγώ στόχο στη ζωή μου. Η απάντηση ήρθε για να με προβληματίσει ακόμα περισσότερο. Δεν θυμόμουνα. Και αυτό ήταν σκληρή διαπίστωση.
Περίμενα πάντα για καλύτερες μέρες κάνοντας όνειρα και όχι θέτοντας στόχους. Τα όνειρα όμως όπως τα έπλασε ο Ύψιστος είναι για να ξεκινούν και να τελειώνουν στην αγκαλιά του Μορφέα όχι για την πραγματική ζωή. Η ζωή μας χρειάζεται στόχους με αφετηρία και τέρμα για να αποκτήσει νόημα. Και οι στόχοι πρέπει να είναι προσωπικοί και υποκειμενικοί. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο και δεν έχουν και για όλους μας σημασία τα ίδια πράγματα. Κάνοντας οικογένεια και γεμίζοντας με συναισθήματα απέραντης αγάπης και ευθύνης απέναντι στα παιδιά μου επικέντρωσα όλους μου τους στόχους σε αυτά. Να μεγαλώσουν σωστά, να προοδέψουν, να γνωρίζουν από ήθος και αξίες και όλα όσα καλείτε να διεκπεραιώσει ένας γονιός. Από την άλλη πλευρά όμως ο άνθρωπος είναι ανήσυχο ον και χρειάζεται συνεχή αναζήτηση, διερεύνηση και πρόοδο. Κάποτε με γνώμονα την ύλη, κάποτε την γνώση οι στόχοι είναι η ίδια η ζωή. Στόχος μπορεί να είναι η απόκτηση χρημάτων, μπορεί να είναι η μόρφωση και οτιδήποτε ζωντανεύει τον άνθρωπο. Ό,τι κάνει τον άνθρωπο να ζει και όχι να επιβιώνει. Με αυτό τον τρόπο κατάλαβα και τι μου έλειπε. Μου έλειπε ο στόχος. Σταμάτησα να έχω στόχους για τους οποίους θα παλεύω. Με πρόφαση την καθημερινότητα και τις απαιτήσεις της ζωής καθώς και τη ρουτίνα και το ρεύμα που μας στροβιλίζει ξεκίνησα να επιβιώνω και όχι να ζω. Σαν πρώτο στόχο εκείνο το απόγευμα είχα βάλει να ικανοποιώ καθημερινά τις 5 μου αισθήσεις. Κάτι που μπορούμε να το κάνουμε όλοι χωρίς να απαιτείται ούτε χρόνος ούτε χρήμα. Μια καθημερινή ματιά στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, μια αγκαλιά από αγαπημένο πρόσωπο, η ευωδία του γιασεμιού κάθε σούρουπο, η απόλαυση του φαγητού ή του γλυκού χωρίς τύψεις και βιασύνες ακόμα και το γέλιο των εφήβων στο διπλανό τραπέζι ηχούσε αναζωογονητικό και όχι εκνευριστικό.

Χριστιάνα