Ομοφυλοφιλία

Σύμφωνα με τις επιστημονικές έρευνες που έγιναν τα τελευταία εκατό περίπου χρόνια για την ομοφυλοφιλία, δεν έχει επιβεβαιωθεί με σιγουριά μια μόνιμη αιτία που να οδηγεί στην αντρική ομοφυλοφιλία. Για το λόγο αυτό η επιστημονική έρευνα για τα αίτια της αντρικής ομοφυλοφιλίας έχει ουσιαστικά σταματήσει. Αυτό έγινε δυνατό μετά τη γενική παραδοχή ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ασθένεια αλλά τρόπος ζωής για κάποιους ανθρώπους.

Χαμογελαστό πρόσωπο με μαύρη ψυχή

Είμαι κοπέλα 16 χρόνων. Το πρόβλημα μου είναι ότι κλίνομαι στον εαυτό μου πολύ εύκολα χωρίς να το καταλάβω. Στους γύρω μου φαίνομαι πολύ δυναμική και είμαι πάντα δίπλα στους φίλους μου για να ακούω τα προβλήματά τους και να τους βοηθώ. Θέλω πάντα να είναι οι άλλοι καλά και μετά εγώ. Νιώθω ένα κενό μέσα μου. Όλοι με βλέπουν χαμογελαστή και χαρούμενη αλλά κάνεις δεν ξέρει ότι μέσα μου αιμορραγώ. Όταν είμαι με φίλους είμαι καλά. Όταν όμως μένω μόνη απελπίζομαι και δεν μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου με αποτέλεσμα να ξεσπώ σε κλάματα και μετά πέφτω σε κατάθλιψη χωρίς να μπορεί κανείς να με βοηθήσει. Τι να κάνω; Χαμογελαστό πρόσωπο με μαύρη ψυχή.

Κανένας δεν σκέφτεται τον εαυτό του

Είμαι ένας έφηβος τακτικός αναγνώστης της στήλης σας. Θεωρώ πολλές επιστολές παράλογες!!
-Πώς γίνεται ένας νοήμων άνθρωπος με τρία και τέσσερα παιδιά να έχει εξωσυζυγική σχέση; Δεν σκέφτεται τα παιδιά του και την κοινωνική απόρριψη που θα βιώσουν αυτά; Γιατί το ζευγάρι δεν συζητά τα προβλήματά του;
-Γιατί ο κόσμος είναι τόσο κλειστόμυαλος! Δεν ζει όπως θέλει αλλά ανάλογα με το τι θα πει ο γείτονας και ο κόσμος! Πραγματικά βαρέθηκα αυτή την κοινωνία! Όλοι θα κρίνουν τον άλλο κανένας δεν σκέφτεται τον εαυτό του· μόνο το τι θα πει για τον άλλο και το πώς θα τον μειώσει!! Άνοιξε κοσμάκη τα μυαλά σου και ΖΗΣΕ όπως ΘΕΣ και ΟΧΙ με το πώς ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ! ΑΣΤΑ όλα πίσω σου και κάνε τη ζωή σου, και αν χάσεις και κάτι στο κάτω-κάτω από όλη αυτή την ιστορία! εσύ θα βγεις κερδισμένος! Απλά ζήστε γιατί βαρέθηκα να ζω και εγώ μόνος!

Φοβάμαι την αποτυχία

Είμαι μαθήτρια Γ΄ Λυκείου. Στο σχολείο η επίδοση μου είναι πολύ καλή έως άριστη. Αυτό που με αγχώνει είναι ότι πλησιάζουν οι τελικές εξετάσεις που για μένα και για όλους του μαθητές πιστεύω είναι οι σημαντικότερες εξετάσεις της ζωής μας, αυτές που θα καθορίσουν το μέλλον μας. Αυτό μόνο στην σκέψη με αγχώνει. Ήδη έχει αρχίσει η ένταση των πολύωρων διαβασμάτων για τις εξετάσεις. Είμαι ένα ιδιαίτερα αγχώδες άτομο, το παραμικρό με αγχώνει. Φοβάμαι την αποτυχία. Δεν θέλω να αποτύχω στις εξετάσεις, έχω βάλει ψηλούς στόχους και θέλω να τους πετύχω. Πιστεύω πως έχω τις δυνατότητες να περάσω στις εξετάσεις αλλά φοβάμαι ότι θα με νικήσει το άγχος, η νευρικότητα και ο φόβος που έχω. Μπορώ να κάνω κάτι για να το αντιμετωπίσω; Τι; Πώς μπορώ να έχω θετική σκέψη; Με το να σκέφτομαι ότι θα περάσω στη σχολή που θέλω και να κάνω όνειρα δεν είναι χειρότερο, αφού αυτό μπορεί να μην γίνει; Ευχαριστώ πολύ. Περιμένω με ανυπομονησία την απάντησή σας!

Γιώτα Φ.

Ήθελα κι εγώ ν’ αγαπήσω και ν’ αγαπηθώ

Ακόμα μια θλιμμένη Κυριακή… Κοιτάζω έξω από το παράθυρο… Τα δέντρα είναι έτοιμα να ανθίσουν και πάλι. Η φύση βρήκε αυτόν τον μαγικό τρόπο ανανέωσης. Οι μυγδαλιές ντύθηκαν στα άσπρα και η άνοιξη θα σύρει και πάλι το χορό της ζωής. Κι όμως…. Υπάρχουν άτομα που έχουν πάντα χειμώνα στην καρδιά τους… Προσμονές, ενοχές. Λάθη, απελπισία, σκοτάδι, κρύο, παγωμένη καρδιά. Μόνο τα δάκρυά τους είναι ακόμα ζεστά, σημάδι ότι ζουν ακόμη… Κοιτάζω απ’ το παράθυρο και χαμογελώ. Ένα χαμόγελο που έμαθα να κρύβομαι πίσω από αυτό για να ικανοποιούνται όλοι. Πόσο δυνατούς μας κάνει ο πόνος τελικά… Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι ευτυχισμένη, πρέπει να είμαι ευτυχισμένη… Έχεις τα παιδιά σου – του λέω, δεν έχεις οικονομικό πρόβλημα, ο άντρας σου είναι καλός άνθρωπος, έχεις την υγειά σου. Τι θέλεις άλλο; Ναι, πολλές φορές τον πείθω και χαμογελώ. Κάποια στιγμή όμως μου ξεφεύγει και ξεσπάει σε λυγμούς, σε ένα ατέλειωτο γιατί. Στα 36 μου χρόνια όλα πια είναι μάταια, δεν θέλω να ζω πια κι άλλες φορές λέω θα το παλέψω, θα ζήσω ότι δεν έζησα… Μου ’χουν λείψει τόσα πράγματα, μικρά, απαρατήρητα, ασήμαντα για πολλούς, μου ’χουν λείψει πράγματα που δυστυχώς δεν μπορώ να πάω να αγοράσω από πουθενά… «Πρέπει να είσαι καλή μητέρα» ακούω μια φωνή να μου λέει… Για μένα δεν πρέπει. ΘΕΛΩ να είμαι καλή μητέρα. Μα πώς μπορώ να είμαι, αφού κάθε μέρα λιώνω και μαραίνομαι; Σκέφτομαι συχνά πώς μπορούν πολλοί να «ηρωοποιούν» τόσο πολύ τη λέξη «μητέρα»; Τα κάνει όλα, τα αντέχει όλα, τα θυσιάζει όλα, τα δίνει όλα…. Είμαι μητέρα, αλλά είμαι και άνθρωπος και ήθελα κι εγώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ πολύ, να ερωτευθώ, να ζήσω ότι δεν έζησα, να μην αργολιώνω, να ηρεμήσω, να χαμογελάσω αληθινά, να γίνω η χαρούμενη, γλυκιά μητέρα που ήθελα να ήμουν. Κι όμως ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Μια θλιμμένη Κυριακή, κλεισμένη στα «πρέπει», στα «δήθεν», στο «τι θα πει ο κόσμος». Και πότε νοιάστηκε για μένα ο κόσμος; Αν είμαι καλά, αν είμαι ευτυχισμένη; Θα ενδιαφερθεί για μένα όμως μόλις κάνω κάτι έξω από τα «πρέπει» του. Θα πουν μόνο ότι δεν ήμουν «ηθική», δεν άξιζα. Η κοινωνία νοιάζεται μόνο όταν κάνεις λάθος, όταν βρει τον τρόπο να σε «δακτυλοδείξει». Έξω από το παράθυρο, βλέπω ένα μικρό μπουμπούκι αμυγδαλιάς να μου κλείνει με αισιοδοξία το μάτι για μια νέα αρχή. Υπάρχουν όμως κάποιοι που δεν έχουν άλλη επιλογή εκτός του να ονειρεύονται… «Και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις, πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις, για τα’ αλλού μην ελπίζεις, δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό, έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ, στην κόχη τούτη τη μικρή, σ’ όλη τη γη τη χάλασες… Ίσως, ίσως μια μέρα να ξεφύγω από την εικόνα που με κλείσανε, ίσως για τους δυο μας να μπορώ να ονειρευτώ, να σου πως χωρίς να φοβάμαι κανέναν, Σ’ ΑΓΑΠΩ…

Συννεφιασμένη Κυριακή