Ήθελα φέτος να βγω στα κανάλια για να πω σε όλους τους υπεύθυνους για την «αγάπη» που τη χρησιμοποιούν για να δείξουν το ενδιαφέρον τους για τα παιδιά με ειδικές ικανότητες και να τους πω να βρουν άλλα συνθήματα ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ γιατί ακριβώς η αγάπη όπως την καταντήσαμε όλοι μας σε αυτό τον τόπο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ. Θα ήταν καλύτερα να έλεγαν ΜΟΝΟ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ!!! Η αγάπη στην οποία αναφέρονται υπονοεί τα λεφτά, κι έτσι με έμμεσο τρόπο μεταδίδουν στον κόσμο την πεποίθηση ότι τα άτομα με ειδικές ικανότητες δεν χρειάζονται τίποτε άλλο παρά μόνο λεφτά και παρ’ όλες τις ειδικές ικανότητές τους είναι παράσιτα που θέλουν μόνο να παίρνουν από τους άλλους και να εκμεταλλεύονται την κατάστασή τους για να καταβροχθίζουν τα λεφτά των ανθρώπων, την καλοσύνη τους και την ανθρωπιά τους. Και θα ρωτήσω αυτούς τους ανθρωπιστές πώς θα ένιωθαν αν τύχαινε να κάθονται ή συνταξιδεύουν δίπλα σ' ένα άτομο με ειδικές ικανότητες;
Είμαι αδελφή ενός σπαστικού αγοριού 21 χρόνων και ταξιδεύαμε με αεροπλάνο. Καθόμουν δίπλα στον αδελφό μου και δίπλα του κάθισε ένας γιατρός. Αφού ξεκίνησε το αεροπλάνο ο γιατρός διαπίστωσε ότι καθόταν δίπλα από ένα άτομο με ειδικές ικανότητες και τότε άρχισε να νιώθει άσχημα. Τον άκουα που «οφουλάτιζε» συνέχεια μέχρι που κάλεσε την αεροσυνοδό και ζήτησε να του αλλάξουν θέση. Η αεροσυνοδός αρνήθηκε και ο κύριος επέμενε να δει τον καπετάνιο. Μετά από πολλή φασαρία ήρθε ο καπετάνιος τον σήκωσε και τον οδήγησε στην πρώτη θέση. Ο αδελφός μου δεν ενοχλήθηκε, εγώ όμως προσευχόμουν να πέσει το αεροπλάνο να μας σκοτώσει όλους.
Παρόμοιες ιστορίες θα μπορούσα να σας διηγηθώ πολλές, ώστε ν' αποδείξω ότι σε αυτό τον τόπο το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να υπάρχει είναι η αγάπη και η αποδοχή προς αυτά τα παιδιά.
Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πώς αυτά τα άτομα, δεν θέλουν την «αγάπη» κανενός από εσάς, αφήστε την αγάπη σας για τα παιδιά σας, τους συζύγους σας και τα εγγόνια σας. Τα παιδιά αυτά δεν θέλουν ΤΙΠΟΤΕ από εσάς γιατί απλά δεν μπορείτε ούτε ξέρετε.
Με συγχωρείτε που μιλώ κατ' αυτόν τον τρόπο, είμαι όμως απογοητευμένη γιατί ο κόσμος της «αγάπης» και της «ανθρωπιάς» δεν υποτιμά μόνο αυτά τα άτομα αλλά κι εμάς τους συγγενείς.
Είμαι 32 χρόνων κι ακόμη ελεύθερη γιατί όσοι υποψήφιοι μνηστήρες με ερωτεύτηκαν κάποιοι μάλιστα παράφορα, με εγκατέλειψαν μόλις έβλεπαν τον αδελφό μου. Κάποιοι επέμεναν να με παντρευτούν, οι μανάδες τους όμως έσκιζαν τα ιμάτια τους για τη μεγάλη προσβολή, ο γιόκας τους να παντρευτεί την αδελφή ενός «καθυστερημένου» γιατί οι χωριάτες έχουν και την εντύπωση πως όποιος είναι σπαστικός είναι καθυστερημένος κι επικίνδυνος, που τρώει λεφτά πολλά λεφτά, τα λεφτά του κόσμου, του μαραθώνιου και του κράτους.
Κλειστήκαμε λοιπόν όλοι σε αυτό το σπίτι και μαραζώνουμε, γιατί οι χωριανοί μάς αποφεύγουν, οι γείτονες μας κλείνουν τις πόρτες, κανένας δεν μας θέλει, ούτε φίλοι ή συγγενείς, κανένας δεν θέλει εμάς τα αδέλφια του ανάπηρου νέου ούτε να μας ερωτευτεί γιατί λες κι έχουμε μεταδοτική αρρώστια.
Εγώ όμως ΑΓΑΠΩ τον αδελφό μου και κάνω ότι μπορώ να τον κάνω να νιώσει πως υπάρχει κάποιος στον κόσμο που νοιάζεται γι’ αυτόν ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.
Κλείνοντας όμως αυτήν την επιστολή να πω και μια έκπληξη που ζω τελευταία και αφορά τον τελευταίο μου δεσμό με ένα νέο της ηλικίας μου που για πρώτη φορά δέχτηκε να κάνει παρέα με τον αδελφό μου. Τον ερωτεύτηκα μόνο γι’ αυτό και θα τον αγαπώ για πάντα και να του πω δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ.
Αυγή Χ.
~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·
Πρώτα, αγαπητή φίλη, να κάνουμε μια διόρθωση: Ο όρος «παιδιά με ειδικές ικανότητες» είναι λανθασμένος και άκυρος και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο διεθνής όρος που αναφέρεται στις περιπτώσεις αυτές είναι «παιδιά με αναπηρία».
Όσον αφορά την απογοήτευσή σου μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη. Είναι γεγονός ότι σ’ αυτό τον τόπο έχουμε συνδέσει τα λεφτά με κάθε άποψη της ζωής μας. Οι γονείς για παράδειγμα, έχουν την εντύπωση ότι με τα λεφτά τους μπορούν να υποκαταστήσουν την αγάπη και τη στοργή που στερούν από τα παιδιά τους. Τα παιδιά από την άλλη, εθισμένα στην ηδονή του εύκολου χρήματος καταντούν εκμεταλλευτές, τεμπέληδες, παράσιτα και προβληματικοί χαρακτήρες. Δυστυχώς αυτό είναι περίπου το γενικότερο σύστημα αξιών το οποίο περιστρέφεται γύρω από το χρήμα, τη διακίνηση, ανακύκλωση και διόγκωσή του. Τα άτομα με αναπηρίες (φυσικές, νοητικές και ψυχικές) βρίσκονται κι αυτά μέσα σ’ αυτό το κύκλωμα γιατί η αναπηρία πράγματι στοιχίζει πολύ ακριβά, γι’ αυτό και όσα άτομα δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν υπηρεσίες φροντίδας, στήριξης και θεραπευτικής αγωγής βρίσκονται σε σοβαρή δυσμένεια. Έχω όμως υπόψη μου ότι οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας σήμερα μπορούν να προσφέρουν στο κάθε ανάπηρο άτομο (παιδί ή ενήλικα) οικονομική στήριξη για αγορά υπηρεσιών αλλά και για αξιοπρεπή επιβίωση, φτάνει όμως και τα άτομα με αναπηρίες να μη γίνονται πλεονέκτες και να εκμεταλλεύονται την κατάστασή τους. Έχω ακόμη υπόψη μου ότι τώρα, που στη θέση του Υπουργού αρμόδιου για θέματα αναπήρων βρίσκεται μια ικανή και ευαίσθητη γυναίκα, οι υπηρεσίες αυτές έχουν ενισχυθεί σημαντικά ώστε ο Ραδιομαραθώνιος να μην είναι πλέον αναγκαίος.
Είναι γεγονός ότι ο Ραδιομαραθώνιος χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στέλλει αρνητικά μηνύματα για να σχηματίσει ο κόσμος την εντύπωση ότι τα παιδιά με αναπηρίες χρειάζονται μόνο λεφτά για να ζήσουν. Αναμφίβολα η κρατική οικονομική κατοχύρωση είναι σημαντική όχι όμως η επαιτεία στους δρόμους και τις πλατείες. Έχουν και τα παιδιά αυτά δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την προστασία της κοινωνικής τους υπόληψης. Κι αυτό που τελικά πιο πολύ χρειάζονται, όπως αναφέρει και η επιστολογράφος είναι αποδοχή, ισότιμη αντιμετώπιση, αξιοπρεπής φροντίδα, δίκαιη στάση και ίσες ευκαιρίες εργασίας.
Το τελευταίο μου σχόλιο είναι ότι παρόλη τη γενικότερη προκατάληψη που υπάρχει εις βάρος των ατόμων με αναπηρία υπάρχουν κι αυτοί που έχουν την ψυχική ικανότητα να δεχτούν, να ερωτευτούν και να αγαπήσουν την αδελφή ενός ανάπηρου ατόμου χωρίς να νιώθουν ότι θίγεται η υπόληψή τους.
Τελικά θα λέγαμε ότι μόνο ο έρωτας μπορεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου