stavros

Θετική Σκέψη

2010-11-14T11:04:00.001-08:00

Ο Θέμος γράφει:
Με προβλημάτισε η διαφωνία σας σε αναγνώστες που εισηγούντο τη θετική σκέψη ενώ πρόσφατα την ειρωνευτήκατε ως περιβόητη θετική σκέψη. Με προβλημάτισε η προσέγγισή σας γιατί απ' ότι γνωρίζω όλοι οι ψυχολόγοι σήμερα προτείνουν τη θετική σκέψη σαν τρόπο αντιμετώπισης της ζωής. Ας ήμασταν όλοι θετικοί και να βλέπαμε τη ζωή με λιγότερο αρνητισμό και κακές σκέψεις που επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή μας.
Μπορεί όμως και να έχετε δίκιο γιατί πρόσφατα είχα μια εμπειρία μ' ένα φίλο που ήταν φανατικός με τη θετική σκέψη και την πρότεινε σε γνωστούς και αγνώστους. Μπλέχτηκε με δουλειές που τον έκαναν ξαφνικά πλούσιο. Την επιτυχία του, σύμφωνα με την άποψή του, τη χρωστούσε στη θετική του σκέψη.
Μόλις έκανε τα πρώτα λεφτά αγόρασε ένα αυτοκίνητο πανάκριβο για να επιδείξει την επιτυχία του, και βέβαια τη θετική του σκέψη. Στη συνέχεια, κι όπως συμβαίνει με νεόπλουτους, χαθήκαμε. Όταν κάποτε ανταμώσαμε, με λύπη του μου ανακοίνωσε πως είχε χρεοκοπήσει. Άρχισε να μου μιλά όμως για κάτι καινούριες δουλειές με δάνεια και ήταν υπεραισιόδοξος πως θα πετύχει. Είχα τις αντιρρήσεις μου, αλλ' αυτός επέμενε πως πρέπει να έχω θετική σκέψη για να πάνε καλά οι δουλειές.
Παρ' όλη την αξιολύπητη κατάστασή του, μου παρίστανε τον τρισευτυχισμένο κι επέμενε στις συμβουλές του, γιατί εγώ αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τη θετική σκέψη. Υπολόγιζα ότι η θετική σκέψη μια μέρα θα τον οδηγούσε στη φυλακή· ίσως όμως και στην επιτυχία.
Στη ζωή όλα είναι πιθανά όταν παίζεις με πιθανότητες. Ποια όμως σχέση έχει η θετική σκέψη; Νομίζω κάπου όλοι είμαστε συγχυσμένοι ή και φαντασμένοι. Θα ήθελα την άποψή σας.

Για την αγάπη

2010-08-30T02:55:00.000-07:00

Πολλοί, γράφουν και μιλούν με τα πιο ωραία λόγια για την αγάπη, ελάχιστοι όμως είναι αυτοί που την εφαρμόζουν. Στη θεωρία της ψυχοδυναμικής αναφέρεται ότι όσοι με υπερβολικό τρόπο γράφουν ή κηρύσσουν την αγάπη είναι αυτοί που στην πραγματικότητα ποτέ δεν την εφαρμόζουν. Αυτό επιστημονικά αναφέρεται ως αντιδραστικός σχηματισμός (reaction formation)και χρησιμοποιείται για κάλυψη ενοχών.

Όταν πέθανε η γυναίκα μου…

2010-08-22T06:29:00.000-07:00

Γιώργος 22-23

Με αυτή μου την επιστολή, απευθύνομαι προς όλους τους άντρες που νομίζουμε ότι επειδή είμαστε γένους αρσενικού, δικαιούμαστε να ξεχνάμε και να πληγώνουμε τις γυναίκες μας, να απαιτούμε να είναι πάντα ανεκτικές και γλυκές μαζί μας. Παντρεύτηκα με τη γυναίκα μου από έρωτα! Κάναμε τρία παιδιά, δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Η ζωή μας κυλούσε –κατά τη δική μου πάντα άποψη– πολύ καλά. Δούλευα, τους πρόσφερα ότι μπορούσα, έβρισκα χρόνο για να παίζω και να αστειεύω τα παιδιά μου και τη γυναίκα μου και υπήρχε στο σπίτι μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να τα χαλάσω όλα με τα ξεσπάσματα και το θυμό μου. Δε με ένοιαζε αν ήταν τα παιδιά μου μπροστά ή αν άκουγαν οι γείτονες. Οι λόγοι τότε μου φαίνονταν δικαιολογημένοι και με το παραπάνω, για να αρχίσω να νευριάζω, να φωνάζω και να ξεσπώ πάνω στη γυναίκα μου. Η γυναίκα μου, αυτό το ευαίσθητο πλάσμα που το τσάκιζα κάθε φορά με τα σκληρά μου λόγια. Έβριζα, ότι μου ερχόταν στο μυαλό ακόμα και τον ίδιο το Θεό! Η Άννα μου, η γλυκιά μου Άννα, προσπαθούσε στην αρχή με ήρεμο τρόπο να με καθησυχάσει, αλλά αφού εγώ συνέχιζα να της επιτίθεμαι και να την κατηγορώ για τα πάντα, κάποιες φορές σιωπούσε αλλά εγώ συνέχισα να της επιτίθεμαι και να την κατηγορώ για τα πάντα, κάποιες φορές σιωπούσε αλλά κάποιες άλλες δεν άντεχε την αδικία και την πίεση και άρχιζε και αυτή να ξεσπά και έτσι μαλώναμε και ψυχραινόμασταν. Δεν ξέρω τι πάθαινα. Όταν είχα προβλήματα είτε στη δουλειά, είτε οτιδήποτε αφορούσε τα παιδιά ή το οικονομικό, μου έβγαινε σε θυμό, δεν μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου και έβρισκα την εύκολη λεία, τη γυναίκα μου, για να ξεσπάσω πάνω της. Μου έλεγε ότι τα λόγια μου την πλήγωναν τόσο πολύ, γιατί με αγαπούσε και ήθελε να περνάμε καλά και να μη μαλώνουμε. Πάνω στην απελπισία της μου έλεγε: «Θα αρρωστήσω από το πολύ άγχος»… Και μαντέψτε ποιο ήταν το παράπονό μου μετά από όσα της έκανα: Ότι μου κρατούσε μούτρα! Ναι, τόσο μικρόψυχος ήμουν! Είχα την απαίτηση μετά που την πλήγωνα τόσο, να μου μιλά σα να μη συνέβαινε τίποτα! Μου περνούσε εμένα ο θυμός και ήθελα να είναι όλα όπως πριν. Δηλαδή, όταν ήθελα εγώ καυγά θα τον είχα και όταν ήμουν καλά και ήθελα να περνάμε ωραία, το απαιτούσα! Χωρίς να σκεφτώ ότι σαν οδοστρωτήρας περνούσα πάνω από την ευαίσθητη ψυχή της και τη διέλυα. Ο γιος μου άρχισε να μιμείται τα λόγια μου, και έδειχνε σημάδια μη σεβασμού προς τη μάνα του. Τα κορίτσια μου έδειχναν να θέλουν να την υποστηρίξουν, αλλά ποιος τολμούσε να μιλήσει όταν εγώ φώναζα και έβριζα! Ήμουν βίαιος αλλά ποτέ δεν το παραδεχόμουν πάνω στους καυγάδες μας, κάποιες φορές έσφιγγα το μπράτσο της γυναίκας μου ή την έσπρωχνα και ενώ έβλεπα το φόβο στα μάτια της δεν σταματούσα. Μάλιστα όταν ήμαστε στα «καλά μας» τη ρωτούσα ο ηλίθιος: «Άπλωσα εγώ ποτέ χέρι πάνω σου;» Μέχρι και κάποια μαθήματα-σεμινάρια πήγε και παρακολούθησε για να νιώθει πιο δυνατή και να μην την πονούν τα λόγια μου. Τόσο ευαίσθητη ήταν. Εγώ στον κόσμο μου. Να νιώθω ότι έκανα το καθήκον μου σαν σύζυγος, αφού έβρισκα τρόπο να περνάμε χρόνο μαζί, χωρίς τα παιδιά, να κάνουμε έρωτα, να είμαι τρυφερός μαζί της, να της κάνω μασάζ και να νιώθω ο βλάκας ότι ήμουν σχεδόν ο τέλειος άντρας… Μέχρι τη μέρα που απότομα ξύπνησα! Μέχρι τη μέρα που διαγνώστηκε από τους γιατρούς ότι η γυναίκα μου, η γλυκιά μου Άννα, έπασχε από μια σπάνια αρρώστια… Ένας μήνας στα νοσοκομεία μέσα στο φόβο και στην αγωνία μήπως και δεν προλάβω να διορθώσω τα λάθη μου και να της δώσω όλη την αγάπη που είχα μέσα μου, αλλά που ο αντρικός μου εγωισμός δεν με άφησε να της δώσω απλόχερα όπως μου την έδινε αυτή. Βλέπετε, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο σκάρτα φερόμουν στη γυναίκα μου και πόσο την αγαπούσα όταν ένιωσα ότι θα την έχανα. Οι λιγοστές προσευχές που πρόλαβα να κάνω στο Θεό, μάλιστα σε Αυτόν τον Θεό που έβριζα, δεν εισακούστηκαν. Ίσως την πήρε κοντά του ο Θεός που τόσο πίστευε και αγαπούσε για να την γλιτώσει από μένα. Έχασα την Άννα μου, τη γλυκιά μου γυναίκα. Τα παιδιά μου έχασαν τη μάνα τους. Η ψυχή μου σκοτείνιασε και από τότε δεν είδε ακόμα ούτε μια αχτίδα φως. Άδειασε η αγκαλιά μου, άδειασα ολόκληρος. Βλέπω το κρεβάτι μου άδειο και πονά κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Της ζητώ συγγνώμη στον ύπνο μου και τον ξύπνιο μου, σε μια ύστατη προσπάθεια να λυτρωθώ και να νιώσω ότι με συγχωρά. Όμως κενό. Ούτε την συγχώρεση της παίρνω, ούτε τη γλυκιά της τη φωνή ακούω, που με ρωτούσε: «μ’ αγαπάς;» Είχε τόση πολλή ανάγκη να το ακούει, ίσως για να εξομαλύνει λίγο τον πόνο που της έδινα και να ξεχάσει τα λόγια που της έλεγα πάνω στους καυγάδες μας. Τι τυφλός που ήμουν ή τι κουφός! Δεν έβλεπα τι έκανα. Δεν άκουγα τα λόγια που μου έλεγε. Μου ζητούσε να έχει απλά μια ήρεμη ζωή με υγεία και αγάπη. Τίποτε άλλο. Ενώ αυτή ήταν πάντα εκεί για τα παιδιά μας και για μένα. Ένα χρόνο μετά που έφυγε βρήκα τη δύναμη να αγγίξω τα πράγματά της. Και εκεί ανάμεσα στα ρούχα της βρήκα το ημερολόγιό της. Αυτό ήταν το δεύτερο τσάκισμα για μένα. Εκείνη τη μέρα ένοιωσα τον πόνο να διπλασιάζεται και να παρακαλώ για μια στιγμή μόνο να γυρίσω το χρόνο πίσω, να της ζητήσω χίλια συγγνώμη, να της πω ένα εκατομμύριο σ’ αγαπώ και να την κρατήσω στην αγκαλιά μου τόσο σφικτά που ούτε ο ίδιος ο χάρος να μη μπορέσει να μου την πάρει.

Όμως ούτε το χρόνο μπορώ να γυρίσω πίσω, ούτε να διώξω τον πόνο από μέσα μου.

Έμεινα να κρατώ το ημερολόγιο της ανοιχτό στην τελευταία σελίδα που έγραψε πριν φύγει: «Σήμερα πάλι μαλώσαμε. Νιώθω χάλια, νιώθω να αρρωστώ… Θεέ μου, καλέ μου Θεέ, κάνε τον άντρα μου να αλλάξει. Να καταλάβει πόσο πόνο μου προκαλούν τα λόγια του. Τον αγαπώ πολύ και δεν αντέχονται τα λόγια του, κάνε τον να είναι γλυκός και τρυφερός μαζί μου πάντα. Όλες τις μέρες και όλες τις στιγμές της μέρας…Τελευταία τα ξεσπάσματά του και οι καυγάδες μας έγιναν πιο συχνοί. Κάθε φορά νιώθω να σπάει κάτι μέσα μου. Αν συνεχίσει έτσι δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξει αυτή η αγάπη»… Γλυκιά μου Άννα, παρόλη την αγάπη που μου έδωσες, εγώ σε απογοήτευσα. Δεν σου έδειξα την αγάπη που ζητούσες. Θυμάμαι μια συμβουλή που μας έλεγε συχνά ο πατέρας μου: «Σ’ αυτή τη ζωή ότι δώσεις θα επιστρέψει σε σένα». Σε μένα επέστρεψε στο εκατονταπλάσιο ο πόνος που σου έδωσα. Αυτό που με πονά πιο πολύ είναι ότι, όσο σε είχα κοντά μου, δεν σου έδειχνα την αγάπη μου. Ήμουν όλο νεύρα και φωνές. Σε αδικούσα συνέχεια και τα έβαζα όλα πάνω σου. Τώρα που σ’ έχασα, γλυκιά μου Άννα, σου λέω εκατό φορές τη μέρα πόσο σε αγαπώ! Αλλά τώρα τι να το κάνεις;

Όποιος ονειρεύεται δεν είναι χαμένος

2010-05-25T09:40:00.000-07:00

"Κι είσαι άνθρωπος γιατί χάνεις και νικάς, γιατί γέρνεις το κεφάλι και σ' έναν ώμο ακουμπάς, γιατί ζεις, γιατί γελάς, λείπεις..."

Ακόμα μια συνηθισμένη μέρα έλαβε τέλος.. Ακόμα μια ρουτίνα τελείωσε.. Από πού να αρχίσω τελικά; Από την αρχή ή από το τέλος; Τι να πρωτογράψω; Μήπως να ξετυλίξω την ζωή μου γράφοντας τα βιώματά μου, τα λάθη μου, τον δρόμο μου, ή για τους ανθρώπους που αλλάζουν; Δεν ξέρω ειλικρινά πώς να αρχίσω. Σκέφτομαι τι να γράψω, και τι να πω για να περιγράψω ακριβώς αυτά που νιώθω. Απορώ τις τελευταίες μέρες για τα πάντα γύρω μου. Απορώ αν αυτό που λέγεται ΑΓΑΠΗ θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα από τον χρόνο και από τις καταστάσεις και αν τελικά οι άνθρωποι είναι αληθινοί.. Βλέπω τόσα δυσάρεστα γεγονότα που φοβάμαι να ζήσω.. Ναι, φοβάμαι.. Γιατί σε αυτήν την μάχη μόνο οι δυνατοί κερδίζουν.. Πώς πρέπει να κερδίσουμε λοιπόν αυτήν την μάχη; Αυτή την ζωή; Με ποια όπλα; Με το να είσαι αληθινός; Με το να μοιράζεσαι την χαρά σου; Με το να βοηθάς τους γύρω σου; Ότι και να κάνεις, πάντα θα νιώθεις αποτυχημένος. Ναι, κανένας δεν είναι τέλειος, αλλά μέσα σε αυτόν τον κόσμο κανείς δεν είναι αληθινά ευτυχισμένος. Όσοι διαβάζετε αυτό το άρθρο, μπορεί να παραξενευτείτε. Απλά σκεφτείτε μόνο. Πόσες φορές κλάψατε από αγάπη, μικροί και μεγάλοι, πόσα όνειρα είναι ακόμα άπιαστα για σας, πόσοι δεν ζείτε την δική σας Ιθάκη, πόσοι δεν χάσατε τον άνθρωπο που αγαπάτε; Πολλές φορές πιστεύω. Ποιος νοιάζεται όμως; Ποιος είναι σίγουρος για το μέλλον του, για τον φίλο που θα του εμπιστευτεί όλα του τα μυστικά, για τον σύντροφο που αγαπά και θέλει να ζήσουν την ζωή τους μαζί; Ποιος είναι σίγουρος για το τι θα του ξημερώσει η αυριανή μέρα; Όλα τελικά χάνονται. Όλα… Λίγα μένουν.. Οι καταστάσεις αλλάζουν.. ή μήπως τελικά οι άνθρωποι αλλάζουν; Ότι και να αλλάζει όμως, το αποτέλεσμα μετρά.. Πως να συνεχίσω τώρα; Να συνεχίσω αυτήν την απαισιοδοξία μου ή να πω κάτι μαγευτικό, κάτι να σας ενθαρρύνει; Ό,τι και να πω, λάθος ή σωστό, δεν έχει σημασία.. Αυτό που έχει σημασία είναι το πως ζούμε καθημερινά.. Ότι μπορούμε να αλλάξουμε θα αλλάξουμε... Και να θυμάστε ότι όποιος ονειρεύεται δεν είναι χαμένος..

Ευχαριστώ.
Με εκτίμηση, Μ

Κοινωνική φοβία

2010-05-25T09:38:00.000-07:00

Τις φταίει για την κοινωνική φοβία; Ο κόσμος ή ο εαυτός μας; Τι την προκαλεί; Μπορεί να ξεπεραστεί; Αν ναι, πώς;

I.I.

Ομοφυλοφιλία

2010-04-27T10:10:00.000-07:00

Σύμφωνα με τις επιστημονικές έρευνες που έγιναν τα τελευταία εκατό περίπου χρόνια για την ομοφυλοφιλία, δεν έχει επιβεβαιωθεί με σιγουριά μια μόνιμη αιτία που να οδηγεί στην αντρική ομοφυλοφιλία. Για το λόγο αυτό η επιστημονική έρευνα για τα αίτια της αντρικής ομοφυλοφιλίας έχει ουσιαστικά σταματήσει. Αυτό έγινε δυνατό μετά τη γενική παραδοχή ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ασθένεια αλλά τρόπος ζωής για κάποιους ανθρώπους.

Χαμογελαστό πρόσωπο με μαύρη ψυχή

2010-04-27T10:08:00.001-07:00

Είμαι κοπέλα 16 χρόνων. Το πρόβλημα μου είναι ότι κλίνομαι στον εαυτό μου πολύ εύκολα χωρίς να το καταλάβω. Στους γύρω μου φαίνομαι πολύ δυναμική και είμαι πάντα δίπλα στους φίλους μου για να ακούω τα προβλήματά τους και να τους βοηθώ. Θέλω πάντα να είναι οι άλλοι καλά και μετά εγώ. Νιώθω ένα κενό μέσα μου. Όλοι με βλέπουν χαμογελαστή και χαρούμενη αλλά κάνεις δεν ξέρει ότι μέσα μου αιμορραγώ. Όταν είμαι με φίλους είμαι καλά. Όταν όμως μένω μόνη απελπίζομαι και δεν μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου με αποτέλεσμα να ξεσπώ σε κλάματα και μετά πέφτω σε κατάθλιψη χωρίς να μπορεί κανείς να με βοηθήσει. Τι να κάνω; Χαμογελαστό πρόσωπο με μαύρη ψυχή.

Κανένας δεν σκέφτεται τον εαυτό του

2010-04-27T09:40:00.000-07:00

Είμαι ένας έφηβος τακτικός αναγνώστης της στήλης σας. Θεωρώ πολλές επιστολές παράλογες!!
-Πώς γίνεται ένας νοήμων άνθρωπος με τρία και τέσσερα παιδιά να έχει εξωσυζυγική σχέση; Δεν σκέφτεται τα παιδιά του και την κοινωνική απόρριψη που θα βιώσουν αυτά; Γιατί το ζευγάρι δεν συζητά τα προβλήματά του;
-Γιατί ο κόσμος είναι τόσο κλειστόμυαλος! Δεν ζει όπως θέλει αλλά ανάλογα με το τι θα πει ο γείτονας και ο κόσμος! Πραγματικά βαρέθηκα αυτή την κοινωνία! Όλοι θα κρίνουν τον άλλο κανένας δεν σκέφτεται τον εαυτό του· μόνο το τι θα πει για τον άλλο και το πώς θα τον μειώσει!! Άνοιξε κοσμάκη τα μυαλά σου και ΖΗΣΕ όπως ΘΕΣ και ΟΧΙ με το πώς ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ! ΑΣΤΑ όλα πίσω σου και κάνε τη ζωή σου, και αν χάσεις και κάτι στο κάτω-κάτω από όλη αυτή την ιστορία! εσύ θα βγεις κερδισμένος! Απλά ζήστε γιατί βαρέθηκα να ζω και εγώ μόνος!

Φοβάμαι την αποτυχία

2010-04-18T02:32:00.001-07:00

Είμαι μαθήτρια Γ΄ Λυκείου. Στο σχολείο η επίδοση μου είναι πολύ καλή έως άριστη. Αυτό που με αγχώνει είναι ότι πλησιάζουν οι τελικές εξετάσεις που για μένα και για όλους του μαθητές πιστεύω είναι οι σημαντικότερες εξετάσεις της ζωής μας, αυτές που θα καθορίσουν το μέλλον μας. Αυτό μόνο στην σκέψη με αγχώνει. Ήδη έχει αρχίσει η ένταση των πολύωρων διαβασμάτων για τις εξετάσεις. Είμαι ένα ιδιαίτερα αγχώδες άτομο, το παραμικρό με αγχώνει. Φοβάμαι την αποτυχία. Δεν θέλω να αποτύχω στις εξετάσεις, έχω βάλει ψηλούς στόχους και θέλω να τους πετύχω. Πιστεύω πως έχω τις δυνατότητες να περάσω στις εξετάσεις αλλά φοβάμαι ότι θα με νικήσει το άγχος, η νευρικότητα και ο φόβος που έχω. Μπορώ να κάνω κάτι για να το αντιμετωπίσω; Τι; Πώς μπορώ να έχω θετική σκέψη; Με το να σκέφτομαι ότι θα περάσω στη σχολή που θέλω και να κάνω όνειρα δεν είναι χειρότερο, αφού αυτό μπορεί να μην γίνει; Ευχαριστώ πολύ. Περιμένω με ανυπομονησία την απάντησή σας!

Γιώτα Φ.

Ήθελα κι εγώ ν’ αγαπήσω και ν’ αγαπηθώ

2010-04-18T02:29:00.000-07:00

Ακόμα μια θλιμμένη Κυριακή… Κοιτάζω έξω από το παράθυρο… Τα δέντρα είναι έτοιμα να ανθίσουν και πάλι. Η φύση βρήκε αυτόν τον μαγικό τρόπο ανανέωσης. Οι μυγδαλιές ντύθηκαν στα άσπρα και η άνοιξη θα σύρει και πάλι το χορό της ζωής. Κι όμως…. Υπάρχουν άτομα που έχουν πάντα χειμώνα στην καρδιά τους… Προσμονές, ενοχές. Λάθη, απελπισία, σκοτάδι, κρύο, παγωμένη καρδιά. Μόνο τα δάκρυά τους είναι ακόμα ζεστά, σημάδι ότι ζουν ακόμη… Κοιτάζω απ’ το παράθυρο και χαμογελώ. Ένα χαμόγελο που έμαθα να κρύβομαι πίσω από αυτό για να ικανοποιούνται όλοι. Πόσο δυνατούς μας κάνει ο πόνος τελικά… Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι ευτυχισμένη, πρέπει να είμαι ευτυχισμένη… Έχεις τα παιδιά σου – του λέω, δεν έχεις οικονομικό πρόβλημα, ο άντρας σου είναι καλός άνθρωπος, έχεις την υγειά σου. Τι θέλεις άλλο; Ναι, πολλές φορές τον πείθω και χαμογελώ. Κάποια στιγμή όμως μου ξεφεύγει και ξεσπάει σε λυγμούς, σε ένα ατέλειωτο γιατί. Στα 36 μου χρόνια όλα πια είναι μάταια, δεν θέλω να ζω πια κι άλλες φορές λέω θα το παλέψω, θα ζήσω ότι δεν έζησα… Μου ’χουν λείψει τόσα πράγματα, μικρά, απαρατήρητα, ασήμαντα για πολλούς, μου ’χουν λείψει πράγματα που δυστυχώς δεν μπορώ να πάω να αγοράσω από πουθενά… «Πρέπει να είσαι καλή μητέρα» ακούω μια φωνή να μου λέει… Για μένα δεν πρέπει. ΘΕΛΩ να είμαι καλή μητέρα. Μα πώς μπορώ να είμαι, αφού κάθε μέρα λιώνω και μαραίνομαι; Σκέφτομαι συχνά πώς μπορούν πολλοί να «ηρωοποιούν» τόσο πολύ τη λέξη «μητέρα»; Τα κάνει όλα, τα αντέχει όλα, τα θυσιάζει όλα, τα δίνει όλα…. Είμαι μητέρα, αλλά είμαι και άνθρωπος και ήθελα κι εγώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ πολύ, να ερωτευθώ, να ζήσω ότι δεν έζησα, να μην αργολιώνω, να ηρεμήσω, να χαμογελάσω αληθινά, να γίνω η χαρούμενη, γλυκιά μητέρα που ήθελα να ήμουν. Κι όμως ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Μια θλιμμένη Κυριακή, κλεισμένη στα «πρέπει», στα «δήθεν», στο «τι θα πει ο κόσμος». Και πότε νοιάστηκε για μένα ο κόσμος; Αν είμαι καλά, αν είμαι ευτυχισμένη; Θα ενδιαφερθεί για μένα όμως μόλις κάνω κάτι έξω από τα «πρέπει» του. Θα πουν μόνο ότι δεν ήμουν «ηθική», δεν άξιζα. Η κοινωνία νοιάζεται μόνο όταν κάνεις λάθος, όταν βρει τον τρόπο να σε «δακτυλοδείξει». Έξω από το παράθυρο, βλέπω ένα μικρό μπουμπούκι αμυγδαλιάς να μου κλείνει με αισιοδοξία το μάτι για μια νέα αρχή. Υπάρχουν όμως κάποιοι που δεν έχουν άλλη επιλογή εκτός του να ονειρεύονται… «Και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις, πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις, για τα’ αλλού μην ελπίζεις, δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό, έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ, στην κόχη τούτη τη μικρή, σ’ όλη τη γη τη χάλασες… Ίσως, ίσως μια μέρα να ξεφύγω από την εικόνα που με κλείσανε, ίσως για τους δυο μας να μπορώ να ονειρευτώ, να σου πως χωρίς να φοβάμαι κανέναν, Σ’ ΑΓΑΠΩ…

Συννεφιασμένη Κυριακή

Για το κυνήγι του χρήματος

2010-03-21T07:43:00.000-07:00

Σε απαντήσεις σας, αναφερθήκατε ότι σήμερα οι ανθρώπινες σχέσεις καταστράφηκαν εξαιτίας της τάσης των ανθρώπων να κυνηγούν το χρήμα, την προβολή και τη δόξα. Μπορώ να πω όμως ότι χωρίς χρήμα σήμερα κανένας δεν μπορεί να ζήσει. Αν δεν έχεις χρήμα κανένας δεν σε ξέρει, και κανένας δεν σε υπολογίζει. Δυστυχώς όσο κακό κι αν είναι αυτό έχουμε την ανάγκη των άλλων και μπορούμε να την κερδίζουμε με το χρήμα. Το παιδί θέλει πολύ χρήμα για να μεγαλώσει, να σπουδάσει, να κάνει το σπίτι του. Κι εμείς οι μεγάλοι, θέλουμε τις ανέσεις μας, την υγεία, και την ψυχαγωγία μας που κοστίζει πολύ. Αν έχεις χρήμα μπορείς να σπουδάσεις στα καλύτερα πανεπιστήμια, μπορείς ακόμη και να κυβερνήσεις, να γίνεις βουλευτής, πρόεδρος, κλπ. Θα έλεγα ότι χωρίς χρήμα δεν θα υπήρχε ζωή.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Κάποτε φτωχός

Ζω σ' ένα νεκρό γάμο

2010-03-21T07:38:00.000-07:00

Έχω απογοητευτεί πολύ από τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Δυστυχώς, έκανα το λάθος και ερωτεύτηκα παράφορα. Και ο άνθρωπος αυτός το μόνο που έκανε ήταν να με προδώσει με τον χειρότερο τρόπο. Υπήρξε ένα φλερτ, μια έντονη έλξη, τον έβλεπα και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και η ψυχή μου πετούσε στα ουράνια. Του είχα ανοίξει την ψυχή και την καρδιά μου, του είπα λόγια γεμάτα συναίσθημα, λόγια που δεν είπα καν ούτε στον άντρα μου. Όταν μια μέρα εξαφανίστηκε χωρίς να μου πει ούτε μια κουβέντα, ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Εγώ δεν θα ζητούσα τίποτα περισσότερο απ’ ότι αυτός θα ήθελε να μου δώσει. Βλέπετε, ήμασταν και οι δύο παντρεμένοι. Ένιωσα τόσο προδομένη, πόνεσα, έκλαψα και ακόμα πονάω. Κάθε μέρα προσπαθώ να τον ξεπεράσω, χωρίς αποτέλεσμα. Μου είναι τόσο δύσκολο γιατί ο άνθρωπος αυτός με έκανε να νιώσω ξανά γυναίκα, μου τόνωσε την αυτοπεποίθησή μου και με έκανε να ζήσω συναισθήματα που ξέχασα ότι υπήρχαν. Πώς μπορεί να υπήρξε τόσο ψεύτης, τόσο υποκριτής; Έπαιξε με τα αισθήματά μου και όταν βαρέθηκε με πέταξε στα σκουπίδια. Πλήγωσε ότι ωραίο ένιωθα γι’ αυτόν. Τώρα καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος αυτός δεν άξιζε τίποτα. Εφόσον δεν είχε τα κότσια να μου δώσει μια εξήγηση, έστω ένα ψέμα και προτίμησε να φύγει σαν κλέφτης, για μένα είναι ένας άνθρωπος κενός. Εύχομαι να μην τον γνώριζα ποτέ. Να αναφέρω ότι με τον σύζυγό μου δεν είμαστε και το «ευτυχισμένο ζευγάρι». Υπήρξαν διάφορα προβλήματα που κατέστρεψαν τη σχέση μας. Δεν υπάρχει αληθινή αγάπη, αλληλοσεβασμός, εκτίμηση, στοργή. Πιστεύω και νιώθω ότι ζω σε ένα νεκρό γάμο. Απλά υπάρχει συμβίωση, το σεξ τις περισσότερες φορές το κάνω από υποχρέωση και αναγκάζομαι να υποχωρώ λόγω των παιδιών. Πόσο θα ήθελα να υπήρχε ένα χάδι, μια αγκαλιά, οποιαδήποτε ώρα της μέρας. Χάθηκαν όλα, και μαζί και η ζωή μου. Υπάρχουν στιγμές που χάνομαι στις σκέψεις μου και μελαγχολώ.

Περιμένω τα σχόλιά σας.

Η σχέση μου με τους γονείς μου

2010-03-21T07:32:00.000-07:00

Είμαι ένας νέος 19 χρονών και το πρόβλημά μου εστιάζεται στην σχέση μου με τους γονείς μου, και πιο συγκεκριμένα στη σχέση εμπιστοσύνης. Με λύπη μου διαπιστώνω καθημερινά πως οι γονείς μου δεν μου έχουν την δέουσα εμπιστοσύνη, τουλάχιστον όση θα άρμοζε στο πρόσωπό μου. Προσωπικά δεν βρίσκω κάποιο προφανή λόγο να συμβαίνει αυτό...
Σ' ένα νέο που τελείωσε το Γυμνάσιο με "Άριστα", το Λύκειο με "20", που οι προσωπικές και κοινωνικές του σχέσεις χαρακτηρίζονται από ηρεμία και επιλεκτικότητα, τότε ποιος ο λόγος των επικρίσεων κάθε του επιλογής και των συνεχών απαγορευτικών ορίων; Προσπάθησα αρκετές φορές να μιλήσω με τους γονείς μου γι' αυτό το θέμα, χωρίς αποτέλεσμα, γιατί αυτοί το βλέπουν σαν "ανταρσία" έναντί τους, και έτσι αρχίζουν τα κλασσικά σχόλια του τύπου "Εσείς οι νέοι νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα και ότι θα κατακτήσετε τον κόσμο σε μια νύκτα". Μετά από 2-3 τέτοιες συζητήσεις εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια. Η κατάσταση αυτή με έχει κουράσει τα τελευταία 1,5 με 2 χρόνια και ως αποτέλεσμα αποφεύγω εντελώς να γνωστοποιώ στους δικούς μου τις αποφάσεις και προθέσεις μου πάνω σε όλα τα θέματα. Μήπως φταίει το γεγονός ότι δεν εντάσσομαι στην κατηγορία που ανήκουν οι πλείστοι συνομήλικοί μου που προβαίνουν σε χρήσεις - καταχρήσεις (τσιγάρου, ποτού, ταχύτητας κτλ.); Ή μήπως επειδή προσπαθώ να είμαι χαμηλών τόνων; Η ειρωνεία είναι πως αρκετοί από τους φίλους μου πιστεύουν ότι μπορώ να έχω τα πάντα μόνο και μόνο επειδή υπήρξα άριστος στο σχολείο (στις δικές τους οικογένειες αυτό είναι το μόνο κριτήριο για να τους επιτρέψουν να κάνουν οτιδήποτε), παρόλο που εγώ ποτέ δεν ζήτησα κάτι τέτοιο.
Κύριε Σταύρου, με ποιο τρόπο θα μπορούσα να κερδίσω έστω και λίγη απ' την εμπιστοσύνη τους; Δεν είναι και ότι καλύτερο να ξέρεις ότι δεν μπορείς να στηριχθείς στους πιο δικούς σου ανθρώπους...

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Η δύναμη του φόβου

2009-12-03T07:52:00.000-08:00

Ποιες είναι οι μέθοδοι της ψυχολογίας που βοηθούν στη θεραπεία του φόβου και της δειλίας, ιδίως όταν αυτή έχει τις ρίζες της στην παιδική ηλικία, οδηγούν σε αναποφασιστικότητα στη λήψη σοβαρών αποφάσεων και έτσι το άτομο μένει στάσιμο και δίχως ανάληψη οιουδήποτε ρίσκου; Φόβου που οδηγεί στο σημείο να μην μπορείς να αξιοποιήσεις δυνάμεις, δυνατότητες που έχεις, να φοβάσαι να κάνεις το πρώτο βήμα είτε επαγγελματικά είτε οικονομικά είτε δημιουργίας μιας σχέσης.

Γνωρίζω ότι η ψυχολογία παρέχει πολλές δυνατότητες.

Γιάννης Χ.

Αγαπητέ Γιάννη, αγγίζεις ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα του σημερινού ανθρώπου, που είναι ο φόβος.

Ο φόβος είναι πράγματι η μεγαλύτερη πηγή άγχους στη ζωή του ανθρώπου. Δυστυχώς μεγάλο μέρος της μοντέρνας παιδαγωγικής βασίζεται στην εμπέδωση του φόβου στο παιδί ιδιαίτερα αυτό της σχολικής και κοινωνικής αποτυχίας. Το αποτέλεσμα πολλές φορές είναι καταστροφικό γιατί το φοβισμένο παιδί δεν μπορεί να ωριμάσει κανονικά και καταλήγει νευρωτικό, δηλαδή ανασφαλές, ανήσυχο, καχύποπτο, κομπλεξικό, υποτακτικό, παθητικό, εξαρτημένο, αντιδραστικό, υποχονδριακό, άβουλο, εγωιστικό.
Η τιμωρία και γενικά η φυσική βία στο παιδί έχει καταργηθεί για να πάρει τη θέση της η ψυχολογική βία, μεγάλο μέρος της οποίας πραγματώνεται μέσα από τον εκφοβισμό, την απειλή ακόμη και την ηθική τρομοκρατία.

Πολλά παιδιά σήμερα ζουν ποικιλία από φόβους που μακροχρόνια μετατρέπονται σε φοβίες όπως την απώλεια της γονικής στοργής, τη σχολική αποτυχία, την απόρριψη των φίλων, την ερωτική μοναξιά, το θάνατο.

Η ψυχολογία αγαπητέ φίλε και ειδικά η ψυχοδυναμική έχει βοηθήσει ώστε πολλοί άνθρωποι να ξεπεράσουν τους φόβους ή τις φοβίες τους νοουμένου ότι κάποιος έχει ειδική βοήθεια από ψυχολόγο. Από μόνος του κάποιος δεν μπορεί να ξεριζώσει από την ψυχή φόβους και ειδικά φοβίες. Η καλύτερη μέθοδος είναι το ίδιο το άτομο να συνειδητοποιήσει ότι οι φόβοι του αναδύονται από παράλογες ιδέες που μεταφέρει στο μυαλό του και να προσπαθήσει να τις αποβάλει. Παράλογες ιδέες είναι αυτές που δεν εξυπηρετούν κανένα υγιή σκοπό στη ζωή κι αυτές είναι πολλές. Το να πιστεύεις για παράδειγμα ότι αν αποτύχεις σε κάτι είναι το τέλος σου, σε γεμίζει με φόβο. Κι όμως η αποτυχία είναι υποκειμενική έννοια γιατί ο κάθε άνθρωπος γεννιέται με ικανότητες για να πετύχει κάτι στη ζωή, ακόμη και ο πιο «ανίκανος».

Το να πιστεύεις ότι δεν είσαι ωραίος, είναι λανθασμένη πεποίθηση που κάποιοι σου έχουν εμπεδώσει στην ψυχή και σε γεμίζει ανασφάλεια. Ο κάθε άνθρωπος φέρει τη δική του ομορφιά φτάνει να μη πιστεύει το αντίθετο. Το να μην εμπιστεύεσαι τους άλλους ή να πιστεύεις ότι οι άλλοι θα σε απορρίψουν ή θα σε κριτικάρουν για κάτι που κάνεις, σε γεμίζει φόβους.

Κι όμως

Αν σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τα μάτια και τα στόματα των άλλων, μειώνουμε τους φόβους μας.

Αν μειώσουμε τον εγωισμό μας αυξάνομαι την αυτοπεποίθησή μας γιατί τότε ερχόμαστε πιο κοντά στους άλλους κι έτσι ξεπερνούμε το φόβο ότι οι άλλοι απειλούν τα συμφέροντά μας.

Αν μειώσουμε τις φιλοδοξίες, τις ζήλειες και τον ανταγωνισμό με τους άλλους νιώθουμε περισσότερη ασφάλεια γιατί δεν βλέπουμε τους άλλους ως ανταγωνιστές ή εχθρούς που θέλουν να μας κάνουν κακό.

Αν μειώσουμε τον φανατισμό και τις ακραίες θέσεις μας, θέτουμε τον εαυτό μας σε μια κατάσταση με λιγότερες απειλές γιατί δεν προκαλούμε την αντιπάθεια κανενός.

Αν γίνουμε λιγότερο καταναλωτικοί δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να ξεφύγει από τις ανασφάλειες που δημιουργούν τα οικονομικά χρέη.

Αν επιλέξουμε την αλληλεγγύη αντί τον ατομικισμό αυξάνομε την ασφάλεια που νιώθουμε για τον εαυτό μας γιατί στην αλληλεγγύη οι άνθρωποι μειώνουν τις διαφορές τους και ενισχύουν την εμπιστοσύνη μεταξύ τους.

Αν τέλος κάνουμε μια αυτοανάλυση θα δούμε ότι οι φόβοι μας αυξάνονται όσο απομονώνουμε τον εαυτό μας από τους άλλους, απορρίπτουμε τους άλλους, και βάζουμε τον εαυτό μας ψηλότερα ή χαμηλότερα από εκεί που πρέπει.

Θα διαπιστώσουμε επίσης ότι οι φόβοι μας μειώνονται στο ελάχιστο μέσα από σχέσεις στοργής, αποδοχής και εμπιστοσύνης.

Μόνο η αγάπη ΔΕΝ μπορεί!

2009-10-23T01:50:00.000-07:00

Ήθελα φέτος να βγω στα κανάλια για να πω σε όλους τους υπεύθυνους για την «αγάπη» που τη χρησιμοποιούν για να δείξουν το ενδιαφέρον τους για τα παιδιά με ειδικές ικανότητες και να τους πω να βρουν άλλα συνθήματα ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ γιατί ακριβώς η αγάπη όπως την καταντήσαμε όλοι μας σε αυτό τον τόπο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ. Θα ήταν καλύτερα να έλεγαν ΜΟΝΟ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ!!! Η αγάπη στην οποία αναφέρονται υπονοεί τα λεφτά, κι έτσι με έμμεσο τρόπο μεταδίδουν στον κόσμο την πεποίθηση ότι τα άτομα με ειδικές ικανότητες δεν χρειάζονται τίποτε άλλο παρά μόνο λεφτά και παρ’ όλες τις ειδικές ικανότητές τους είναι παράσιτα που θέλουν μόνο να παίρνουν από τους άλλους και να εκμεταλλεύονται την κατάστασή τους για να καταβροχθίζουν τα λεφτά των ανθρώπων, την καλοσύνη τους και την ανθρωπιά τους. Και θα ρωτήσω αυτούς τους ανθρωπιστές πώς θα ένιωθαν αν τύχαινε να κάθονται ή συνταξιδεύουν δίπλα σ' ένα άτομο με ειδικές ικανότητες;

Είμαι αδελφή ενός σπαστικού αγοριού 21 χρόνων και ταξιδεύαμε με αεροπλάνο. Καθόμουν δίπλα στον αδελφό μου και δίπλα του κάθισε ένας γιατρός. Αφού ξεκίνησε το αεροπλάνο ο γιατρός διαπίστωσε ότι καθόταν δίπλα από ένα άτομο με ειδικές ικανότητες και τότε άρχισε να νιώθει άσχημα. Τον άκουα που «οφουλάτιζε» συνέχεια μέχρι που κάλεσε την αεροσυνοδό και ζήτησε να του αλλάξουν θέση. Η αεροσυνοδός αρνήθηκε και ο κύριος επέμενε να δει τον καπετάνιο. Μετά από πολλή φασαρία ήρθε ο καπετάνιος τον σήκωσε και τον οδήγησε στην πρώτη θέση. Ο αδελφός μου δεν ενοχλήθηκε, εγώ όμως προσευχόμουν να πέσει το αεροπλάνο να μας σκοτώσει όλους.

Παρόμοιες ιστορίες θα μπορούσα να σας διηγηθώ πολλές, ώστε ν' αποδείξω ότι σε αυτό τον τόπο το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να υπάρχει είναι η αγάπη και η αποδοχή προς αυτά τα παιδιά.

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πώς αυτά τα άτομα, δεν θέλουν την «αγάπη» κανενός από εσάς, αφήστε την αγάπη σας για τα παιδιά σας, τους συζύγους σας και τα εγγόνια σας. Τα παιδιά αυτά δεν θέλουν ΤΙΠΟΤΕ από εσάς γιατί απλά δεν μπορείτε ούτε ξέρετε.

Με συγχωρείτε που μιλώ κατ' αυτόν τον τρόπο, είμαι όμως απογοητευμένη γιατί ο κόσμος της «αγάπης» και της «ανθρωπιάς» δεν υποτιμά μόνο αυτά τα άτομα αλλά κι εμάς τους συγγενείς.

Είμαι 32 χρόνων κι ακόμη ελεύθερη γιατί όσοι υποψήφιοι μνηστήρες με ερωτεύτηκαν κάποιοι μάλιστα παράφορα, με εγκατέλειψαν μόλις έβλεπαν τον αδελφό μου. Κάποιοι επέμεναν να με παντρευτούν, οι μανάδες τους όμως έσκιζαν τα ιμάτια τους για τη μεγάλη προσβολή, ο γιόκας τους να παντρευτεί την αδελφή ενός «καθυστερημένου» γιατί οι χωριάτες έχουν και την εντύπωση πως όποιος είναι σπαστικός είναι καθυστερημένος κι επικίνδυνος, που τρώει λεφτά πολλά λεφτά, τα λεφτά του κόσμου, του μαραθώνιου και του κράτους.

Κλειστήκαμε λοιπόν όλοι σε αυτό το σπίτι και μαραζώνουμε, γιατί οι χωριανοί μάς αποφεύγουν, οι γείτονες μας κλείνουν τις πόρτες, κανένας δεν μας θέλει, ούτε φίλοι ή συγγενείς, κανένας δεν θέλει εμάς τα αδέλφια του ανάπηρου νέου ούτε να μας ερωτευτεί γιατί λες κι έχουμε μεταδοτική αρρώστια.

Εγώ όμως ΑΓΑΠΩ τον αδελφό μου και κάνω ότι μπορώ να τον κάνω να νιώσει πως υπάρχει κάποιος στον κόσμο που νοιάζεται γι’ αυτόν ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.

Κλείνοντας όμως αυτήν την επιστολή να πω και μια έκπληξη που ζω τελευταία και αφορά τον τελευταίο μου δεσμό με ένα νέο της ηλικίας μου που για πρώτη φορά δέχτηκε να κάνει παρέα με τον αδελφό μου. Τον ερωτεύτηκα μόνο γι’ αυτό και θα τον αγαπώ για πάντα και να του πω δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Σας ευχαριστώ.

Αυγή Χ.

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·

Πρώτα, αγαπητή φίλη, να κάνουμε μια διόρθωση: Ο όρος «παιδιά με ειδικές ικανότητες» είναι λανθασμένος και άκυρος και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο διεθνής όρος που αναφέρεται στις περιπτώσεις αυτές είναι «παιδιά με αναπηρία».

Όσον αφορά την απογοήτευσή σου μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη. Είναι γεγονός ότι σ’ αυτό τον τόπο έχουμε συνδέσει τα λεφτά με κάθε άποψη της ζωής μας. Οι γονείς για παράδειγμα, έχουν την εντύπωση ότι με τα λεφτά τους μπορούν να υποκαταστήσουν την αγάπη και τη στοργή που στερούν από τα παιδιά τους. Τα παιδιά από την άλλη, εθισμένα στην ηδονή του εύκολου χρήματος καταντούν εκμεταλλευτές, τεμπέληδες, παράσιτα και προβληματικοί χαρακτήρες. Δυστυχώς αυτό είναι περίπου το γενικότερο σύστημα αξιών το οποίο περιστρέφεται γύρω από το χρήμα, τη διακίνηση, ανακύκλωση και διόγκωσή του. Τα άτομα με αναπηρίες (φυσικές, νοητικές και ψυχικές) βρίσκονται κι αυτά μέσα σ’ αυτό το κύκλωμα γιατί η αναπηρία πράγματι στοιχίζει πολύ ακριβά, γι’ αυτό και όσα άτομα δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν υπηρεσίες φροντίδας, στήριξης και θεραπευτικής αγωγής βρίσκονται σε σοβαρή δυσμένεια. Έχω όμως υπόψη μου ότι οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας σήμερα μπορούν να προσφέρουν στο κάθε ανάπηρο άτομο (παιδί ή ενήλικα) οικονομική στήριξη για αγορά υπηρεσιών αλλά και για αξιοπρεπή επιβίωση, φτάνει όμως και τα άτομα με αναπηρίες να μη γίνονται πλεονέκτες και να εκμεταλλεύονται την κατάστασή τους. Έχω ακόμη υπόψη μου ότι τώρα, που στη θέση του Υπουργού αρμόδιου για θέματα αναπήρων βρίσκεται μια ικανή και ευαίσθητη γυναίκα, οι υπηρεσίες αυτές έχουν ενισχυθεί σημαντικά ώστε ο Ραδιομαραθώνιος να μην είναι πλέον αναγκαίος.

Είναι γεγονός ότι ο Ραδιομαραθώνιος χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στέλλει αρνητικά μηνύματα για να σχηματίσει ο κόσμος την εντύπωση ότι τα παιδιά με αναπηρίες χρειάζονται μόνο λεφτά για να ζήσουν. Αναμφίβολα η κρατική οικονομική κατοχύρωση είναι σημαντική όχι όμως η επαιτεία στους δρόμους και τις πλατείες. Έχουν και τα παιδιά αυτά δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την προστασία της κοινωνικής τους υπόληψης. Κι αυτό που τελικά πιο πολύ χρειάζονται, όπως αναφέρει και η επιστολογράφος είναι αποδοχή, ισότιμη αντιμετώπιση, αξιοπρεπής φροντίδα, δίκαιη στάση και ίσες ευκαιρίες εργασίας.

Το τελευταίο μου σχόλιο είναι ότι παρόλη τη γενικότερη προκατάληψη που υπάρχει εις βάρος των ατόμων με αναπηρία υπάρχουν κι αυτοί που έχουν την ψυχική ικανότητα να δεχτούν, να ερωτευτούν και να αγαπήσουν την αδελφή ενός ανάπηρου ατόμου χωρίς να νιώθουν ότι θίγεται η υπόληψή τους.

Τελικά θα λέγαμε ότι μόνο ο έρωτας μπορεί.

Έχω κάποιο κόμπλεξ

2009-10-04T07:04:00.000-07:00

Ήμουν ο χαρακτήρας που στα παιδικά χρόνια κλεινόταν στον εαυτό του, λίγη παρέα έκανε με άλλα παιδιά, στο σχολείο ήταν απομονωμένος από τους άλλους, λίγο μιλούσε στην τάξη, ενώ μετά το σχολείο συνήθως κλεινόταν σπίτι. Το σπίτι δεν μου παρείχε κίνητρα να γίνω κοινωνικός αντίθετα με ωθούσε στο να μην έχω πολλές σχέσεις με άλλους. Ήμουν ακόμα άτομο με φοβίες για τους άλλους (ότι θα με ενοχλήσουν, θα με βλάψουν), είχα μελαγχολία, ντροπαλότητα, ενώ ζούσα στο δικό μου φανταστικό κόσμο. Δεν με ενοχλούσε που ήμουν έτσι. Στην εφηβεία άρχισα να συνειδητοποιώ ότι έπρεπε να ξανοιχτώ στην κοινωνία, ένιωθα έντονα την ανάγκη να γίνω κοινωνικός, να αποκτήσω πολλούς φίλους και κοινωνική ζωή. Εντούτοις πολλές φορές δεν γινόμουν αποδεκτός, ένιωθα να με παραγνωρίζουν, δεν με προσέγγιζαν για να με κάμουν παρέα ή να με καλέσουν για κάπου. Ίσως δεν ήξερα τον τρόπο να μπω στην παρέα, δεν κατάφερνα να προσεγγίσω παιδιά που πολύ θα ήθελα να τους κάμω φίλους. Αποτέλεσμα να έχω λίγους φίλους, απλά να βελτιωθεί η κοινωνική μου ζωή ελάχιστα σε σχέση με τα παιδικά χρόνια και να αρχίσω να νοιώθω μοναξιά και απομόνωση. Σήμερα σε αρκετό βαθμό έχω ξεπεράσει το φόβο και την ντροπαλότητα, όμως νοιώθω να έχω κάποιο κόμπλεξ, δεν παίρνω πρωτοβουλία στις σχέσεις μου με τους άλλους εύκολα, ελάχιστες φιλίες έχω κάμει και πάλι συμβαίνει να μην μπορώ να προσεγγίσω για φιλία ή να γίνω αποδεκτός. Πιο έντονο γίνεται το πρόβλημα τώρα που θέλω να κάμω σχέση για σοβαρό σκοπό. Βλέπω αρκετές κοπέλες που θα ήθελα να κάμω τέτοια σχέση μαζί τους χωρίς να κάνω πρώτο βήμα. Δεν είχα κάποια σχέση στη ζωή μου μέχρι σήμερα.

Γιάννης

Για την ομοφυλοφιλία

2009-10-04T07:03:00.000-07:00

Εκτιμώ τις απόψεις σας που εκφράζετε από αυτή την στήλη εδώ και πολλά χρόνια που διαβάζω ανελλιπώς. Το θέμα που θέλω να ρωτήσω ως μητέρα είναι για ο θέμα της ομοφυλοφιλίας γιατί κάπου έχω διαβάσει ότι η μητέρα μπορεί να οδηγήσει το γιο της στην ομοφυλοφιλία. Λόγω του ότι βρίσκομαι σε αυτή την ευαίσθητη θέση ως μητέρα θα ήθελα την άποψη σας. Τι είναι αυτό που μια μάνα κάνει λάθος και οδηγεί το παιδί της στην ομοφυλοφιλία. Είναι αλήθεια αυτό και στέκει επιστημονικά ή μήπως είναι απλά φήμες;

Μ.Κ.
Ζακάκι

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·

Αυτό που έχετε διαβάσει αγαπητή φίλη έχει σίγουρα επιστημονική βάση που έχει ερευνηθεί από τη ψυχαναλυτική (όχι ψυχολογική) επιστήμη. Οι έρευνες αναφέρουν ότι ο επιρροή της μητέρας πάνω στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και τη δόμηση της προσωπικότητας του παιδιού ιδιαίτερα του αρσενικού είναι σημαντικός. Η μητέρα για παράδειγμα που κακοποιεί το αρσενικό της παιδί το προδιαθέτει στον ασυνείδητο μισογυνισμό που δημιουργεί ψυχολογικές συνθήκες μέσα από τις οποίες ένα αγόρι μπορεί να μετεξελιχθεί σε ομοφυλόφιλο, σαδιστή, βιαστή ή ασκητή. Το αγόρι που μίσησε την κακοποιό, σκληρή και ψυχρή μητέρα γενικεύει το μίσος στην ψυχή και το διοχετεύει προς όλα τα θηλυκά. Οι πρώτες εφηβικές εμπειρίες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση της ταυτότητας και της προσωπικότητας αυτού του αγοριού. Κακοποιημένα από τα μητέρα αγόρια για παράδειγμα δυσκολεύονται να δημιουργήσουν συναισθηματικές σχέσεις με κοπέλες. Τα αγόρια αυτά προτιμούν σεξουαλικές σχέσεις ξεκινώντας με πόρνες ενώ στην ψυχή τους διευρύνεται η ασυνείδητη θεώρηση της γυναίκας ως εχθρικού όντος και αντικειμένου για σεξουαλική εκμετάλλευση, σαδιστική ή και σεξουαλική βία. Εάν στην εφηβική ζώνη το κακοποιημένο από τη μητέρα αγόρι δημιουργήσει ερωτική σχέση με κορίτσι, οι πιθανότητες να το κακοποιεί ή να το βιάσει σεξουαλικά είναι πολλές. Τα κακοποιημένα από τη μητέρα αγόρια γενικά δεν μπορούν στην ενηλικίωση να αγαπήσουν μια γυναίκα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η πρώτη συναισθηματική σχέση που έπρεπε να βιώσουν με την πρώτη γυναίκα της ζωής τους ήταν τραυματική. Από τη στιγμή που ένας άντρας κουβαλά στο ασυνείδητο εχθρικά αισθήματα προς το γυναικείο φύλο η πιθανότητα δημιουργίας ομοφυλοφιλικής ή διφυλοφιλικής σχέσης αυξάνεται. Αυξάνεται επίσης η πιθανή εμπλοκή του με την πορνεία είτε ως προαγωγός είτε ως πελάτης. Σε αντίθεση, αγόρια που είχαν καλές σχέσεις με τη μητέρα τους δεν τα καταφέρνουν στο αγοραίο σεξ ενώ τα καταφέρνουν πιο καλά στις ερωτικές σχέσεις. Η ψυχαναλυτική επιστήμη αναφέρει ακόμη μια εκδοχή που έχει αποδειχθεί ότι σε πολλές περιπτώσεις ευσταθεί. Η εκδοχή αυτή αναφέρεται στη σκανδαλίζουσα μητέρα (seductive mother) η οποία ερωτοτροπεί με το αρσενικό της παιδί δηλαδή συμπεριφέρεται με τρόπο που διεγείρει ασυνείδητα και προκαλεί τη σεξουαλικότητα του παιδιού της χωρίς όμως να έχει οποιαδήποτε ερωτική επαφή μαζί του γιατί όλα λειτουργούν ασυνείδητα όπως ένας μυστικός και σιωπηλός έρωτας. Το αγόρι μέσα σε τέτοιες συνθήκες αναπτύσσει ερωτικά αισθήματα προς τη μητέρα του με αποτέλεσμα να μην μπορεί στην ενηλικίωση να ερωτευθεί άλλη γυναίκα, γι’ αυτό και είτε προτιμά την ομοφυλοφιλία είτε να μην παντρευτεί ποτέ. Άντρες που γέρασαν χωρίς ποτέ να δημιουργήσουν στενές συναισθηματικές σχέσεις με γυναίκες είτε ασυνείδητα ήταν ερωτευμένοι με τη μητέρα τους ή ήταν συναισθηματικά εξαρτημένοι από αυτήν. Παρόμοια εκδοχή αναφέρεται στη συναισθηματική εξάρτηση του αγοριού από την υπερπροστατευτική του μητέρα με αποτέλεσμα στην ενηλικίωση να μη μπορέσει να ωριμάσει ψυχολογικά ως άντρας αλλά και ως άτομο. Στην περίπτωση αυτή έχουμε το γνωστό οιδιπόδειο σύμπλεγμα που δεν οδηγεί απαραίτητα στην ομοφυλοφιλία αλλά στην ανικανότητα δημιουργίας ετεροφυλικής σχέσης γι’ αυτό και ο άντρας προτιμά –όπως τον Οιδίποδα– να «παντρευτεί» με ασυνείδητο τρόπο τη μητέρα του. Παρόμοια εκδοχή αναφέρεται στην περίπτωση ταύτισης του αγοριού με τη μητέρα του την οποία θαυμάζει, μιμείται και την έχει ως ίνδαλμα. Στην περίπτωση αυτή το αγόρι υποσυνείδητα επιδιώκει να γίνει το ίδιο όπως η μητέρα του. Σε ακραίες περιπτώσεις διαμορφώνει την πεποίθηση ότι είναι γυναίκα σε αντρικό σώμα και οδηγείται στον τρανσεξουαλισμό ή τρανσβεστισμό παρά στην ομοφυλοφιλία. Συναφής περίπτωση είναι η ταύτιση ενός αγοριού με την αδελφή του γιατί η μητέρα ή ο πατέρας ή και οι δυο μαζί δείχνουν υπέρμετρη αγάπη και σημασία μόνο στην αδελφή του, γι’ αυτό και το αγόρι από ζήλεια συμπεριφέρεται όπως την αδελφή του με στόχο να κερδίσει τη σημασία κα την αποδοχή της μητέρας ή του πατέρα ή και των δυο γονιών. Αυτός μπορεί να είναι και ο λόγος που ο ομοφυλόφιλος στην Ελλάδα ειρωνικά αναφέρεται ως «αδελφή». Να τονίσω ότι ο ρόλος του πατέρα είναι επίσης σημαντικός. Όλα τα πιο πάνω που αναφέρθηκαν μπορούν να πραγματοποιηθούν όταν ο πατέρας είναι αδιάφορος, απόμακρος και αμέτοχος στην ανατροφή του αρσενικού του παιδιού. Εάν ο πατέρας συμμετέχει ενεργά στην ανατροφή του γιου του τότε η μητέρα χάνει σημαντικά από τον κυριαρχικό της ρόλο και την επιρροή πάνω στη δομή όχι μόνο του φύλου αλλά του γενικότερου χαρακτήρα του αρσενικού παιδιού. Πρέπει να τονίσω ότι δεν είναι μόνο η μητέρα που προδιαθέτει το αρσενικό της παιδί στην ομοφυλοφιλία αλλά και άλλοι παράγοντες, όπως η γενετική προδιάθεση, οι πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες, η ομαδική ζωή όπως ο στρατός, η συγκατοίκηση, κ.ά.

Μπράβο στην Άννα

2009-10-04T07:02:00.001-07:00

Πρόσφατα ήρθα αντιμέτωπη με ένα παράξενο συναίσθημα. Ζήλεψα!!!! Πολύ και σαν κολασμένη. Και το ανορθόδοξο της υπόθεσης δεν είναι ότι ζήλεψα για κάτι που ποθώ και δεν έχω, ή για κάτι που θέλω παθιασμένα να αποκτήσω αλλά δυσκολεύομαι. Ζήλεψα για κάτι που είναι τόσο απλό και προσβάσιμο, αλλά η καθημερινότητα ή ο εγωισμός μου δεν μου το επέτρεψαν μέχρι τώρα να το βιώσω. Ζήλεψα για ξεχασμένα συναισθήματα χαράς και ευφορίας, για συναισθήματα πληρότητας που τα έχουμε κλειδαμπαρωμένα στο μαύρο κουτί της συνείδησής μας. Η χαρά είναι τόσο δίπλα μας καμιά φορά αλλά την σνομπάρουμε καθημερινά χωρίς υπεκφυγές. Περιγράφω το περιστατικό που με έκανε να δω κάποια πράγματα μακριά από την θέση του επιπόλαιου παρατηρητή . Πρόκειται για μια νεαρή συνάδελφο την Άννα . Η Άννα είναι μια γλυκύτατη και ζωντανή κοπέλα η οποία εργάζεται μαζί μου εδώ και δύο χρόνια. Στον χώρο εργασίας που δουλεύομαι υπάρχουν πολλές νεαρές κοπέλες οι οποίες ως επί το πλείστον είναι πάντοτε στην διαδικασία του ψαξίματος. Κάποτε πρόκειται για καινούριο εραστή, η καινούρια τσάντα, η καινούρια μέρη διασκέδασης και γενικά όλα αυτά που απασχολούν τα ξέγνοιαστα νιάτα. Τα νεαρά μας κορίτσια που λέτε, εκτός της Άννας, κάθε μεσημέρι βγαίνουν έξω για φαγητό στις επώνυμες καφετέριες της περιοχής. Εγώ σαν μεγαλύτερη παρακολουθούσα την Άννα να φεύγει πάντα βιαστική τα μεσημέρια και να επιστρέφει πάντοτε χαρούμενη και ευδιάθετη. Μου έκανε εντύπωση όμως που ποτέ δεν ακολουθούσε τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Σαφώς και διακριτική όμως που είμαι, δεν ρώτησα ποτέ και ας τρωγόμουνα τι να είναι αυτό που την ανεβάζει κάθε μέρα και τα μάτια της πάντα λάμπουν και το χαμόγελο δεν της λείπει ποτέ. Το μυαλό μου πάντα πήγαινε σε κανένα ραντεβουδάκι. Χτες το μεσημέρι, το σενάριο επαναλήφθηκε. Η ώρα 1.00 μ.μ ο νεαρόκοσμος του γραφείου εξαφανίστηκε. Θες η πολλή πίεση της δουλειάς , θες η ρουτίνα που με τρώει σαν εργαζόμενη παντρεμένη γυναίκα με παιδιά , θες λίγο η κλιμακτήριος, θες τα τηλέφωνα που δεν σταματούσαν να χτυπούν τα νεύρα μου χόρευαν ζεϊμπέκικο. Απαντούσα συνέχεια με το τυπικό . Μπούχτισα όμως και αποφάσισα ότι όταν επέστρεφαν τα κορίτσια θα τους έλεγα δυο λόγια όσον αφορά τις προσωπικές τους γραμμές. Σε λίγη ώρα ξεκινά να καταφθάνει η μεγάλη παρέα. Με τα στερεότυπα και επαναλαμβανόμενα σχόλια και παράπονα. Το dressing της σαλάτας δεν ήταν και πολύ ωραίο, όμως ο κούκλος του διπλανού τραπεζιού τις κάρφωνε συνέχεια, η ξανθιά του πάνω ορόφου πρέπει να πήρε 5 κιλά αλλά έτρωγε και γλυκό και τέλος η καινούρια FENDI της executive secretary έβγαζε μάτι. Άλλες φορές μπορεί και να το διασκέδαζα με τα κουτσομπολιά, χθες όμως ήμουν έτοιμη για επίθεση. Αμέσως καταφθάνει και η Άννα. Ακόμα πιο λαμπερή και χαρούμενη. Αυτή θα την πληρώσει σκέφτομαι. Και αμέσως μπαίνω στην επίθεση “Βρε Άννα, όταν έφυγες ξέρεις ότι το τηλέφωνο σου χτύπησε 3 φορές και μου το κλεισαν μόλις απάντησα; κοκκινίζει η Άννα και μου ζητάει αμέσως συγνώμη. Ξέρετε, μου λέει, ήταν η γιαγιά μου αλλά δεν καταλαβαίνει Αγγλικά και έτσι αναγκάστηκε να το κλείσει. Κόκαλο εγώ. Και από μόνη της μου λέει ότι κάθε μεσημέρι φεύγει βιαστική από την δουλειά και πηγαίνει στο σπίτι της γιαγιά της, το οποίο φιλοξενείται από τότε που έχασε την μάνα της και ο πατέρας ξαναπαντρεύτηκε. Την μεγάλωσε η γιαγιά και την φρόντισε όσο μπορούσε αλλά τώρα έχει πολλά προβλήματα υγείας και η Άννα ανάλαβε το νοικοκυριό. «Πάω σπίτι μου λέει, μαγειρεύω και τρώμε παρέα με την γιαγιά. Δεν το αλλάζω με τίποτα. Βλέπω πόση ανάγκη το έχει και πόση χαρά της δίνει και μου είναι αδύνατον να μην το κάνω. Αν πιάσουν μου λέει χαρακτηριστικά, οι μισές ευχές που μου βάζει τότε σίγουρα θα ζήσω ευτυχισμένη μέχρι τα βαθιά μου γεράματα.» Στην αρχή δεν είπα τίποτα γιατί μου ήταν τόσο δύσκολο να το πιστέψω. Επέστρεψα στο γραφείο μου με χίλιες σκέψεις. Είναι δυνατόν στις μέρες μας ένα νέο κορίτσι να αναλαμβάνει τόσες ευθύνες και το κυριότερο χωρίς γκρίνια και παράπονα. Μου λέει αλήθεια; Και όλο αυτό το ρεύμα τις εποχής δεν την παρέσυρε; Βούιζε το κεφάλι μου. Και πως διατηρεί αυτή την ζωντάνια και την συνεχή ευδιαθεσία; Μια ώρα αργότερα και μετά που κατάφερε ο εγκέφαλος μου να αφομοιώσει όλες αυτές τις πληροφορίες τόλμησα και την πλησίασα και ξεκίνησα να της λέω πολλά και μπερδεμένα.. Της έσφιξα το μπράτσο και της είπα «Μείνε όπως είσαι, μην αλλάξεις, μην ζηλέψεις κούφιες συμπεριφορές, μην παρασυρθείς από ανούσια, μην νιώσεις μειονεκτικά είναι μεγάλη παγίδα. Η πραγματική χαρά είναι σε αυτό που βιώνεις. Έχεις μεγαλείο ψυχής και σου δίνει τόση δύναμη το συναίσθημα της προσφοράς. Αν όλοι επιτρέπαμε στον εαυτό μας να κάνει μια πράξη που δεν πηγάζει από ιδιοτελή πλάνα αλλά αντίθετα από αυθόρμητο συναίσθημα της προσφοράς είναι κάτι περισσότερο από σίγουρο ότι η χαρά που θα εισπράτταμε θα ήταν διπλάσια. Δεν νομίζω να κατάλαβε και πολλά η Άννα από ότι είπα αλλά εγώ προσωπικά γύρισα στο γραφείο μου πολύ συγκινημένη παίρνοντας ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Θυμήθηκα πόσο ωραία είναι να δίνεις χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Το να δίνεις απλόχερα ανιδιοτελή αγάπη κατά κανόνα γίνεσαι Άνθρωπος (και το Α κεφαλαίο δεν είναι τυπογραφικό λάθος) . Άσε που καθρεφτίζεται και στο πρόσωπό σου. Σας διαβεβαιώνω ότι την λάμψη που έχουν τα μάτια της Άννας κάθε απόγευμα δεν την συνάντησα ούτε στα τέλεια μακιγιαρισμένα μάτια των νεαρών συναδέλφων μας ούτε καν στα φανταχτερά περιοδικά που όλοι διαβάζουμε. Η Άννα πάντα ξεχώριζε, πάντα είχε μια ακτινοβολία που σε ακινητοποιούσε.

SMS

2009-10-04T07:01:00.001-07:00

Πήρα το θάρρος να σας γράψω διότι έκανα ένα τρομερό λάθος και παρακαλάω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Είμαι στα πρώτα άντα και εδώ και μια δεκαετία μου αρέσει πολύ μια γυναίκα μεγαλύτερη μου παντρεμένη που ποτέ δεν της είπα πως νιώθω. Τον τελευταίο καιρό άρχισα να την φλερτάρω άγρια κυρίως μέσω sms. Προσπαθούσα να βρω τον τρόπο να της πω τι νιώθω για εκείνη και πραγματικά δεν θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα εάν μου έλεγε ξεκάθαρα ότι δεν ενδιαφέρεται. Τα sms τα έστελνα συχνά εάν και μέσα μου ένιωθα ότι αυτό που κάνω δεν είναι σωστό. Μέχρι που μου τηλεφώνησε η ίδια και μου ζήτησε να σταματήσω διότι όπως μου είπε ήταν κυρία απέναντί μου και δεν μου έδωσε δικαίωμα ποτέ. Ντρέπομαι για αυτό που έγινε, διότι νιώθω τόσο άσχημα που δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να την κοιτάξω ξανά στα μάτια εάν και εφόσον τύχει να συναντηθούμε κάπου τυχαία. Επίσης είμαι από χωριό και διερωτώμαι τι θα συμβεί σε περίπτωση που διαρρεύσει η όλη απρεπής μου συμπεριφορά. Αναρωτιέμαι πως τα κατάφερα και έφερα τον εαυτό μου σε τέτοια κατάσταση ώστε να ντρέπομαι για λογαριασμό μου. Πραγματικά, νιώθω την ανάγκη να εξαφανιστώ από προσώπου γης. Θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έφτανα σε τέτοιο σημείο και να γίνω περίγελος πρώτα πρώτα στον ίδιο μου τον εαυτό.
TOTALY ASHAME

Τα μάτια των άλλων είναι ο καθρέφτης

2009-10-04T06:58:00.000-07:00

Αφορμή για να γράψω μου έδωσε το γράμμα της αναγνώστριας σας αλλά και η δική σας απάντηση στο τεύχος 805. Η κοπέλα έγραφε ότι είναι κοντή και νιώθει πολύ άσχημα για το ύψος της. Αγαπητή φίλη δεν είσαι η μοναδική που έχεις αυτό το ύψος, πιστεύω ότι είναι εσύ η ίδια που κάνεις τους άλλους να βλέπουν αυτό που εσένα ενοχλεί. Έχω και γω περίπου το ίδιο ύψος, ποτέ μου δεν ένιωσα άσχημα γι' αυτό και μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι τις λίγες φορές που άκουσα κάποιο σχόλιο για το ύψος μου ήταν από ανθρώπους που με ζήλευαν υπερβολικά και επειδή δεν έβρισκαν τίποτε άλλο για να μου πουν. Είμαι σίγουρη όμως ότι και ψηλή να ήμουν κάτι άλλο θα μπορούσαν να βρουν για να μου πουν. Δεν πιστεύω να μην έχεις τίποτε καλό στην εξωτερική σου εμφάνιση να τονίσεις. Θα σου πω τι έχω κάνει εγώ. Βάζοντας ένα τακούνι 8cm αμέσως κερδίζεις κάποιους πόντους, ντύνομαι πάρα πολύ ωραία προσπαθώ να είμαι λεπτή γιατί λόγω ύψους δεν μπορώ να έχω πολλά κιλά. Το πάχος σε κάνει να φαίνεσαι πιο κοντή. Έχω κάνει στα μαλλιά μου ένα εντυπωσιακό χρώμα, δεν κυκλοφορώ ποτέ μου απεριποίητη. Είμαι πάντοτε καλοντυμένη, χτενισμένη και μακιγιαρισμένη και πίστεψε με μόνο κομπλιμέντα ακούω καθημερινά, και όταν περπατώ στον δρόμο βλέπω πολλά θαυμαστικά βλέμματα να με κοιτάζουν. Οι άνθρωποι βλέπουν αυτό που εμείς θέλουμε να δουν. Ξέρεις πόσες γυναίκες έκαναν καριέρα και είχαν το δικό σου ύψος; Ξέρεις πόσες διάσημες υπάρχουν που είναι κοντές; Περπατάς, όπως γράφεις και σκέφτεσαι συνέχεια ότι σε κοιτάζουν όλοι και σε κοροϊδεύουν. Είσαι σίγουρη γι' αυτό; έχεις σκεφτεί ποτέ την εικόνα που εσύ δίνεις στους άλλους; Όλοι αυτοί που σε σχολιάζουν δεν έχουν ελαττώματα; Όταν περπατάς δεν έχεις δει άλλες κοπέλες στο δικό σου ύψος; Είσαι η μοναδική; Ούτε και εγώ έχω παντρευτεί αλλά είναι δική μου επιλογή και είχα αρκετές σχέσεις στην ζωή μου με πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Όσες έχουν παντρευτεί είναι όλες κούκλες αδύνατες και πανύψηλες; Σταμάτα να βλέπεις μόνο τα ελαττώματά σου. Σίγουρα κάτι καλό έχεις πάνω σου φρόντισε να το προβάλεις.

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·

Οι συμβουλές σου αγαπητή φίλη είναι ευπρόσδεκτες και έχουν τα δικά τους καλά μηνύματα. Το ερώτημα όμως που παραμένει είναι γιατί να μη δέχεσαι τον εαυτό σου όπως τον έπλασε η φύση και χρησιμοποιείς ψηλά τακούνια, εντυπωσιακά ρούχα και άλλα μέσα για να αλλάξεις αυτό που πραγματικά είσαι; Γιατί δεν δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι; Μήπως δεν τον αγαπάς; Για τα σοβαρό αυτό θέμα που απασχολεί εκατομμύρια ανθρώπους η ψυχολογία προσπάθησε να δώσει κάποιες απόψεις. Ο θεμελιωτής της ανθρωποκεντρικής ψυχολογίας για παράδειγμα Carl Rogers παρατήρησε πως πολλοί άνθρωποι υπέφεραν λόγω του ότι δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεχτοί από τους γονείς τους ή από τους άλλους κι έτσι δημιουργούσαν χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοεικόνα κι έτσι δυσκολεύονταν στην ενηλικίωση να δημιουργήσουν στενές συναισθηματικές σχέσεις και υπέφεραν από ψυχολογικά προβλήματα. Την ίδια άποψη είχε εκφράσει και ο Harry Sullivan που υπήρξε από τους θεμελιωτές τις μεταφροϋδικής ψυχαναλυτικής θεωρίας, τονίζοντας πως οι άνθρωποι μπορούν να αρρωστήσουν εάν δεν βιώσουν την πλήρη αποδοχή από τους γονείς. Το ίδιο αναφέρει και η μεταφροϋδική ψυχαναλυτής Margaret Mahler όπως επίσης και ο Alfred Adler τονίζοντας ότι οι κοντοί άνθρωποι κι κυρίως άντρες δημιουργούν συμπλέγματα κατωτερότητας που τους δημιουργεί το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον. Μελετώντας κι εγώ παρόμοιες περιπτώσεις, με βοήθησαν να καταλάβω πως η πρώτη σχέση αποδοχής βρισκόταν στην αγκαλιά των γονιών. Μόνο η ζεστή αγκαλιά των γονιών μπορούσε να δημιουργήσει σταθερά συναισθήματα αυτοπεποίθησης και αυτοαποδοχής ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει μετά να αντισταθεί στη σύγκριση των άλλων, το σχολικό ανταγωνισμό και την κοινωνική απόρριψη. Παρατήρησα επίσης ότι οι άνθρωποι γενικά δεν μπορούσαν να αποδεχτούν τον εαυτό τους όπως ήταν. Αυτή την κατάσταση την εντόπισα στην τάση των ανθρώπων να αλλάξουν την εμφάνισή τους και να την προσαρμόσουν με τις κοινωνικές προσδοκίες, το μοντερνισμό και τη μόδα. Το βάψιμο του προσώπου, των μαλλιών, η αποτρίχωση, οι πλαστικές επεμβάσεις, η προκλητική εμφάνιση και άλλες πρακτικές ήταν συνηθισμένο φαινόμενο ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να αποδεχτούν τον εαυτό τους. Η τάση αυτή δημιουργούσε ψυχολογική ένταση και άγχος γιατί η προσπάθεια αυτή δεν είχε τέλος. Σε προχωρημένες ηλικίες η τάση αυτή περιείχε πιο έντονο άγχος γιατί το σώμα περνούσε στην παρακμή, τη συρρίκνωση και τη φθορά. Πολλοί δεν μπορούσαν να δεχτούν αυτή τη φυσική και αναπόφευκτη πορεία της ζωής γι’ αυτό και αγωνίζονταν να κρατήσουν το σώμα τους νέο, φρέσκο και ακμαίο. Μπορεί τελικά να μην είχαν άδικο γιατί ζούσαν σε μια κοινωνία η οποία δίνει υπέρμετρη αξία στα νιάτα και την ομορφιά του σώματος ενώ θέτει σε δυσμένεια την πείρα της ενηλικίωσης, τη σοφία των γερόντων και τη λάμψη της ψυχής. Κλασικό παράδειγμα αυτο-απόρριψης είναι η περίπτωση του γνωστού τραγουδιστή Michael Jackson ο οποίος έκανε ένα μεγάλο αγώνα για να αλλάξει τη νέγρικη εμφάνιση του προσώπου του και να την προσαρμόσει στα πρότυπα του παραδοσιακού λευκού άντρα με αποτέλεσμα να θέσει πολλές φορές την υγεία του σε σοβαρούς κινδύνους. Παρόμοια συμπεριφορά εμφανίζεται ανάμεσα σε όλους τους «αστέρες» του θεάματος οι οποίοι καταβάλλουν εναγώνιες προσπάθειες για να διατηρήσουν την «ομορφιά» και τη νεότητά τους και να πετύχουν το θαύμα της αιώνιας νεότητας και «ομορφιάς». Είναι τόσο ανώριμοι οι άνθρωποι αυτοί που δεν μπορούν να δεχτούν τη φυσική πορεία της ζωής και τις αναπόφευκτες αλλαγές του σώματος όπως είναι το γήρας, η φυσική φθορά και ο θάνατος. Αντί να δεχτούν τα γηρατειά νιώθουν φόβο ή και απέχθεια σε οτιδήποτε μοιάζει με γεροντικό ή οτιδήποτε θυμίζει την αδυναμία των ανθρώπων να ζήσουν αιώνια.
Ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις που κάποιος μπορούσε να δεχτεί το σώμα του όπως το έπλασε η φύση. Τα μάτια των άλλων ήταν ο καθρέφτης μέσα στον οποίο οι άνθρωποι μπορούσαν να πάρουν το μήνυμα της αποδοχής και της συμπάθειας. Οι άλλοι δηλαδή, μπορούσαν με ένα τους βλέμμα να σε κάνουν να νιώσεις αρεστός ή απαίσιος, όμορφος ή άνοστος, αποδεχτός ή απορριπτέος. Από τη στιγμή που κάποιος ένιωθε την απορριπτική ματιά των άλλων ήταν φυσικό να νιώθει απογοήτευση. Η απογοήτευση αυτή μπορούσε να στραφεί ενάντια στον εαυτό κι έτσι ο άνθρωπος να νιώθει μίσος και απέχθεια προς το ίδιο το σώμα του. Κάποτε όμως το μίσος στρεφόταν ενάντια στους άλλους μέσα από το φθόνο, την κακία και την επιθετικότητα.

Για τους αλλοδαπούς

2009-10-04T06:56:00.000-07:00

Εξοργίστηκα αν μη τι άλλο έμεινα άναυδη όταν διάβασα τα σχόλια του κύριου Καδή για τους αλλοδαπούς. Καταρχάς μια μικρή παρένθεση «αλλοδαπός = αυτός που προέρχεται από ξένη χώρα». Από πότε κατηγοριοποιήσαμε τους αλλοδαπούς σαν τους ανθρώπους που κλέβουν, κάνουν εγκλήματα, προκαλούν προβλήματα, παρενοχλούν ή κλέβουν; Μήπως η δικιά μας κοινωνία είναι η Αρεία Φυλή; Μήπως νομίζουμε ότι εμείς δεν κάνουμε τέτοιου είδους εγκλήματα; Δεν αμφιβάλλω πως τα περιστατικά που περιγράψατε είναι αληθή αλλά τέτοιου είδους περιστατικά δεν γίνονται ΜΟΝΟ από αλλοδαπούς. Ας μην αποποιούμαστε των ευθυνών μας. Καθημερινά βαλλόμαστε από τις ειδήσεις για Κύπριους πατεράδες που κακοποιούν και όχι μόνο τα παιδιά τους, κορίτσια και αγόρια βιάζονται, εγκλήματα και άλλα πολλά γίνονται τα οποία δεν έχουν καμιά ανάμειξη με τους αλλοδαπούς αλλά με τη δικιά μας κοινωνία. Αν συχνά αναρωτιόμασταν γιατί παλιά ήταν διαφορετικά και ότι τέτοια δεν γίνονταν πριν ίσως αυτό να είναι μια λανθασμένη εντύπωση. Τέτοια περιστατικά ίσως να γίνονταν αλλά η κοινωνία να τα έκρυβε. Η κοινωνία αλλάζει όπως καινούργιες λέξεις προστίθενται καθημερινά στο λεξιλόγιο μας έτσι και η κοινωνία βαδίζει με τον καιρό. Αυτό που όλοι φοβόμαστε είναι την αλλαγή, το κάτι καινούργιο, κάτι που είναι έξω από αυτό που είχαμε συνηθίσει ως τώρα. Γι’ αυτό το λόγο βάζουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες και ταμπέλες, για να τους ελέγχουμε, γιατί αν κάτι δεν συμβαδίζει με τα δικά μας δεδομένα τότε αμέσως το κατηγοριοποιούμε και το απορρίπτουμε

djafvdsj kjhfksidg

Είμαι πολύ προχωρημένη

2009-10-04T06:55:00.001-07:00

Θέλω να αναφερθώ στην NIRO που απάντησε στον «Πικραμένο». Μας περιέγραψες για τις φιλενάδες του φίλου σου. Μας είπες ότι απάτησε την γυναίκα του πάρα πολλές φορές με εσάς τις τρεις (τρεις τις οποίες γνωρίζεις, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το έχει κάνει και με άλλες δεκατρείς γιατί ο άνθρωπος φαίνεται ότι κάπου προσπαθεί να αποδείξει κάτι στον εαυτό του τελικά….). Εγώ είμαι της άποψης ότι όταν ένα ζευγάρι έχει σεξουαλικό πρόβλημα και εφόσον έχει οικογένεια δηλαδή παιδιά, και εφόσον σε όλους τους υπόλοιπους τομείς τα πηγαίνουν περίφημα σαν ζευγάρι και σαν οικογένεια, τότε αυτή ή αυτός να βρουν ένα άνθρωπο (σταθερό όμως για πολλούς ευνόητους λόγους) για να ικανοποιούν τις σεξουαλικές τους ορμές και ανάγκες. Μπορεί να φαίνομαι πολύ προχωρημένη σε αυτό το σημείο και μπανάλ αλλά καλύτερα έτσι παρά να είμαι παλαιών ηθικών αρχών και να κακοπερνώ στο σεξ και να είμαι δυστυχισμένη. Εγώ είμαι μια γυναίκα 40 χρονών και ο άντρας μου δυστυχώς δεν με ικανοποιεί σεξουαλικά. Εδώ και χρόνια προσπάθησα ξανά και ξανά να μιλήσουμε, να του εξηγήσω τι θέλω για να με κάνει να νοιώθω όμορφα αλλά αυτός τίποτα. Προσπάθησε δεν λέω αλλά τίποτα το διαφορετικό και τίποτα που να απόλαυσα. Φιλοσόφησα την ζωή μου, την είδα από μία άλλη πλευρά γι’ αυτό και εγώ το πήρα απόφαση και εδώ και 5 χρόνια έχω ένα μόνιμο δεσμό και όταν λέω μόνιμο εννοώ μόνιμο. Τον βλέπω κάθε βδομάδα, μπορεί και 3 φορές την βδομάδα, μιλάμε καθημερινά στο τηλέφωνο, πηγαίνουμε και κάποιες φορές μαζί στο εξωτερικό και στο εσωτερικό για 2-3 μέρες όταν μας το επιτρέπουν οι ζωές μας, και μπορώ να πω με σιγουριά ότι είμαστε πάρα πολύ ευτυχισμένοι όλοι μας. Και για να το διευκρινίσω. Εγώ γιατί έχω μία υπέροχη οικογένεια με ένα πάρα πολύ καλό άντρα και ένα υπέροχο σύντροφο που με ικανοποιεί, ο άντρας μου μία πολύ καλή γυναίκα που τον ικανοποιεί σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες, τα παιδιά μου μία πολύ καλή μάνα και η μάνα μου μία άψογη και ευτυχισμένη κόρη. Μπορεί να ακούγεται σε όλους σας απαίσιο και απάνθρωπο αυτό που κάνω όμως εγώ ξέρω ότι είμαστε όλοι ευτυχισμένοι. Εφόσον είμαστε πολύ προσεκτικοί και αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω, εγώ ξέρω ότι είμαστε καλά.

Το πιο θλιβερό είναι να είσαι νέος

2009-10-04T06:53:00.001-07:00

Γράφω στην στήλη σας για να απαντήσω στην "Εφηβική Φωνή" που έγραψε «Που πάμε;». Απευθυνόμενος πρώτα στην ίδια θα πω δεν είσαι μόνη, είμαστε πολλοί. Και πληθαίνουμε οι απογοητευμένοι νέοι, οι έφηβοι της συμφοράς και της διάλυσης. Μας παραδίδουν ένα κόσμο διεφθαρμένο και κατευθυνόμενο, χωρίς καθόλου συμπόνια και αγάπη, ένα κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος για μας, «ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε» σύμφωνα με γνωστό άσμα, γιαυτό και μεις ως νεολαία, όπως κάθε νεολαία πριν από μας, αντιδρούμε βίαια. Γιατί με το τέλος των σχολικών μας χρόνων καταλήγουμε μόνοι και φοβισμένοι, να κολακεύουμε αυτούς που μας χτυπάνε για να ζήσουμε, εξανδραποδισμένοι πια, «εξαρτήματα του συστήματος», να δουλεύουμε για άλλους, να ζούμε για άλλους. Καταφεύγοντας, όπως πολύ σωστά τονίσθηκε, στο διαδίκτυο, γιατί εκεί βρίσκουμε κόσμους που μπορούμε να αναπλάσουμε και να δημιουργήσουμε αυτό που μας αρέσει να βλέπουμε, αυτό που θα έπρεπε να βλέπουμε. Φανταστείτε μυριάδες μελλοντικών ανθρώπων κλεισμένους σε εικονικές πραγματικότητες, το νόμιμο ναρκωτικό μας, γιατί αυτοί που «τρυπιούνται» πολύ απλά προσπαθούν, ματαίως, να γλυτώσουν από όλα αυτά. Δείτε πόσο φασματικές έχουν καταντήσει οι κοινωνικές μας σχέσεις, απλά άυλες και ανούσιες, ζούμε σαν προγραμματισμένοι. Καλώς ήρθατε στο κόσμο που κατοικεί ο θεός του πόνου, των ξεχασμένων ονείρων και των παλιών ερώτων, εκεί όπου όσο και να προσπαθείς είσαι πάντα ο χαμένος! Πράγματι αυτός ο πλανήτης έχει πάψει αγάπη να θυμίζει, εδώ όλοι κηρύττουν το καλό μα στην πρώτη ευκαιρία θα σε αφαιμάξουν! Μιλάτε για τη νέα γενιά που θα κρίνει την παλιά Δρ Σταύρου... Ποιόν να κρίνουμε και να φταίξουμε πρώτον; Τους βασανισμένους πρόσφυγες γονείς μας; Ή μήπως τους αδιάφορους, ως επί το πλείστον, εκπαιδευτικούς μας; Ζούμε στην ευρωπαϊκή Κύπρο του 2009 όπου διωκόμαστε με κάθε μορφή ρατσισμού, έχουμε πατρίδα ξένη και πουλημένη για να ξεπληρωθούν τα λάθη των παλιών γενεών. Και όμως, άκουσα την παλιά ιστορία και δε φαίνεται τόσο παλιά, απλά κοιτάξτε γύρω σας, είναι ένα έργο που θα βλέπουμε για πολύ ακόμα. Τώρα ποιός από εμάς τους έφηβους μεγαλωμένος σε τέτοιο στείρο πνευματικά περιβάλλον θέλει να υπηρετήσει με οποιοδήποτε τρόπο την πατρίδα του; Είτε εννοώντας τη μια σταλιά γης που μας απέμεινε είτε τους συνανθρώπους γύρω μας. Κοιτάξτε στα μάτια τον έφηβο μαθητή Δρ Σταύρου και πείστε τον ότι αξίζει για μισή πατρίδα που ανήκει σε άλλους να πεθάνει... Κοιτάξτε τον ονειροπόλο και ρομαντικό άνθρωπο, αυτόν που δίνει δεύτερες ευκαιρίες και πείτε του ψέματα πως όλα θα πάνε καλά... Όσο για το καρδιοχτύπι και τον έρωτα, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει αγαπητή φίλη, το μείζων θέμα είναι για πόσο θα κρατήσει... Γιατί ο έρωτας πεθαίνει στα χρέη, στην ανεκπλήρωτη ανάγκη και στην πνιγμένη στη ρουτίνα οικογενειακή ζωή. Το πιο θλιβερό από όλα είναι να είσαι νέος, έτοιμος να αποκτήσεις την ελευθερία σου, να ανοίξεις τα φτερά σου και να γνωρίζεις όλα αυτά...

«φωνή βοώντος εν τη ερήμω»

Είμαι απελπισμένη

2009-10-04T06:50:00.001-07:00

Σας γράφω μετά από πολλή σκέψη γιατί δεν ξέρω που αλλού να αποταθώ. Είμαι 28 χρονών και έχω δεσμό εδώ και 5 χρόνια με ένα θαυμάσιο νέο στην ίδια ηλικία με 'μένα. Είμαι πολύ εμφανίσιμη, το ίδιο και αυτός. Τα τελευταία τρία χρόνια είμαστε αρραβωνιασμένοι και ζούμε μαζί και παρόλες τις διαφορές μας έχουμε αγάπη. Δεν έχουμε οικονομικά προβλήματα και δουλεύουμε και οι δύο. Μένουμε μόνοι μας σε ιδιόκτητο σπίτι. Το πρόβλημα βρίσκεται στο σεξουαλικό τομέα. Ενώ μου δείχνει πόσο με αγαπά και με εκτιμά, στο σεξ δεν τα πάμε καθόλου καλά. Αν γίνει μια φορά την εβδομάδα και θα διαρκέσει πολύ λίγο (μπορεί και 5 λεπτά). Όσες φορές το συζητήσαμε φαίνεται να πιστεύει πως δεν υπάρχει πρόβλημα και συνέχεια μου λέει πως με θέλει και με αγαπά. Τι λέτε; Είναι αυτό αρκετό για δυο νέους που είναι ερωτευμένοι και στην καλύτερη τους ηλικία; Αυτό να σας πω συμβαίνει σχεδόν από την αρχή αλλά τώρα τελευταία είναι χειρότερα. Μου έχει προτείνει να παντρευτούμε αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρη αφού το θεωρώ σημαντικό στοιχείο σε μια σχέση να υπάρχει χημεία και έρωτας. Τον αγαπώ και δεν θέλω να τον χάσω γιατί περνούμε καλά μαζί. Επίσης αποκλείεται να συμβαίνει κάτι με κάποια άλλη αφού μόλις σχολάσει έρχεται στο σπίτι και δεν βγαίνει ποτέ μόνος του. Είμαι απελπισμένη. Τώρα τελευταία άρχισα και σκέφτομαι ότι ίσως δεν πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί αλλά δυσκολεύομαι πολύ αφού τον αγαπώ και νιώθω κι εκείνος το ίδιο. Του έχω προτείνει να πάρουμε συμβουλή από κάποιο ειδικό, δεν αρνήθηκε αλλά επειδή νιώθω πως γι' αυτόν δεν έχουμε πρόβλημα δεν το ανέφερα ξανά. Βοηθήστε με να βρω μια λύση σας παρακαλώ.

Με εκτίμηση,
Σκορπιός

Οι καλοί άντρες δεν χωρίζουν

2009-10-04T06:48:00.001-07:00

Σας συγχαίρω για τη δουλειά που κάνετε και ιδιαίτερα που μας παρουσιάζετε και έρευνες που κάνατε προσωπικά κι έτσι δεν μιλάτε θεωρητικά κι αόριστα. Το ίδιο κάνω κι εγώ με τον δικό μου τρόπο γιατί εγώ είμαι ένας απλός άνθρωπος που ενδιαφέρομαι. Λοιπόν, έχω παρατηρήσει εδώ και χρόνια μέσα σε γνωστούς, φίλους, συγγενείς, συναδέλφους κλπ πως οι καλοί άντρες ποτέ δεν χωρίζουν ακόμη κι αν η γυναίκα τους είναι μια στρίγκλα. Δεν θέλω να επεκταθώ, θα ρωτήσω όμως αν εσείς ως επιστήμονας το έχετε παρατηρήσει αυτό και αν ναι, να μας πείτε το γιατί.

Με εκτίμηση
Ζάχος

Διατροφική διαταραχή

2009-10-04T06:47:00.001-07:00

Μετά από πολλές προσπάθειες να μιλήσω σε κάποιον, κατέληξα να βρίσκομαι σε στάδιο απελπισίας. Είμαι 19 χρονών και δεν ζω μια φυσιολογική και ξέγνοιαστη ζωή. Στα 14 μου άρχισα μια από τις συνηθισμένες δίαιτες για να βελτιώσω την εμφάνισή μου. Τα 5-6 κιλά γίνανε 10 και τα 10 20! Επειδή ήμουνα μικρή τότε, παρουσιάστηκαν προβλήματα με τον κύκλο μου, και από τότε τρέχω σε διάφορους γιατρούς, χωρίς να έχω κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μου διαγνώσθηκαν πολυκυστικές ωοθήκες, και τα πράγματα είναι χειρότερα. Έχω γίνει πλέον υστερική με το θέμα του φαγητού, σαν να είναι εχθρός μου. Τον περασμένο χρόνο, είχα φτάσει σε σημείο να μην τρώγω σχεδόν καθόλου, και να πετώ το φαγητο μου. Επισκέφθηκα αρκετούς διαιτολόγους και ψυχολόγους, αλλά ακόμα έχω αυτό που μου είπαν "διατροφική διαταραχή". Για να ρυθμιστεί λοιπόν το πρόβλημα με τον κύκλο μου, αναγκάστηκα να λάβω φαρμακευτική αγωγή, η οποία με έκανε κουρέλι. Έβαλα δέκα ολόκληρα κιλά εν περίοδο λιμοκτονίας! Έβλεπα πώς φούσκωνα και αρνιόμουνα να φάω. Δεν έβαλα στο στόμα μου επί πέντε χρόνια ότι οι άλλοι θεωρούν δεδομένο: σοκολάτα, παγωτό, την τούρτα των γενεθλίων μου, μπισκότο, τυροπιτάκια κτλ. Είχα τρομερή εγκράτεια και θέληση όμως τώρα νιώθω κουρασμένη και απελπισμένη. Ποτέ μου δεν έκανα ούτε μια παρανομία, δεν τολμούσα γιατί θα με έπιανε πανικός! Όταν τρω χωρίς να με νοιάζει, πάλι νιώθω απαίσια, έρχονται και στιγμές που σκέφτομαι να προκαλέσω εμετό αλλά φοβάμαι. Μου μπαίνουν πολλές ιδέες πώς μπορω να κόψω θερμίδες από δω και από κει, αλλά μάταια! Δεν χάνω με τίποτα. Πέρασα πάρα πολλά, όλοι τα έχουν ακούσει πολλές φορες αλλά άλλο να το βιώνεις. Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω, γιατί δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου. Νιώθω ότι αδικούμαι, ότι δικαιούμαι και γω να ζήσω άνετα. Δεν γίνεται μια νεαρή να είναι άριστη στα μαθήματα αλλά να έχει προτεραιότητα στη ζωή της να χάσει βάρος! Δεν ξέρω και συγγνώμη αν σας κούρασα αλλά ανυπομονώ να μου πείτε τη γνώμη σας.

Φυλακισμένη καρδιά

Είμαι παγιδευμένη στη σχέση μου

2009-10-04T06:45:00.001-07:00

Πριν διαβάσω στη στήλη σας για την ψυχολογική βία πίστευα πως τέτοια βία δεν υπήρχε. Διαβάζοντας όμως την περιγραφή σας για τη βία αυτή έβλεπα τον εαυτό μου να γίνεται ένα κανονικό θύμα ψυχολογικής βίας όπως ακριβώς την περιγράφατε. Και συγκεκριμένα είμαι 28 χρόνων και αναφέρω ότι είμαι σε μια σχέση 6 χρόνια και ο φίλος μου ποτέ δεν με δέχτηκε όπως ήμουν. Με ανάγκασε τέσσερις φορές να κάνω πλαστικές εγχειρήσεις, δυο φορές στη μύτη και δυο φορές για ανόρθωση στήθους. Μετά τις εγχειρίσεις δεν κατάφερα να με αγαπήσει όπως έλεγε. Εγώ όμως υποφέρω γιατί κατάστρεψα τη μύτη μου και έχω αναπνευστικά προβλήματα γιατί είναι πάντα κλειστή, μου δημιουργεί ροχαλητό όταν κοιμάμαι και πρέπει να βάζω συνέχεια σταγόνες για να αναπνεύσω κανονικά. Επίσης τώρα δεν μπορώ να μου αγγίζει το στήθος κι ενώ πριν μου άρεσε πολύ το φιλί στο στήθος τώρα αντί να ερεθιστώ νιώθω ένα σφίξιμο στο σώμα και δεν μπορώ να συνεχίσω. Δεν μπορώ να κάνω σεξ μαζί του όπως πριν και τώρα νομίζω πάει με άλλες γιατί δεν μου το ζητά όπως πριν ή όταν το κάνουμε δεν υπάρχει το έντονο πάθος που είχαμε πριν. Δυστυχώς όπως περιγράφετε κι εσείς την ψυχική βία δεν μπορώ να φύγω από αυτή την κατάσταση. Παρόλο ότι δεν είμαι ευτυχισμένη μαζί του δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου γιατί δεν αντιδρά. Τελικά όπως λέτε κι εσείς είμαι παγιδευμένη στη σχέση μου. Υπάρχει ελπίδα σωτηρίας;

Σας ευχαριστώ
Δ.Κ.

Η δυναμική τη συγχώρεσης

2009-10-04T06:43:00.000-07:00

Παντρεύτηκα σχετικά νέος και είχα μια σχετικά υποφερτή σχέση με τη γυναίκα μου μέχρι που ανακάλυψα 14 χρόνια μετά το γάμο μας ότι με απατούσε με άλλον. Όταν τα παραδέχτηκε εγώ αν και πολύ απογοητευμένος και θυμωμένος τελικά τη συγχώρεσα. Δέχτηκα τη συγνώμη της, τους όρκους της ότι δεν θα το ξανακάνει, ότι με αγαπά, κλπ. Αυτή δυσκολεύτηκε να το πιστέψει στην αρχή, μετά όμως όταν κατάλαβε ότι εγώ ήμουν πολύ εντάξει μαζί της, αυτή έδειξε τον καλύτερο της εαυτό. Μπορώ να πω ότι η σχέση μας πρώτη φορά ήταν τόσο καλή και ιδιαίτερα στο σεξ που ήθελε να το κάνουμε επανειλημμένα. Περάσαμε έτσι έξι χρόνια μέχρι που στη δουλειά μου ήρθε μια νεαρή πολύ όμορφη και πολύ προκλητική κοπέλα 22 χρόνων ελεύθερη. Από τις πρώτες μέρες μου κόλλησε πραγματικά. Εγώ δεν ήθελα να κοιτάξω άλλη από τη γυναίκα μου γιατί πραγματικά την αγαπούσα και δεν ήθελα να καταστρέψω αυτό που είχαμε. Δυστυχώς όμως εγώ δεν άντεξα και προχώρησα με τη νεαρή σε μια σχέση καθαρά σεξουαλική. Εγώ όμως δεν είχα κανένα πρόβλημα με τη γυναίκα μου στον τομέα αυτό, η μόνη διαφορά η γυναίκα μου ήταν μια 45άρα παχουλή με άκομψο σώμα ενώ η νεαρή τα είχε όλα που ερεθίζουν ακόμη και τον πιο μαλθακό άντρα. Δυστυχώς η γυναίκα μου δεν άργησε να το υποψιαστεί κι εγώ σα βλάκας το παραδέχτηκα, γονάτισα και της ζήτησα συγνώμη. Η αντίδραση της δεν την περίμενα. Με χτύπησε, με έβρισε άσχημα και εδώ και δυο χρόνια δεν μου μιλά, δεν θέλει να την αγγίζω και συνέχεια κάνει καυγάδες. Δεν μπορεί να με συγχωρέσει, με απείλησε πολλές φορές με διαζύγιο κι έβαλε και τα παιδιά εναντίον μου. Έχει αρρωστήσει από το κακό της, δεν κοιμάται, πίνει ηρεμιστικά φάρμακα και συνέχεια γυρίζει τους γιατρούς. Είναι άρρωστη συνέχεια. Νιώθω να με μισά, έχει μέσα της ένα θυμό που δεν την αφήνει να ηρεμίσει. Θέλει εκδίκηση και δεν ξέρει πώς να την πάρει. Νομίζω τη βάλλουν πάνω οι φίλες της και δεν δέχεται να με συγχωρέσει για το αμάρτημα μου. Δεν ξέρω τι να κάνω, κουράστηκα συνέχεια να της ζητώ συγνώμη. Τελευταία σταμάτησα και άρχισα να σκέφτομαι το διαζύγιο. Δεν αντέχω άλλο, εσείς τι με συμβουλεύετε, έχει θεραπεία η γυναίκα μου ή να τη χωρίσω;

Ευχαριστώ,
Μ.Μ.

Πώς κοπέλες καταλήγουν σε μπαρ

2009-10-04T06:38:00.000-07:00

Θέλω να σας συγχαρώ για την εκτενή αναφορά σας για τη μητρική αγάπη που ήταν πραγματικά κατατοπιστική. Είμαι η ίδια αναγνώστρια που σας έγραψα και σας ευχαριστώ για την απάντησή σας. Νιώθω κάπως άβολα που επανέρχομαι, γιατί ενώ στην απάντησή σας γράφετε για την ομοφυλοφιλία και άλλα, μου έχει δημιουργηθεί ένα άλλο ερώτημα, ποια τελικά είναι η σωστή μητρική αγάπη; Σίγουρα καταλάβαμε νομίζω όλοι ότι η κακοποίηση του αγοριού από τη μητέρα του θα του προκαλέσει προβλήματα στη ζωή του. Τι γίνεται όμως με το κορίτσι; μήπως αυτό δεν διατρέχει κινδύνους; Πώς για παράδειγμα βγαίνουν κοπέλες που καταλήγουν σε μπαρ ή πωλούν το σώμα τους; Θα το εκτιμούσα αν είχα την ίδια κατατοπιστική απάντηση σας.
Ευχαριστώ

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·

Δυστυχώς λόγω χώρου, δεν μπορώ να αναφέρω λεπτομέρειες που απαιτούνται για να καλυφθεί πλήρως μια απάντηση. Σας ευχαριστώ αγαπητή φίλη που με τα ερωτήματα σας βοηθάτε προς το σκοπό αυτό. Με βάση όσα προαναφέρθηκαν για τη σχέση παιδιού και μητέρας από τη στήλη, ένα ερώτημα που μπορεί πράγματι να τεθεί από μητέρες είναι πότε μπορούν να αποδεσμευτούν από τα παιδιά τους χωρίς αυτά να διατρέχουν τους κινδύνους που ήδη αναφέρθηκαν. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη γιατί το παιδί που νιώθει την ασφάλεια του γονιού (μητέρας ή πατέρα) μπορεί σιγά-σιγά από μόνο του να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για να «ανοίξει τα φτερά του» προς την αυτονόμηση του. Οι σημαντικές έρευνες της Mary Ainsworth μπορούν να μας βεβαιώσουν ότι παιδιά που βιώνουν μια ασφαλή συναισθηματική σχέση με το γονιό μπορούν πιο εύκολα να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους, να απομακρυνθούν χωρίς φόβο από το γονιό και να νιώθουν ασφάλεια έστω και αν αυτός είναι μακριά. Αναμφίβολα το κάθε παιδί φέρει τη διαφορετικότητά του όμως ο γονιός που προσφέρει σταθερή συναισθηματική επαφή στο παιδί του, το βοηθά να «ανοίξει τα φτερά του» όποιες και αν είναι οι ιδιορρυθμίες και αντιδράσεις του παιδιού. Το παιδί πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί, για να τα καταφέρει όμως χρειάζεται πρώτα το ψυχολογικό θεμέλιο που θα κτιστεί μέσα από τη συναισθηματική σύνδεση με το γονιό. Η έλλειψη συναισθηματικής σύνδεσης μπορεί να δημιουργήσει αισθήματα ανασφάλειας και αντί το παιδί να οδηγηθεί στην προσωπική αυτονόμηση να καταλήξει συναισθηματικά εξαρτώμενο από τους γονείς. Ο κορυφαίος ψυχαναλυτής D.W. Winnicott μέσα από τις μελέτες του διαπιστώνει ότι η μητέρα που δεν ικανοποιεί αυθόρμητα και με ενδιαφέρον τις ανάγκες του παιδιού της μπορεί να του προκαλέσει ψυχολογική ζημιά. Το παιδί, αναφέρει, γεννιέται με έμφυτες ανάγκες για επιβίωση, ανάπτυξη και ελευθερία. Όταν η μητέρα στερεί από το παιδί της την ευκαιρία να ακολουθήσει τη φυσική του πορεία προς την πλήρη μητρική απεξάρτηση μπορεί να του προκαλέσει ψυχολογική ζημιά. Θα μπορούσαμε λοιπόν να ισχυριστούμε ότι η πραγματική μητρική αγάπη στοχεύει στο να καταστήσει το παιδί ικανό να ζήσει από μόνο του αυτόνομο, ανεξάρτητο και ελεύθερο. Ο Winnicot αναφέρει επίσης ότι η μητέρα πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του παιδιού και όχι η μητέρα να εξαναγκάζει το παιδί να προσαρμόζεται στις δικές της ανάγκες. Το παιδί όταν γεννηθεί έχει πλήρη βιολογική και ψυχολογική εξάρτηση από τη μητέρα του γι’ αυτό και θα χρειαστεί να παλέψει για να καταφέρει να απελευθερωθεί από τον ψυχολογικό ιστό της. Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα σου για την ψυχολογική ωρίμανση των κοριτσιών, δυστυχώς ο χώρος δεν αρκεί γιατί η ανάλυση και σ’ αυτή την περίπτωση είναι εκτενής. Να τονίσω ότι τα πιο πάνω που αναφέρω ισχύουν και για τα δύο φύλα. Σε συντομία να συμπληρώσω ότι το κορίτσι γενικά ωριμάζει πιο εύκολα και με λιγότερα ψυχοκοινωνικά προβλήματα σε σχέση με το αγόρι. Είναι πιο ανθεκτικό στο άγχος, την καταπίεση και γενικά τις ασθένειες. Είναι όμως σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η ανάπτυξη του κοριτσιού – και γενικά του παιδιού – εξαρτάται από την κοινωνία μέσα στην οποία ζει. Διαφορετικά θα μεγαλώσει ένα κορίτσι στην Κύπρο από ένα κορίτσι στην Περσία, στη Σουηδία ή στις Φιλιππίνες. Στην Περσία δεν υπάρχει πιθανότητα αποπλάνησης στην πορνεία, στην Κύπρο είναι λίγες, στη Σουηδία λιγότερες, στις Φιλιππίνες πολλές. Ένα κορίτσι μπορεί να αποπλανηθεί στην πορνεία όταν στην ηλικία των 12-14 γνωρίσει την ηδονή του σεξ (όχι το βιασμό) με ενήλικες άντρες και τότε γίνεται ευάλωτο στην σεξουαλική εκμετάλλευση ειδικά αν στη σεξουαλική επαφή παίρνει κάποια ανταμοιβή σε δώρα ή χρήμα. Η χρήση οινοπνευματωδών ποτών έχει αποδειχθεί ως η πιο ισχυρή ουσία για αποπλάνηση ανηλίκων και είναι γι’ αυτό το λόγο που όλα τα μπαρ σερβίρουν αλκοολούχα ποτά. Όλες οι γυναίκες στην πορνεία ξεκίνησαν αυτή την πορεία στην ηλικία αυτή, μέσα από το ποτό, το χρήμα, την ηδονή του σεξ. Όσες όμως είχαν βιώσει το βιασμό στην ηλικία αυτή δημιούργησαν ψυχοσεξουαλικά προβλήματα δεν κατέληξαν όμως στην πορνεία. Είναι σημαντικό λοιπόν να γνωρίζουν οι γονείς ότι δεν είναι και τόσο σοφό να πιστεύουν ότι η 12χρονη ή 14χρονη κόρη τους μεγάλωσε και δε χρειάζεται να έχουν συνεχή επικοινωνία μαζί της και στοργική σχέση. Μπορεί να είναι πιο ήσυχοι αν η κόρη τους έχει φλερτ με συνομήλικο της παρά να κάνει παρέα με ενήλικους νέους σε χώρους όπου σερβίρονται αλκοολούχα ποτά.

Με απογοητεύουν οι απαντήσεις

2009-10-04T06:22:00.000-07:00

Μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να σας γράψω για διάφορους λόγους. Όποτε αποφασίζω να το κάνω, διαβάζω κάτι στις απαντήσεις σας που με απογοητεύει και με αποτρέπει από το να πω κι εγώ την άποψή μου γιατί κάποτε στις απαντήσεις σας βλέπω δόση απογοήτευσης, απαντήσεις χωρίς ενδιαφέρον και συμβουλές στο πρόβλημα του αναγνώστη (ή επιστολογράφου) ή αυτές με τα επιστημονικά δεδομένα και μη ενθαρρυντικές αφού τους λέτε βάση στατιστικών, παρά δύο κουβέντες να τους απαντήσετε με απλά κατανοητά λόγια, π.χ. στο θέμα γάμος, πάντα δίνετε τα κακά παραδείγματα, δεν είδα ποτέ να λέτε, ότι υπάρχει και κόσμος που ξέρει τι ζητά και κάνει ευτυχισμένο το γάμο του. Θα μου πείτε είναι μειονότητα και θα συμφωνήσω γι’ αυτό καλύτερα θα ήταν να προβάλλεται αυτή η μειονότητα συχνότερα για να δίνει το καλό παράδειγμα στα νέα παιδιά. Μετά απ’ αυτά αποφάσισα να διαβάζω μόνο τη στήλη σας. Αφορμή όμως να σας γράψω μου έδωσε η επιστολή του αναγνώστη πού περιέγραφε τον σημερινό κόσμο καλύτερα και από έναν επιστήμονα. Με απογοήτευση και πάλι πρόσεξα ότι το μόνο που κάνατε εσείς ήταν να μην σχολιάσετε που πιστεύω ήταν η πιο κατάλληλη ευκαιρία να δώσετε αφορμή και σε άλλους νέους να προβληματιστούν με τη ζωή τους γιατί ίσως να μην έχουν κανένα να τους συμβουλεύσει για κάτι και έτσι οι επιτήδειοι μόνο τους πλησιάζουν και τότε είναι πολύ αργά. Αν εσείς με απλά λόγια δώσετε στους νέους μας και όχι μόνο, καλές συμβουλές να ξέρετε ότι πολλοί διαβάζουν τη στήλη σας και έστω και ένας να εφαρμόσει κάτι από τις συμβουλές σας είναι κέρδος. Δίνοντας πάντα τα απογοητευτικά αποτελέσματα κάποιων επιστημονικών μελετών, δεν θα γίνει τίποτα, γιατί δυστυχώς σήμερα ο κόσμος ζητά την ανθρώπινη σχέση και αγάπη που υπήρχε πριν μεταξύ μας (των ανθρώπων) που δυστυχώς μόνοι μας την διώχνουμε. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν ο καθένας από το πόστο του να ενθαρρύνουμε τουλάχιστον τους νέους μας να βλέπουν καλύτερες μέρες μπροστά τους και τότε θα ακολουθήσουν κι άλλοι και όχι να τους χώνουμε στο πρόβλημα περισσότερο.

Σας ευχαριστώ
5.3.5.8

Είμαι γυναίκα και έχω ανάγκες

2009-10-04T06:14:00.000-07:00

Παντρεύτηκα πριν 20 χρόνια από έρωτα. Σήμερα είναι όλα τόσο διαφορετικά. Ο άντρας μου με τον τρόπο του με έκανε με απομακρυνθώ συναισθηματικά από κοντά του. Δεν νιώθω αγάπη, ούτε έρωτα παρά μόνο τον νοιάζομαι. Φυσικά είναι πολύς καιρός που νιώθω έτσι. Με το παραμικρό θα μου κάνει παρατήρηση και θα με κάνει να νιώσω υποτιμητικά ακόμη και μπροστά σε τρίτους και εμένα εκείνη την ώρα πνίγεται η καρδιά και η ψυχή μου. Πόσο θα ήθελα να με αγκαλιάζει τρυφερά και να με φιλά με πάθος και όχι αυτά να τα κάνει μόνο όταν έχει ανάγκη για σεξ. Μήπως ζητώ πολλά; Ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από λίγη τρυφερότητα. Κρύβω πολύ ερωτισμό και συναίσθημα μέσα μου και αν μου συμπεριφερόταν διαφορετικά και όχι σαν υποκείμενο χωρίς να υπολογίζει τα αισθήματά μου και να με πληγώνει, θα τον έκανα να νιώθει υπέροχα κάθε στιγμή. Με την συμπεριφορά του αυτή δεν είναι φυσικό να νιώθω απέχθεια και κάποιες φορές μίσος γι’ αυτόν; Λυπάμαι για τα λόγια μου αυτά. Με πονάει πολύ η κατάσταση αυτή. Περισσότερο πονάει η ψυχή μου. Υπάρχουν φορές που νιώθω ότι με πιάνει κατάθλιψη και νιώθω κενή. Κλείνομαι στον εαυτό μου και νιώθω ψυχολογικά χάλια. Έχω άδικο να πιστεύω ότι ο άντρας μου με έσπρωξε στο να αναζητήσω αλλού αυτά που δεν μου δίνει ο ίδιος; Και τι αναζητώ; Μια γλυκιά κουβέντα, ένα χάδι να με κάνουν να νιώσω ωραία και ζωντανή.
Και κάποια στιγμή αυτά που μου λείπουν τα είδα στα μάτια ενός άλλου άντρα. Τον πλησίασα εγώ και υπάρχει αμοιβαία αίσθημα. Είναι και εκείνος παντρεμένος. Τις λίγες φορές που βρεθήκαμε ένιωθα τόσο ωραία στην αγκαλιά του. Απολάμβανα τα χάδια και τα φιλιά του. Το κενό που υπάρχει στην ψυχή μου νιώθω ότι μπορεί να το καλύψει. Μείναμε ως εκεί, δεν προχωρήσαμε περισσότερο, δεν κάναμε έρωτα. Δεν ξέρω πώς θα προχωρήσει η σχέση αυτή. Το μόνο που ξέρω είναι ότι υπάρχει έλξη.
Υπάρχει κάτι όμως που με βασανίζει. Έχω κάποιες ανασφάλειες με τον εαυτό μου. Δεν θέλω ο άντρας αυτός να με βγάλει κάποια στιγμή έξω από τη ζωή μου. Έπαθα εξάρτηση μαζί του και δεν θα το αντέξω. Όμως ξέρω ότι θα έρθει η στιγμή που θα γίνει και αυτό. Πόσο μπορεί να αντέξει μια πληγωμένη ψυχή; Έχω άδικο κ. Σταύρου;
Επίσης πέστε μου, το ότι δεν έκανα έρωτα ακόμη με τον άνθρωπο αυτό πάλι θεωρείται απιστία αυτό που κάνω; Μην νομίζετε ότι νιώθω καλά με τον εαυτό μου γι’ αυτό. Όμως το έχω ανάγκη. Είμαι άνθρωπος και έχω ανάγκες, ιδίως συναισθηματικές και ψυχικές ανάγκες.

Περιμένω τα σχόλιά σας.

«Πληγωμένη ψυχή»

Θέλω πίσω τον πρώην άντρα μου

2009-10-04T06:08:00.000-07:00

Είμαι 35 χρόνων χωρισμένη με ένα αγοράκι 6 χρόνων. Παντρεύτηκα έναν άντρα κατά 7 χρόνια μεγαλύτερό μου. Είχαμε δεσμό, τον αγάπησα, με αγάπησε κι αυτός. Κάναμε το σπίτι μας, ήρθε το αγοράκι μας, όλα καλά (εκτός τους μικροκαβγάδες που είχαμε όπως όλα τα ζευγάρια). Πριν 1 ½ χρόνο χώρισα από αυτόν τον άντρα λόγω καβγάδων, (ποτέ δεν με κτύπησε, μόνον ένα δυο φορές μου είπε ορισμένα λόγια όταν τον έφτανα εγώ στο απροχώρητο). Ήθελε πάρα πολύ να σώσει το γάμο μας, αλλά εγώ δεν ήθελα, γιατί ήθελα να μείνω μόνη μου να αγαπήσω ξανά, να ερωτευθώ. Δυστυχώς, τότε κατάλαβα το μεγάλο λάθος που έκανα. Όταν χώρισα και μετά, όταν έφερα το μυαλό μου, γνώρισα έναν άντρα κοντά στην ηλικία μου. Χωρισμένος και αυτός με ένα κοριτσάκι 8 χρόνων. Είμαστε μαζί 4 μήνες όταν ξαφνικά μια μέρα μου λέει θέλω να χωρίσουμε. Τον ρωτώ γιατί και μου λέει, δεν θέλω μόνιμη σχέση. Μετά από δυο μήνες γνώρισα έναν άλλο άντρα αυτός δεν ήταν χωρισμένος. Μετά από 3 μήνες ήρθε κι αυτός και μου λέει δεν θέλω να συνεχίσουμε μαζί. Μετά από αυτό κατάλαβα τι αξία είχε ο σύζυγός μου, τον οποίο χώρισα. (Αυτός τώρα δεν ξέρω αν έχει κάτι ή δεν έχει).
Ένα θέλω να πω ότι σήμερα όλοι οι άντρες, ελεύθεροι, χωρισμένοι (εκτός ενός μικρού αριθμού) όταν κάνουν την δουλειά τους μετά σου λένε δεν μπορώ, δεν θέλω. Συμβουλή προς τις χωρισμένες γυναίκες: Αν σας αγαπά ο άντρας σας και δεν θέλει αυτός να χωρίσετε μείνετε στο γάμο σας, εξαντλείστε όλα τα περιθώρια.

Σ’ ευχαριστώ
μια πικραμένη μητέρα.

Υ.Γ. Θα ήθελα πάρα πολύ πίσω τον πρώην άντρα μου.

Μας λείπει ο έρωτας, η αγάπη ή το σεξ;

2009-10-04T05:59:00.000-07:00

Ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας αφού διάβασα το γράμμα που σας έστειλε η κοπέλα με το ψευδώνυμο «Σκορπιός».
Είμαι μια γυναίκα 45 χρονών, εργαζόμενη, σχετικά εμφανίσιμη, παντρεμένη εδώ και 22 χρόνια, με 3 υπέροχα παιδιά. Αυτό που συμβαίνει στην κοπέλα το βίωσα και το βιώνω και εγώ. Ο άντρας μου ήταν ο πρώτος άντρας που φίλησα και έκανα έρωτα. Γιατί το γράφω αυτό; Απλά για να σας πω ότι δεν είχα καμιά εμπειρία στη ζωή μου παρά την μητέρα μου να σιγοψιθυρίζει με τις φίλες της για το πόσο αγκαρία ήταν για αυτές να κάνουν τη δουλειά (δηλαδή έρωτα). Με αυτά τα πράγματα στο μυαλό μου νόμιζα ότι έρωτας ήταν αυτό το 5λεπτο δυο φορές τη βδομάδα, μετά μια φορά το μήνα και τώρα ΤΙΠΟΤΑ. Σε κάποιες προσπάθειές μου δεν ανταποκρίνεται ψυχικά, δεν θέλει, και τώρα τελευταία δεν ανταποκρίνεται σωματικά καθόλου και αρνείται να πάει στο γιατρό.

Πριν μερικά χρόνια ενέδωσα στο επίμονο φλερτ κάποιου και έκανα έρωτα μαζί του. Έζησα κάτι το ανεπανάληπτο όχι από άποψη σεξουαλική αλλά μιας ερωτικής πανδαισίας… ένα υπέροχο σμίξιμο δύο σωμάτων και δύο ψυχών που διαρκούσε 4-5 ώρες, όχι σεξουαλικής επαφής αλλά γεμάτες έρωτα. Μιλούσαμε, φιλιόμασταν, κλαίγαμε για τη μοίρα μας και κάναμε ΕΡΩΤΑ όχι ΣΕΞ. Ήταν το τέλειο ερωτικό σμίξιμο δύο σωμάτων και δύο ψυχών. (Συναντηθήκαμε 5 φορές). Δυστυχώς δεν μπορούσα, ίσως δεν ήταν στο χαρακτήρα μου, δεν μπορούσα να συνεχίσω αυτή τη διπλή ζωή, με σκότωνε και πήρα τη μοιραία απόφαση, έπρεπε να θέσω τέρμα σε αυτή τη σχέση εκτός και αν αποφάσιζα να διαλύσω το γάμο μου την οικογένειά μου. Από τότε επέστρεψα πίσω στη μίζερη μου ζωή.
Χαίρομαι με τις χαρές των παιδιών μου. Δυστυχώς όταν δεν υπάρχει έρωτας στη ζωή του ζευγαριού σιγά σιγά έρχεται η αποξένωση. Μπορώ να πω ακόμη ότι η έλλειψη της σεξουαλικής ζωής στο τέλος επηρεάζει και την ψυχολογία και των δύο. Δεν λέω ότι δεν περνούμε καλά. Εργαζόμαστε και οι δύο, στεκόμαστε δίπλα από τα παιδιά μας, μαγειρεύω, καθαρίζω το σπίτι μου κτλ. Προσπαθώ να μοιραστώ μαζί του άλλα πράγματα αλλά δυστυχώς πάντα κάτι λείπει. Απλά ζούμε μαζί. Νιώθω ότι βιώνω ένα νεκρό γάμο. Τα τελευταία 10 χρόνια που αποκτήσαμε ηλεκτρονικό υπολογιστή διάβασα πάρα πολλά για τη σεξουαλικότητα κτλ και προσπάθησα να σπρώξω και το σύζυγό μου να διαβάσει, αλλά δεν ενδιαφέρεται, όλα ήταν άδικος κόπος ακόμη και τα σέξι εσώρουχα. Αν με ρωτούσαν τώρα για το γάμο μου θα τους έλεγα: Καλά όλα τα υλικά αγαθά και η εικόνα του τέλειου ζευγαριού που βγάζουμε προς τα έξω αλλά θα έπρεπε να βρω τη δύναμη να χωρίσω από τον πρώτο καιρό, όταν αντιλήφθηκα ότι κάτι λείπει και προσπαθούσα και αυτός αδιαφορούσε. Είχα και πιστεύω έχω ακόμα το δικαίωμα στις χαρές του έρωτα. Τώρα το σκέφτομαι συχνά το διαζύγιο αλλά δεν θέλω να πληγώσω τα παιδιά. Οικονομικά μπορώ να τα βγάλω πέρα αλλά ίσως δεν έχω τη ψυχική δύναμη να το κάνω.

Πιστεύω ότι ο έρωτας δεν είναι το παν αλλά είναι πολύ σημαντικό στη ζωή μας. Κ. Σταύρου θα ήθελα να σας ρωτήσω αν η σεξουαλικότητα είναι κάτι που καλλιεργείται ή κάτι που είτε το έχει κάποιος ή όχι.

Σας ευχαριστώ
«Γιασεμί»

Μου έλειπε ο στόχος στη ζωή

2009-10-03T06:12:00.000-07:00

Αναδημοσίευση επιστολής της Χριστιάνας

Αν σας είναι γνώριμο το συναίσθημα του να ξημερώνει μια μέρα και να νυχτώνει αφήνοντάς σας ως παρατηρητές της ζωής σας και όχι σαν πρωταγωνιστές τότε ανήκετε όπως και μένα στην κατηγορία του «κάτι μου λείπει»
Ένιωσα το συναίσθημα του να επιβιώνω και όχι να ζω και τρομοκρατήθηκα. Μου πήρε όμως πολύ καιρό να το συνειδητοποιήσω και να παραδεχτώ τι μου έλειπε. Όλες οι μέρες ήταν το ίδιο, κάποτε πιο απαιτητικές κάποτε πιο απλές αλλά στο τέλος εισέπραττα πάντοτε το ίδιο. Το κενό δεν συμπληρωνότανε. Ντρεπόμουν να παραδεχτώ ότι όσο πιο πολύ τακτοποιούσα την ζωή μου τόσο πιο πολύ αντιλαμβανόμουν ότι κάτι πρέπει να ψάξω που θα με κάνει να νιώσω ότι είμαι ενέργεια και όχι παθητικό υποκείμενο στα γραφόμενα της ζωής μου. Έβλεπα ότι όλα γύρω μου γίνονταν μηχανικά και με πρόγραμμα. Κατάφερνα να είμαι η στοργική μάνα, η υπομονετική σύζυγος, η καλή θυγατέρα και είχα από τον εαυτό μου την απαίτηση να νιώσω πλήρης.
Με την πάροδο του χρόνου πέρασα και δυσκολότερα. Αντιμετώπισα ψυχοσωματικά συμπτώματα, όπως αϋπνίες, κόμπο στον λαιμό, στομάχι πέτρα και διάφορα άλλα. Περιμένοντας συχνά σε αίθουσες αναμονής διάφορων γιατρών και ειδικοτήτων, ψάχνοντας να βρω ανίατες ασθένειες, ένιωσα ότι η ζωή με έβαζε στόχο. Πέρασα περίοδο μεγάλου ψαξίματος. Διάβασα βιβλία, μίλησα με ψυχολόγους, ερεύνησα το διαδίχτυο, ξενύχτησα, δεν θα το κρύψω ότι έκλαψα κιόλας αλλά δεν κατάφερνα να καταλήξω κάπου ουσιαστικά. Όσο πιο πολύ πρόγραμμα έβαζα στη ζωή μου, όσο διεύρυνα τις γνώσεις μου, τόσο πιο πολύ ένιωθα την ανάγκη να την γεμίσω ουσιαστικά.
Την απάντηση την πήρα όμως τόσο αναπάντεχα και με τον πιο απλό τρόπο.
Ένα απόγευμα Δευτέρας και μετά από ένα 8ωρο απαιτητικής συγκέντρωσης στην δουλειά έκανα τα απογευματινά μου δρομολόγια όσον αφορά φροντιστήρια των παιδιών, ψώνια, και γενικά τις καθημερινές μου απογευματινές υποχρεώσεις. Με πολλή χαρά και έκπληξη διαπίστωσα ότι μου περίσσευε ένα ολόκληρο μισάωρο πριν το επόμενο δρομολόγιο. Σαν γνήσιος λάτρης του καφέ η πρώτη μου σκέψη ήταν να καθίσω σε μια κοντινή καφετέρια παίρνοντας «ανθρώπινα» έναν καφέ μακριά από τα τηλεφωνήματα της δουλειάς και χωρίς τις τσιρίδες των πολυαγαπημένων μου βλασταριών. Παραγγέλλω τον διπλό μου espresso και ξεφυλλίζω την απογευματινή εφημερίδα. Το σχεδόν «ιερό» της ηρεμίας μου έμελλε να το βεβηλώσει μια παρέα εφήβων που κατέφθασαν σχεδόν ταυτόχρονα μαζί μου και κάθισαν ακριβώς δίπλα μου. Μιλούσαν και γελούσαν σχεδόν όλοι μαζί κάνοντας απίστευτο σαματά. Ακόμα μια φορά το «σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μου» σκέφτηκα μεγαλοφώνως. Το σχόλιο μου αυτό προφανώς το βρήκαν πολύ χαριτωμένο γιατί ξέσπασαν όλοι σε γέλια και ξεθάρρεψαν ακόμα περισσότερο. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα να ακούω και να παρακολουθώ τις συζητήσεις τους. Οχυρωμένη φυσικά πίσω από την εφημερίδα μου συλλάμβανα τον εαυτό μου να παρασύρετε και να ταξιδεύει μέσα από τις εφηβικές συζητήσεις. Και τι κοινό είχαν όλες οι κουβέντες; Στόχους!!!! Από τον πιο απλό μέχρι τον πιο μεγάλο. Τα παιδιά έβαζαν στόχους. Να μαζέψουν λεφτά για να πάνε διακοπές, να περάσουν τις εξετάσεις τους, να κλείσουν τα 18 για να πάνε σε club, ή ακόμα να πείσουν τους γονείς τους να τους πάρουν κατοικίδιο. Αμέσως θυμήθηκα την δική μου ενήλικη παρέα με τα δικά μας συνηθισμένα «αστεία». Αν κερδίζαμε το λόττο, αν είχαμε κότερα, αν δεν γερνούσαμε, αν δεν δουλεύαμε, αν ζούσαμε σε άλλη εποχή αν και αν και αν... Ένιωσα ότι όλη αυτή η ζωντάνια δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της νιότης τους αλλά και της δύναμης που σου δίνει η πάλη προς επίτευξη στόχων. Αμέσως προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλα εγώ στόχο στη ζωή μου. Η απάντηση ήρθε για να με προβληματίσει ακόμα περισσότερο. Δεν θυμόμουνα. Και αυτό ήταν σκληρή διαπίστωση.
Περίμενα πάντα για καλύτερες μέρες κάνοντας όνειρα και όχι θέτοντας στόχους. Τα όνειρα όμως όπως τα έπλασε ο Ύψιστος είναι για να ξεκινούν και να τελειώνουν στην αγκαλιά του Μορφέα όχι για την πραγματική ζωή. Η ζωή μας χρειάζεται στόχους με αφετηρία και τέρμα για να αποκτήσει νόημα. Και οι στόχοι πρέπει να είναι προσωπικοί και υποκειμενικοί. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο και δεν έχουν και για όλους μας σημασία τα ίδια πράγματα. Κάνοντας οικογένεια και γεμίζοντας με συναισθήματα απέραντης αγάπης και ευθύνης απέναντι στα παιδιά μου επικέντρωσα όλους μου τους στόχους σε αυτά. Να μεγαλώσουν σωστά, να προοδέψουν, να γνωρίζουν από ήθος και αξίες και όλα όσα καλείτε να διεκπεραιώσει ένας γονιός. Από την άλλη πλευρά όμως ο άνθρωπος είναι ανήσυχο ον και χρειάζεται συνεχή αναζήτηση, διερεύνηση και πρόοδο. Κάποτε με γνώμονα την ύλη, κάποτε την γνώση οι στόχοι είναι η ίδια η ζωή. Στόχος μπορεί να είναι η απόκτηση χρημάτων, μπορεί να είναι η μόρφωση και οτιδήποτε ζωντανεύει τον άνθρωπο. Ό,τι κάνει τον άνθρωπο να ζει και όχι να επιβιώνει. Με αυτό τον τρόπο κατάλαβα και τι μου έλειπε. Μου έλειπε ο στόχος. Σταμάτησα να έχω στόχους για τους οποίους θα παλεύω. Με πρόφαση την καθημερινότητα και τις απαιτήσεις της ζωής καθώς και τη ρουτίνα και το ρεύμα που μας στροβιλίζει ξεκίνησα να επιβιώνω και όχι να ζω. Σαν πρώτο στόχο εκείνο το απόγευμα είχα βάλει να ικανοποιώ καθημερινά τις 5 μου αισθήσεις. Κάτι που μπορούμε να το κάνουμε όλοι χωρίς να απαιτείται ούτε χρόνος ούτε χρήμα. Μια καθημερινή ματιά στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, μια αγκαλιά από αγαπημένο πρόσωπο, η ευωδία του γιασεμιού κάθε σούρουπο, η απόλαυση του φαγητού ή του γλυκού χωρίς τύψεις και βιασύνες ακόμα και το γέλιο των εφήβων στο διπλανό τραπέζι ηχούσε αναζωογονητικό και όχι εκνευριστικό.

Χριστιάνα

Σχολικά μαργαριτάρια

2009-06-17T06:57:00.000-07:00

Εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια είναι και τα μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα.
(γυμνάσιο Αθήνας)

Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά.
(γυμνάσιο Πάτρας)

Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικόν, μισός γυναίκα και μισός άλλοπράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του.
(γυμνάσιο Θεσπρωτίας)

Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιβύη της Αλεξάνδρειας.
(γυμνάσιο Αθήνας)

Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες, γι αυτό δεν έχουν βρει οι αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια.
(γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ.
(γυμνάσιο Θήβας)

Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν, γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθμό.
(γυμνάσιο Αθήνας)

Την Οδύσσεια της έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης.
(γυμνάσιο Λαμίας)

Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος του Νορέγιεφ.
(γυμνάσιο Αθήνας)

Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η ρασπουτάνα, τεραστίων διαστάσεων Ρωσίδα της Σιβηρίας
(γυμνάσιο Καρδίτσας)

Η Παραφίνη ήτανε η θεά που προστάτευε τα Χερουφίμια και τα Σεραφίμια.
(γυμνάσιο Κορίνθου)

Τα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν μικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά-αριστερά στο πλάι των μεγάλων αγγέλων.. Τα Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί πέταγμα) και τα Σεραβίμ σερούβιζαν
(αριστερό πέταγμα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα Πτερουβίμ για πέταγμα κατευθείαν στη μέση.
(απ' το ίδιο διαγώνισμα Θρησκευτικών, γυμνάσιο Κορίνθου)

Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι.
(γυμνάσιο Αθήνας)

Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε
(γυμνάσιο Καλαμάτας)

Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι
(γυμνάσιο Κορίνθου)

Η σοβιέτα είναι που φοράνε οι Ρωσίδες. Στη Σερβία φοράνε σερβιέτες.
(γυμνάσιο Κορίνθου)

Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη, δηλ. με δυο έννοιες. Μια όταν είναι σε ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει σε πρατήριο.
(γυμνάσιο Αθήνας)

Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον λαγό.
Παθητική φωνή: Ο λαγός με κυνηγάει.
(γυμνάσιο Κορίνθου)

Οι βηταμίνες βρίσκονται ακριβώς ανάμεσα από τις αλφαμίνες και τις γαμαμίνες..
(γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

Το ακριβώς αντίθετο της Αγίας Τριάδας είναι η Διαβολική Τριάδα, πυρ, συν γυναιξί και θάλασσα. Πράγματα του Σατανά.
(λύκειο Ξάνθης)

Η μπανάνα στα ελληνικά γράφεται όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με ένα μπα και δύο να.
(γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες και 3 φώκιες.
(γυμνάσιο Αθήνας)

Το 31 είναι πολύ κακός τζόγος. Ο πατέρας μου μας είπε ότι μια φορά 31 άνθρωποι παίζανε 31 και ήρθανε 31 μπάτσοι και τους έβαλαν 31 μέρες φυλακή και μετά 31 δικαστές τους εδικάζανε 31 μέρες και τους τιμώρησαν με 31 χρόνια φυλακή. Κάναμε πως το πιστέψαμε για να μη γίνει φασαρία.
(από διαγώνισμα στην Ιστορία, γυμνάσιο Καρδίτσας)

Ερώτηση: "Τι γνωρίζετε για τις εικονομαχίες;"
Απάντηση: "Εικονομαχίες ήταν οι μάχες που έκαναν οι λαοί για τις εικόνες. Όποιος κέρδιζε τη μάχη κέρδιζε και τις εικόνες".
(γυμνάσιο Αθήνας)

"Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές κατηγορίας νόμπελ".
(γυμνάσιο Αργοστολίου)

"Οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες".
(γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνομίας)

"Ο Κουστώ είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν κατοικούσε στην Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες, αλλά Κουστωδίες".
(γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνομίας)

Lord Bless My Online Friends

2009-04-13T04:43:00.000-07:00

Your Heart is your Love,
Your love is your Family,
Your family is your Future,
Your future is your Destiny,
Your destiny is your Ambition,
Your ambition is your Aspiration,
Your aspiration is your Motivation,
Your motivation is your Belief
Your belief is your Peace,
Your peace is your Target,
Your target is your Friends,
Life is no fun without
FRIENDS

Τι σημαίνει να είσαι «φτωχός»

2009-04-13T04:38:00.000-07:00

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία.
Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
-Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
-Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.
-Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι.
-Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα.
-Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό.
-Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι.
-Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα.
-Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους.
-Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.

Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του.
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ'ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε.»

Για τους γεννημένους μεταξύ 1950 - 1985

2009-04-03T22:46:00.000-07:00

…κυλοφορεί στο διαδίκτυο, ο δράστης μέχρι στιγμής είναι άγνωστος, αλλά επειδή πολλούς μας αγγίζει, αναδημοσιεύεται...

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το
φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω,
είναι δύσκολο να πιστέψουμε
ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα
χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών,
πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά,
κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
να βάλουμε φρένα.
Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση...

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί,
παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει.
Τότε δεν υπήρχαν κινητά.
Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να
τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο
με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.
Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα..
Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά
μόνο ο εαυτός σου.
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά,
αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι.
Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός
και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64,
99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround,
υπολογιστές ή Ιnternet.
Εμείς είχαμε φίλους.
Κανονίζαμε να βγούμε
μαζί τους και βγαίναμε.
Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα,
απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα…
μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω,
τρέχοντας και παίζοντας.
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την
πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο!
Χωρίς κανέναν υπεύθυνο!
Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι
και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη.
Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι... Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά
κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους
βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
επιτυχία και υπευθυνότητα
και μέσα από όλα αυτά μάθαμε
και ωριμάσαμε.

Αν είσαι από τους «παλιούς»…
ε, τότε είχες την τύχη
να μεγαλώσεις σαν
παιδί…

Life is Short

2008-12-31T06:54:00.000-08:00

They say it takes a minute
to find a special person
an hour to appreciate them
a day to love them
but then an entire life
to forget them.

Μακριά από την Κύπρο

2008-11-21T09:17:00.000-08:00

Άρθρο ανώνυμου, απλά για να σκορπίσει τις σκέψεις του:

Το γεγονός ότι έχουμε κοινωνικό πρόβλημα σε αυτό τον τόπο πρέπει να το χωνέψουμε όλοι καλά και να σταματήσουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο από το ένα φύλο στο άλλο. Υπάρχει μια κρίση επικοινωνίας μεταξύ αντρών και γυναικών που σε καμία άλλη χώρα δεν υπάρχει... Έχω ζήσει και ταξιδέψει σε αρκετές χώρες του κόσμου που έχουν ίσως χειρότερα προβλήματα από την Κύπρο όμως εκεί δεν χάθηκε ο έρωτας τουλάχιστο.... πράγμα που είναι σημαντικό στη ζωή του ανθρώπου, ίσως το σημαντικότερο.
Εδώ στην Κύπρο υπάρχει μια κακή αύρα που όσοι έζησαν αλλού το καταλαβαίνουν. Ο κόσμος είναι τόσο ψεύτικος, υλιστής και κακομαθημένος που αν δεν είσαι σαν αυτούς αμέσως σε αποκλείουν. Το νησί είναι όμορφο και τα έχει όλα ...αλλά κατοικείται από πρωτόγονους με λεφτά, που ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν ποιοι είναι. Τα τελευταία χρόνια είμαι Κύπρο και βλέπω τον εαυτό μου να φεύγει πάλι επειδή εδώ αν δεν είσαι γάιδαρος καμία δεν σε προσέχει και κανένας δεν σου δίνει ευκαιρίες, ίσως επειδή έτσι έμαθαν να ζουν εδώ. Έτσι το μήνυμά μου είναι σε όσους είναι ψαγμένοι/ες και βαρέθηκαν να ασχολούνται με ηλίθιες και γαϊδάρους, μακριά από την Κύπρο επειδή η κοινωνία δεν τραβά ανθρώπους με μυαλά.

Πώς η γυναίκα μου με άλλαξε

2008-11-20T09:03:00.000-08:00

Δημοσίευση επιστολής του Γ. Δ.

Πολλές φορές η στήλη σας με συγκινεί και με προκαλεί συναισθηματικά μέσα από τη διάχυτη ευαισθησία σας προς τον βασανισμένο άνθρωπο. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να σας γράψω, όμως ο τρόπος που δημοσιεύονται οι προσωπικές ιστορίες και ο σχολιασμός με ώθησαν να γράψω κι εγώ το βάσανό μου τώρα στα 50 μου.

Μεγάλωσα από γονείς που μου έμαθαν την προσφορά, το δόσιμο, τον αλτρουισμό κι έτσι κι εγώ μεγαλώνοντας ξεχώριζα για τις αρχές μου στο σχολείο, στο στρατό, στις σχέσεις μου. Ήμουν ένας άνθρωπος έτοιμος πάντα να τρέξω για βοήθεια σε όποιον τη χρειαζόταν, να δώσω, να δοθώ χωρίς ποτέ να ζητήσω τίποτε για μένα. Χριστιανός δεν υπήρξα όπως αυτούς που κάνουν κάτι για να κερδίσουν την αιώνιο χαρά. Για μένα η χαρά ήταν επίγεια, ήτα μέσα μου. Μέσα από την ανατροφή μου έμαθα να αγαπώ, να εκτιμώ, να σέβομαι, να είμαι απλός και ταπεινός, να μη ζηλεύω τους άλλους, να μη μισώ.

Από πολύ νωρίς ερωτεύτηκα γιατί μου άρεσαν πολύ οι γυναίκες. Δεν ξέρω γιατί αλλά χωρίς την παρουσία τους στον κόσμο μου ένιωθα ένα απέραντο κενό. Ονειρευόμουν πάντα μια γυναίκα που να την κάνω ευτυχισμένη, να της δώσω τα πάντα. Μετά από πολλές περιπέτειες παντρεύτηκα στα 30 με τη γυναίκα μου χωρίς μεγάλη γνωριμία γιατί βιαζόμουν να κάνω οικογένεια και γιατί δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος των μπαρ και των ξενυχτάδικων. Είχα άλλες ασχολίες στον ελεύθερό μου χρόνο ως εθελοντής σε πολλές οργανώσεις, λάτρης των τεχνών, της μουσικής, της δημιουργικής έκφρασης, της φύσης.

Όταν παντρεύτηκα βρέθηκα αντιμέτωπος με τη γυναίκα μου που ήταν κάθετη ενάντια σε όλες σχεδόν τις δραστηριότητές μου. Στην αρχή αντιδρούσα και διαμαρτυρόμουν· αυτή όμως ήταν η ισχυρή γιατί ήταν έμπειρη στους καυγάδες· δηλαδή ήξερε από πριν πώς γίνεται ο καυγάς και πώς κερδίζεις κάτι μέσα από ένα καυγά, ενώ εγώ δεν είχα ποτέ πριν στη ζωή μου καυγαδίσει με κανέναν. Ήμουν ένας φιλήσυχος άνθρωπος που ο καυγάς με έκανα να πανικοβάλλομαι και να χάνω τον έλεγχο της ζωής μου.

Η γυναίκα μου τελικά τα κέρδιζε όλα γιατί εγώ δεν μπορούσα να αντιδράσω ή δεν ήξερα πώς. Ήταν απόλυτη στις θέσεις της και έτοιμη να μη μου μιλήσει ξανά αν δεν υπόκυπτα στις απόψεις της. Εγώ όπως πάντα μαλακός, ανεκτικός και κυρίως ευαίσθητος στο να μη πληγώσω τη γυναίκα μου δεχόμουν τα πάντα. Σε δέκα περίπου χρόνια βρήκα τον εαυτό μου να γίνεται ένας άλλος άνθρωπος που καμιά σχέση δεν είχε με το παρελθόν. Εγώ που ποτέ δεν έβαλα γραβάτα κατάντησα της γραβάτας, εκεί που απεχθανόμουν τη φαντασία και την υλιστική κατανάλωση έγινα υλιστής. Τη ζωή μου κυβερνούσε η γυναίκα μου, ακόμη και στο τι θα φορέσω, τι θα φάω, τι θα πιω, μου έκοψε το τσιγάρο, τις εξόδους μου ως εθελοντής και με τον τρόπο της μου έκοψε τα φτερά της ελευθερίας με τα οποία πετούσα πριν.

Δυστυχώς ούτε τα παιδιά μου δεν μπόρεσα να τα οδηγήσω στις αξίες που πάντα πίστευα αφού η γυναίκα μου είχε κυριαρχικό ρόλο και σ’ αυτά. Ένιωθα πελαγωμένος ή πιο καλά βουλιαγμένος σε μια παγίδα που δεν μπορούσα να δραπετεύσω, δεν είχα φτερά να πετάξω. Τα όνειρά μου γκρεμίστηκαν, αφού ότι και να της προσφέρω είναι ανάξιο λόγου, αφού εγώ δεν ήμουν ποτέ της ύλης αυτή όμως είναι λάτρης της ύλης, της προβολής, τη αλαζονείας. Ποτέ δεν μου είπε ευχαριστώ για ότι της πρόσφερα ούτε ποτέ συγνώμη όταν με ισοπέδωνε με σκληρό και επώδυνο τρόπο. Παρόλο που έχω αλλάξει κι έχω γίνει ένας άλλος άνθρωπος μέσα μου βράζει ο πόθος μου να μπορούσα να ζήσω το όνειρό μου. Κατάντησα έτσι όχι γιατί δεν είχα το δυναμισμό αλλά γιατί φοβόμουν τους καυγάδες, τις αγριοφωνάρες, τα γινάτια, τον εκβιασμό. Δεν ήθελα ποτέ να πληγώσω κανένα και ιδιαίτερα τη γυναίκα και τα παιδιά μου.

Φιλοσοφώντας τη ζωή μου άρχισα να πιστεύω ότι εκεί που πρόσφερα στους άλλους τώρα προσφέρω στην οικογένειά μου. Παρόλα αυτά όμως δε νιώθω ευτυχισμένος γιατί δεν είμαι εγώ. Είμαι κάτι άλλο που δεν μπορώ να με καταλάβω. Πολλές φορές σκέφτηκα να χωρίσω. Παρακολουθώντας όμως γυναίκες στο χώρο που εργάζομαι και αλλού διαπιστώνω ότι δεν υπάρχουν γυναίκες όπως τις ονειρεύτηκα, ρομαντικές, απλές, σεμνές. Η κοινωνία τις ωθεί σε μια έπαρση κι ένα εγωισμό που με κάνουν να φοβούμαι και να κρύβομαι πιο πολύ στο όστρακό μου.

Τελικά παραδέχομαι ότι όλα αυτά που έστησαν οι γονείς μου μέσα στην ψυχή μου τα ισοπέδωσε η γυναίκα μου σε χρόνο ρεκόρ. Και λέω πως τελικά η γυναίκα δεν είναι το αδύνατο φύλο αλλά το ισχυρό. Εγώ δεν θα τολμούσα ποτέ να επιχειρήσω να επιβληθώ στον άλλο, να του απορρίψω τις αξίες και τα ιδανικά του και να τον κάνω ένα ψυχολογικό δούλο. Αυτή όχι μόνο τόλμησε αλλά πατώντας πάνω σε μια σεμνή ψυχή κατάφερε να την υποτάξει χωρίς ίχνος ενοχές και χωρίς βέβαια να το παραδεχτεί ποτέ. Κι όλα αυτά τα ζω μόνος χωρίς ποτέ κανένας να γνωρίζει τον πόνο στην ψυχή μου.

Τώρα νιώθω να σχίσω αυτή την επιστολή και να την πετάξω γιατί ξέρω πως τίποτε δεν θα αλλάξει. Σας τη στέλνω χωρίς να ζητώ να με συμβουλέψετε. Αν θέλετε πετάξετε την εσείς.

Με εκτίμηση
Γ.Δ.

τα θύματα της αγάπης

2008-11-03T01:49:00.000-08:00

Αναδημοσιεύουμε επιστολή της Μαδημένης Μαργαρίτας

Είμαι μια κοπέλα που έτυχε να γεννηθώ με κάποιο πρόβλημα κινητικής αναπηρίας. Με χίλια βάσανα και τη βοήθεια των γονιών μου κατάφερα να πάω σχολείο και να τελειώσω και πανεπιστήμιο στο εξωτερικό.
Αιτία για να σας γράψω είναι το πανηγύρι ή καλύτερα καρναβάλι που λέγεται Ραδιομαραθώνιος. Όταν ξεκίνησε ο περιβόητος Ραδιομαραθώνιος θυμούμαι ήμουν μικρό παιδί και ένιωθα μια παράξενη αγωνία που ούτε και τώρα μπορώ να εξηγήσω. Θυμούμαι που όλοι μιλούσαν για «αγάπη» για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες κι ένιωθα στη ψυχή μου μια ελπίδα και μια αισιοδοξία πως η «αγάπη» των γονιών μου δεν ήταν η μοναδική αλλά υπήρχαν κι άλλοι που μπορούσαν να με αγαπήσουν γιατί ακόμα και παιδί και μετά νεαρή έφηβη ένιωθα να μου λείπει τόσο πολύ η παρέα των άλλων, η φιλία ακόμη και ο έρωτας όπως όλες οι συνομήλικες μου που μιλούσαν με τόσο ενθουσιασμό ενώ εγώ ποτέ δεν τολμούσα ούτε καν να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Έτσι μεγάλωσα σιγά-σιγά μέσα στο ατέλειωτο κλάμα και τον πόνο όχι για το ανάπηρο μου σώμα γιατί αυτό άρχισα να μαθαίνω να ζω μαζί του αλλά την απόρριψη και την απομόνωση, η περιφρόνηση των άλλων, η υποτίμηση ακόμη και των καθηγητών μου με τους χαμηλούς βαθμούς γιατί με περνούσαν και καθυστερημένη. Θυμούμαι τη χαρά των συμμαθητριών μου όταν πήγαιναν εκδρομές κι εγώ έκλαιγα στην αγκαλιά του πατέρα μου γιατί οι καθηγητές δεν μου επέτρεπαν να πάω κι εγώ γιατί όπως έλεγαν δεν ήθελαν να φορτωθούν την ευθύνη μου. Στα 18 μου κατάλαβα πως κανένας δεν με αγαπούσε ούτε με ήθελε καν για παρέα. Ακόμη και οι γονείς μου απομονώθηκαν γιατί ντρεπόντουσαν να καλέσουν φίλους στο σπίτι ή να πάνε κάποια επίσκεψη γιατί ντρεπόντουσαν να με παρουσιάσουν στους άλλους. Αυτοί νόμιζαν οι καημένοι πως εγώ δεν το καταλάβαινα κι έκαναν το παν να μη με πληγώσουν. Μέχρι που πλήρωναν κάποια άγνωστη κοπέλα για να γίνει τάχατες «φίλη» μου και να με βγάζει έξω όπως οι άλλες συνομήλικες μου, κι αυτή με έβγαζε έξω μου έκανε τάχατες τη «φίλη» και με άφηνε μόνη σε μια γωνιά του καφέ για να κάνει παρέα με τις πραγματικές της φίλες ενώ εγώ στην απόρριψη να περιμένω πότε να φύγω και να πάω στο σπίτι εκεί που είχα δυο ανθρώπους με ζεστή την αγκαλιά να με αγκαλιάσουν. Εγώ το ανακάλυψα αυτό και κατάλαβα ότι οι γονείς μου πλήρωναν αυτή την κοπέλα και μετά δεν ήθελα ούτε να έρθει σπίτι μας. Μετά από αυτό δεν ήθελα να κάνω παρέα με καμιά γιατί πίστεψα ότι δεν με ήθελαν, με υποτιμούσαν, με ειρωνεύονταν και με έκαναν να νιώθω άχρηστη. Όλα στη ζωή μου αναποδογυρίστηκαν όταν πήγα να σπουδάσω με χρήματα των γονιών μου κι όχι από αυτά του Μαραθώνιου γιατί όταν έκανα αίτηση μας απάντησαν ότι είχα περάσει τα 18. Οι γονείς μου στερήθηκαν τα πάντα για να καταφέρω να πάω στο εξωτερικό για να σπουδάσω. Πίστευαν σε μένα και ήθελαν να σπουδάσω ελληνική φιλολογία γιατί μου άρεσε και ήμουν άριστη στα ελληνικά.. Με πίεσαν μπορώ να πω γιατί εγώ ήμουν στα χάλια μου και δεν πίστευα τίποτε στη ζωή. Τελικά αντί για ελληνική φιλολογία προτίμησαν να με στείλουν στην Αγγλία σε μια καλή μου θεία που ζούσε μόνη και ήθελε πολύ να με βοηθήσει. Στο πανεπιστήμιο έκανα την πρώτη φίλη από την Ελλάδα και στην αρχή δεν μπορούσα να την πιστέψω. Ήταν από τη Θεσσαλονίκη κι ερχόταν πάντα να με βοηθήσει να βγούμε έξω και να πάμε ακόμη και σε πάρτι με συμφοιτητές μας. Της άνοιξα την καρδιά μου και με ένιωθε της τα είπα όλα, την απέραντη μοναξιά μου τους φόβους μου και την αγωνία μου και πολλές φορές κλάψαμε μαζί. Όταν τέλειωσε κι έπρεπε να φύγει για Ελλάδα εγώ ήμουν χαμένη. Εκεί που ήμουν απαρηγόρητη βρέθηκαν σχεδόν αμέσως κάποιες άλλες συμφοιτήτριες μου ΞΕΝΕΣ να με στηρίξουν γι’ αυτό και άντεξα και ξεπέρασα το χωρισμό της. Ερχόντουσαν και με έβγαζαν έξω μέχρι που με γνώρισαν σε κάποιο κοινό τους φίλο από την Σκωτία που προσπάθησε να με πλησιάσει ενώ εγώ τον απόφευγα γιατί φοβόμουν γιατί ποτέ δεν με είχε πλησιάσει τόσο κοντά κάποιο αγόρι κι αυτός όταν βγαίναμε ήθελε πάντα να με βοηθά ενώ εγώ δεν δεχόμουν. Αυτός επέμενε μέχρι που κάποτε δέχτηκα να γίνουμε φίλοι και βγαίναμε στο πάρκο παρέα και με πήρε στα μουσεία και πολλούς τόπους για να με κάνει να νιώσω χαρά γιατί ήμουν πάντα λυπημένη. Όταν μια μέρα μου είπε ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου νόμισα ότι με κορόιδευε ή έπαιζε μαζί μου κάποιο άσχημο παιγνίδι. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι μπορούσε κάποιος να με αγαπήσει εμένα μια ανάπηρη χωρίς μέλλον γιατί έτσι με έκαναν όλοι να πιστέψω. Η επιμονή του μου άλλαξε κάπως τα μυαλά και δέχτηκα αλλά ένιωθα χαμένη δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, τι να κάνω, ντρεπόμουν για το σώμα μου, αυτός όμως έδειχνε πάντα κατανόηση λες και με διάβαζε από πριν και ήξερε πώς να αντιδράσει. Με πήρε μια φορά που είχαμε διακοπές Χριστουγέννων και γνώρισα τους δικούς του και δεν το πίστεψα όταν με δέχτηκαν τόσο άνετα και με αγκάλιασαν κι αυτοί σα να ήμουν κόρη τους. Αυτός ένιωθε να περηφανεύεται έτσι μου έδειχνε μπροστά στους γονείς του πως εγώ ήμουν κάποια σπουδαία αν ήταν Κυπραίοι γονείς θα νόμιζαν ότι ο γιός τους κάτι έπαθε το μυαλό του. Έκανε τόσα πολλά για μένα για να με κάνει ευτυχισμένη που δεν το πίστευα και δεν μπορώ να τα γράψω γιατί είναι πολλά και απίστευτα. Για έξι μήνες δεν δεχόμουν να κάνουμε έρωτα μόνο να με φιλήσει κι αυτός το δεχόταν και περίμενε με υπομονή μέχρι να μπορέσω να είμαι έτοιμη. Η υπομονή του ήταν μεγάλη. Με βοήθησε σιγά-σιγά να δεχτώ το σώμα μου και να κάνουμε έρωτα γιατί ντρεπόμουν για το σώμα μου. Μετά που ολοκληρώσαμε με βοήθησε να πιστέψω στον εαυτό μου και να αφήσω την ψυχή μου να τον αγαπήσει όσο πιο βαθειά μπορούσα γιατί ένιωθα δίπλα μου έναν άγγελο που τον έστειλε ο θεός για να αναστήσει τη νεκρή ψυχή μου. Μέσα στην αγκαλιά του ένιωθα όπως να ζούσα ένα όνειρο που δεν ήθελα ποτέ να τελειώσει γιατί με φόβιζε το τέλος των σπουδών μου ότι έπρεπε να επιστρέψω πίσω στη φυλακή μου με τους ανθρώπους γύρω μου να με βλέπουν περίεργα, με οίκτο και περιφρόνηση και τους γονείς μου να νιώθουν αυτό το ατέλειωτο μαράζι. Τελικά αυτό συνέβη κι εγώ ακόμα κλαίω χωρίς παρηγοριά για το χωρισμό αν και αυτός μου τηλεφωνεί και μου υπόσχεται πως όταν τελειώσει το διδακτορικό του και βρει δουλειά θα με πάρει να ζήσουμε μαζί. Ήρθε στην Κύπρο να γνωρίσει τους γονείς μου που κι αυτοί οι καημένοι τα έχουν χαμένα και δεν πιστεύουν πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που μπορούν να ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Προς το παρόν όμως πρέπει να ζήσω σε μια κοινωνία που κανένας δεν με θέλει, όλοι με υποτιμούν και με αποφεύγουν. Αυτό το νιώθω στο χώρο εργασίας που τώρα βρήκα μια προσωρινή δουλειά. Όλοι με λυπούνται είμαι για τους συναδέλφους «η καημένη η κοπέλα».
Συγνώμη που έγραψα τόσα πολλά γιατί όταν ακούω αυτό το σύνθημα του Ραδιομαραθώνιου κάθε χρόνο για την αγάπη νιώθω αηδία για όλους όσους συμμετέχουν κι όσους εμπνεύστηκαν αυτή την κοροϊδία. Για ποια αγάπη μιλούν να μας εξηγήσουν. Που βρέθηκε η αγάπη προς εμάς που έχουμε πρόβλημα ή μήπως δεν ξέρουν τι είναι αγάπη. Ή μήπως νομίζουν πως όλοι μας είμαστε καθυστερημένοι. Αν οι ίδιοι ήξεραν τι είναι αγάπη ΠΟΤΕ δεν θα μιλούσαν για τέτοιου είδους αγάπη ότι δηλαδή εμείς το μόνο που χρειαζόμαστε είναι λεφτά, λεφτά, λεφτά, πολλά λεφτά κι ότι ο κόσμος είναι υπόχρεος να στερείται τα λεφτά του για μας τους άχρηστους και προβληματικούς. Γιατί κρύβουν τα λεφτά πίσω από την αγάπη και γιατί εκμεταλλεύονται την αγάπη για να πετύχουν τι;;;; Αγάπη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ για μένα είναι αυτή που ένιωσα από τη φίλη μου την Μ. από τη Θεσσαλονίκη και το αγόρι μου και τους γονείς και τα αδέλφια του που με δέχτηκαν στο σπίτι τους χωρίς να με βλέπουν περίεργα σαν εξωγήινη ύπαρξη. Επίσης τους ξένους συμμαθητές μου στο πανεπιστήμιο που καθόντουσαν δίπλα μου και μου μιλούσαν και κάναμε αστεία μαζί και ήταν πάντα πρόθυμοι να με βοηθήσουν. Συγνώμη που σας κούρασα αλλά θέλω τόσο πολύ να μάθουν όλοι ότι είμαστε τα θύματα της αγάπης και να σταματήσουν να μιλούν για αγάπη, ας βρουν κάποια άλλη λέξη για να στολίσουν το ραδιομαραθώνιό τους. Ας μη κρύβουν το στόχο τους πίσω από ιερές λέξεις.
Σας ευχαριστώ θερμά που με ακούσατε

Η Εγκληματικότητα στον Καπιταλισμό

2008-10-28T03:58:00.000-07:00

«Οι Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας έχουν τον
τελευταίο καιρό υπερχειλίσει, με αποτέλεσμα,
λόγω χώρου αρκετοί κατάδικοι να
αποφυλακίζονται ενώ άλλοι κοιμούνται στους
διαδρόμους των φυλακών…»
Cyprus News Agency

Όταν ξεχειλίζουν οι φυλακές μιας κοινωνίας, οι πολιτικοί της ηγέτες πρέπει όχι απλά να προβληματιστούν αλλά να παραδεχθούν ότι το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα που έχουν εφαρμόσει, ουσιαστικά έχει αποτύχει στο να μειώσει την κοινωνική αδικία, τη βία, και το έγκλημα.

Όταν ξεχειλίζουν οι φυλακές αυτού του μικρού νησιού, όλοι οφείλουμε να προβληματιστούμε και να παραδεχθούμε ότι κάπου υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην κοινωνική και πολιτική ζωή, κι ότι όλοι πρέπει ενεργητικά να ενταχθούμε σε ένα καινούργιο τρόπο σκέψης και ζωής πιο υγιή, δίκαιο και δημιουργικό.

Με το να κτίζουμε καινούργιες φυλακές δεν λύουμε το πρόβλημα του εγκλήματος. Απλά το διαιωνίζουμε και το ενισχύουμε. Η φυλάκιση παρανομούντων δεν έχει ποτέ αποδειχθεί ότι εξυπηρετεί στην πρόληψη, μείωση και αντιμετώπιση της εγκληματικής συμπεριφοράς. Εκτός αυτού, οι φυλακές έχουν εντοπισθεί να λειτουργούν και ως ένα ιδεώδες «πανεπιστήμιο» για τη μετάδοση και διάδοση του εγκλήματος.

Για να λύσουμε λοιπόν το σοβαρό αυτό πρόβλημα στη ρίζα του πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή και το ενδιαφέρον μας στις γενεσιουργές του αιτίες που φαίνεται να αναδύονται μέσα από την υφή και την ουσία του πολιτικοκοινωνικού συστήματος που έχουμε εφαρμόσει τα τελευταία χρόνια και το οποίο φαίνεται να εκκολάπτει ποικιλία από συμπεριφορές που παραβιάζουν με διάφορους τρόπους τους αστικούς, ηθικούς, και φυσικούς νόμους.

Το έγκλημα στον καπιταλισμό

Έρευνες αναφέρουν ότι σε καπιταλιστικές κοινωνίες όπως είναι οι ΗΠΑ το έγκλημα είναι ο μεγαλύτερος φόβος όλων των ανθρώπων. Είναι σπάνιο φαινόμενο στις ΗΠΑ, μια κοινωνία που εφαρμόζει κλασικό καπιταλισμό, μια οικογένεια να μην έχει ποτέ βιώσει κάποιας μορφής παραβίασης των προσωπικών ή κοινωνικών δικαιωμάτων. Το συμπέρασμα αυτό το βγάζομε από τις στατιστικές ενδείξεις που αναφέρουν ότι κάθε χρόνο στις ΗΠΑ παρατηρούνται 25 εκατομμύρια σοβαρά εγκλήματα. Παρόλα αυτά όμως μόνο μισό εκατομμύριο οδηγούνται στις φυλακές. Αν όλοι οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε σοβαρές παρανομίες κατέληγαν στις φυλακές τότε οι μισές ΗΠΑ θα έπρεπε να ήταν μια απέραντη φυλακή.

Συγκρίνοντας το βαθμό εγκληματικότητας στις ΗΠΑ με αυτό άλλων χωρών μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι σε χώρες όπου κυριαρχούν οι καπιταλιστικές αξίες όπως η έμφαση στο ατομικό συμφέρον και η ανισότητα στις ευκαιρίες ανέλιξης, ο βαθμός εγκληματικότητας είναι αυξημένος. Στη Ρωσία για παράδειγμα, πριν την κατάρρευση του κομμουνισμού υπήρχαν περίπου 200-300 φόνοι το χρόνο, ενώ μετά το 1990 οπότε οι καπιταλιστικές αξίες εισέβαλαν στη χώρα, οι φόνοι ξεπέρασαν τους 1000 το χρόνο.

Ακόμη ένα κλασικό παράδειγμα από τον τόπο μας: Την τελευταία τουλάχιστο δεκαετία, δεκάδες αυτοκίνητα και άλλες περιουσίες κάηκαν από κάποιους στην προσπάθεια τους να εκδικηθούν κάποιους άλλους με τους οποίους είχαν οικονομικές διαφορές. Στην τελευταία δεκαετία επίσης, όπου οι καπιταλιστικές αξίες απόκτησαν εύρος στον τόπο μας, έχουν παρατηρηθεί οι πιο πολλές και πιο «θεαματικές» ληστείες σπιτιών, καταστημάτων, τραπεζών κλπ.

Μια κλασική καπιταλιστική αξία που καλλιεργεί αυταπάτες περί ευτυχίας, είναι μια γυναίκα να κατέχει στο σπίτι της κοσμήματα αξίας 100 χιλιάδων λιρών, προκαλώντας έτσι το ενδιαφέρον κάποιων φτωχότερων ανθρώπων να τα κλέψουν για να γίνουν κι αυτοί πλούσιοι καπιταλίστες κι ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Έρευνες επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια λόγω του ότι σχεδόν παγκόσμια γίνεται μια προσπάθεια αντιγραφής του Αμερικάνικου κοινωνικοπολιτικού μοντέλου, το έγκλημα έχει διεθνώς αυξηθεί ενώ οι φυλακές σε όλο τον κόσμο έχουν αυξήσει ραγδαία τον πληθυσμό τους. Οι πιο φτωχές κοινωνίες αντιμετωπίζουν, εκτός των άλλων προβλημάτων, και το βαρύ οικονομικό κόστος για τη διατροφή, φροντίδα, επίβλεψη και έλεγχο των φυλακισμένων, γιατί οι φυλακές είναι ένα πολυέξοδο οικονομικά ίδρυμα. Αν ληφθεί υπόψη και το οικονομικό ποσό από την απώλεια των εργατικών χεριών των φυλακισμένων, τότε τo κόστος είναι ακόμη πιο μεγάλο.

Οι αιτίες τις εγκληματικότητας

Ο πρώτος επιφανής Γάλλος κοινωνιολόγος ο οποίος άγγιξε τις βασικές αιτίες της εγκληματικότητας είναι o Emile Durcheim. Η θεωρία του ήταν απλή: Η ανισότητα στις ευκαιρίες ανέλιξης, επιτυχίας και αυτοπραγμάτωσης που υπάρχουν στις καπιταλιστικές κοινωνίες, μπορεί να οδηγούν στο έγκλημα, ακόμη και την αυτοκτονία. Η έφεση των ανθρώπων και η αφοσίωσή τους για την κατοχύρωση των ατομικών συμφερόντων, τους οδηγεί στην αποξένωση, τον ανταγωνισμό, το έγκλημα.

Ο επίσης επιφανής κοινωνικός ψυχολόγος Γερμανός Kurt Lewin μέσα από τις έρευνές του βεβαιώνει το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορεί να είναι πιο υγιείς, ειρηνικοί, παραγωγικοί και πετυχημένοι όταν ζουν σε ένα σύστημα κοινωνικής δημοκρατίας, ισότητας και δικαιοσύνης.

Πιο σύγχρονοι κοινωνικοί επιστήμονες, όπως ο Αμερικάνος Elliot Currie, επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι η ανεξέλεγκτη τάση των Αμερικάνων για ατομική οικονομική επιτυχία οδηγεί σε αδικίες, διενέξεις, ανταγωνισμό, έγκλημα.

Η τάση αυτή των Αμερικάνων τα τελευταία χρόνια οδήγησε σε μια χαώδη κοινωνική κατάσταση όπου από τη μια μεριά κάπου 40 εκατομμύρια άνθρωποι να ζουν κάτω από το όριο φτώχειας και από την άλλη μερικά εκατομμύρια εκατομμυριούχους να αγκομαχούν να αυξήσουν τα εκατομμύριά τους. Η σύγκρουση μεταξύ των δυο τάξεων όπως υποστηρίζει ο Karl Marx, φαίνεται να είναι αναπόφευκτη. Αυτό που δεν πρόβλεψε ήταν οι συγκρούσεις και η εγκληματική συμπεριφορά μεταξύ των πλουσίων (ασπροκολάρων) για περαιτέρω κέρδη, για αποθησαυρισμό, αλληλοεξόντωση και κτητικότητα.

Το καπιταλιστικό σύστημα φαίνεται να βασίζει τη λειτουργία και επιτυχία του στη γενικότερη ανασφάλεια και νευρωτική συμπεριφορά του ανθρώπου. Είναι απλό να κατανοήσουμε ότι όσο πιο ανασφαλής και δυστυχισμένος είναι κάποιος τόσο πιο πολύ θέλει να καταναλώνει, να αποθησαυρίζει, να κατακτά, να ανταγωνίζεται. Η συμπεριφορά όμως αυτή σταδιακά φθείρει και κουράζει το νευρικό σύστημα με αποτέλεσμα οι άνθρωποι στις κοινωνίες αυτές, εκτός από την αυξημένη πιθανότητα να εγκληματήσουν, έχουν και πιο πολλές πιθανότητες να αναπτύξουν ψυχολογικά προβλήματα ή βιολογικά προβλήματα ψυχογενούς προέλευσης. Οι στατιστικές αναφέρουν ότι οι Αμερικάνοι έρχονται πρώτοι παγκόσμια στη χρήση ψυχολόγων, ψυχίατρων και ψυχοπραϋντικών ενώ τα κρατικά κονδύλια για τις ψυχολογικές ή ψυχογενείς ασθένειες κατέχουν κυριαρχική θέση στον Αμερικάνικο οικονομικό προϋπολογισμό.

Είναι σημαντικό το γεγονός ότι η κοινωνική επιστήμη έχει εντοπίσει τις αιτίες στην αντικοινωνική συμπεριφορά. Το πρόβλημα παραμένει στη χρήση της επιστημονικής γνώσης για την εφαρμογή τολμηρών και πρωτότυπων πολιτικών μέτρων ώστε να υπάρξει πρόληψη παρά αντιμετώπιση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Δυστυχώς όμως, αυτό που παρατηρείται είναι η χρήση της γνώσης και των ίδιων των επιστημόνων για αύξηση παρά για μείωση των αιτιών της εγκληματικότητας.

Η κατάρρευση της αξιοκρατίας

2008-09-20T08:13:00.000-07:00

Η πρόσφατη κατάρρευση της στέγης του Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας [δες σχετικά εδώ] έχει δημιουργήσει ποικίλους προβληματισμούς ένας εκ των οποίων είναι και αυτός της αξιοκρατίας ως κοινωνική αξία. Η κατάρρευση βέβαια αυτή δεν είναι το μόνο δείγμα προβληματικής αξιοκρατίας στον τόπο μας. Μια σειρά από γεγονότα που κάθε χρόνο καθρεφτίζονται τουλάχιστο στην Έκθεση του Γενικού Ελεγκτή και πολλά άλλα που έχουν ταυτιστεί με καθαρές προθέσεις διασπάθισης δημοσίου χρήματος, κακής διοίκησης, ανευθυνότητας και αυθαιρεσίας κοσμούν την μετα-aποικιακή περίοδο της Κυπριακής κοινωνίας. Κι όλα αυτά παρόλη την έντονη διακήρυξη της αξιοκρατίας από τους πάντες.
Όταν το 1958 ο Βρετανός κοινωνιολόγος Michael Young πρότεινε τον όρο αξιοκρατία (meritocracy) αυτός θεωρήθηκε προσβλητικός. Ο λόγος γιατί αμφισβητούσε το σύστημα διακυβέρνησης μιας ελίτ ανθρώπων που το μόνο προσόν που είχαν ήταν ότι ήταν παιδιά ή στενοί συγγενείς θεσμικών, πολιτικών και οικονομικών αξιωματούχων. Ο Young πρότεινε το βαθμό εξυπνάδας (IQ) για να μπορεί κάποιος να αναλάβει μια υπεύθυνη θέση ή θέση εξουσίας. Παρόλο ότι η πρόταση του Young θεωρήθηκε προσβλητική από το κατεστημένο, εντούτοις, λόγω του ότι ο κόσμος είχε αρχίσει να δυσανασχετεί με την αλαζονική συμπεριφορά της εξουσιαστικής ελίτ άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για αλλαγή. Σημαντική ώθηση έδωσε ο Thomas Jefferson όταν έγραφε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ στην οποία χρησιμοποίησε έντονα το Πέμπτο Κεφάλαιο της Δεύτερης Κυβερνητικής Συνθήκης του John Lock στο οποίο στρεφόταν ενάντια στην κληρονομική εξουσία και υποστήριζε την αξία που κερδίζει κάποιος μέσα από την εργασία και τα προσόντα. Αποτέλεσμα η σημερινή προσοντοκρατία.

Η προσοντοκρατία ώθησε εκατομμύρια ανθρώπους στον αγώνα για απόκτηση προσόντων με την ελπίδα να αποκτήσουν σπουδαία, ακριβοπληρωμένη και εξουσιαστική θέση. Ακόμη και τα παιδιά των ελίτ (βασιλιάδων, προέδρων, αριστοκρατών, σείχηδων κ.ά.) νιώθουν την ανάγκη απόκτησης προσόντων για να δικαιολογήσουν τουλάχιστον στα μάτια του κόσμου την κληρονομική διαδοχή εξουσίας. Προσοντοκρατία όμως δε σημαίνει απαραίτητα και αξιοκρατία. Το προσόν για παράδειγμα της υπευθυνότητας, της εντιμότητας και της αξιοπρέπειας δεν προσφέρεται σε κανένα ακαδημαϊκό ίδρυμα.

Η προσοντοκρατία οδήγησε σε ένα διευρυμένο κοινωνικό ανταγωνισμό που εμφανίζεται πρώτα μέσα στα σχολεία. Τα παιδιά ωθούνται στη δια της βίας (υποχρεωτική) μάθηση για απόκτηση όσο το δυνατόν περισσότερων προσόντων. Αυτό το φαινόμενο στον τόπο μας έχει φτάσει σε σημείο που να παρατηρείται παραβίαση φυσικών νόμων και ισορροπιών. Υπάρχει η τάση για παράδειγμα, να πιέζονται παιδιά με φτωχές νοητικές ικανότητες να αποφοιτήσουν πανεπιστήμια διεθνούς κύρους. Αυτή η τάση ξέφυγε από τις αριστοκρατικές ελίτ για να φτάσει μέχρι τον τελευταίο κοινωνικό πληβείο. Οι πάντες θεωρούν ότι το παιδί που προτιμά να γίνει τεχνίτης, γεωργός, κτηνοτρόφος κλπ είναι αποτυχημένο στη ζωή. Γι’ αυτό οφείλει από πολύ νωρίς να μπει στα ιδιαίτερα, να μάθει γλώσσες και να φοιτήσει σε πανεπιστήμια άσχετο αν οι νοητικές και ψυχολογικές του ικανότητες είναι μαλθακές.

Σε μια κοινωνική ομάδα είναι αδύνατο οι νοητικά προικισμένοι να αποτελούν την πλειονότητα. Εκατομμύρια IQ τεστ και άλλα παρόμοια τεστ βεβαιώνουν ότι οι νοητικά προικισμένοι σε όλες τις κοινωνίες αποτελούν μειονότητα. Στην Κύπρο οι νοητικά προικισμένοι αποτελούν πλειονότητα. Αυτό συνιστά σοβαρή παραβίαση νόμων της βιοψυχολογίας και γενετικής που οδηγεί σε μια κατάσταση όπου άνθρωποι με πενιχρή νοητική και ψυχολογική ικανότητα βρίσκονται σε θέσεις που δεν έπρεπε να ήταν. Τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον από αυτή την κατάσταση είναι απρόβλεπτα όπως και η κατάρρευση όχι μόνο στεγών αλλά και θεσμών.Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι η κατάρρευση μιας στέγης δεν αφορά άμεσα τους μηχανικούς του έργου αλλά κυρίως τους διοικούντες και αυτούς που θεωρήσαμε «άξιους» να κυβερνούν. Δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη μια μικρή κατάρρευση στέγης γιατί σ’ αυτό τον τόπο δεν υπήρξε μεγάλο έργο που να μην υπέφερε από κάποιο είδος κατάρρευσης στη λειτουργία, οργάνωση, δομή, απόδοση. Ο λόγος πρόδηλος: γιατί σε αυτό τον τόπο όλοι παλεύουμε για μια σπουδαία θέση άσχετα αν αξίζουμε, αν μπορούμε, αν μας αρέσει, αν έχουμε ουσιώδη και όχι τυπικά προσόντα. Και το πιο σοβαρό ερώτημα: ποίος είναι τελικά ο άξιος που μπορεί να κρίνει ποίος είναι άξιος!