I.I.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Πληροφορίες
- stavros
- Σπουδές: Δημοσιογραφία, Ψυχολογία, Κοινωνιολογία, Παιδαγωγικά στο Κρατικό Παν. της Ν. Υόρκης, Πανεπιστήμιο Αν. Λονδίνου και Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (διδακτορικό PhD στην ψυχολογία).
1 σχόλιο:
Η κοινωνική φοβία, ξεκινά συνήθως από την παιδική ηλικία, όταν οι γονείς συνεχώς απειλούν το παιδί τους με τη γνωστή υπόδειξη «Τι θα πει ο κόσμος;». Το παιδί σιγά-σιγά δημιουργεί στην ψυχή του μια αρνητική εικόνα για τους άλλους που μετατρέπεται σε αγωνία και φόβο με τη σκέψη πώς θα τον δουν οι άλλοι, πώς θα τον κρίνουν, πώς θα τον αξιολογήσουν, αν θα τον αποδεχτούν, κ.λπ. Οι γονείς βέβαια, μπορεί να μην έχουν άδικο, γιατί ο κόσμος, ειδικά στον τόπο μας, έχει την τάση να σχολιάζει, να κουτσομπολεύει, να κριτικάρει ή και να απορρίπτει τους άλλους για διάφορους λόγους, όπως η εμφάνιση και η συμπεριφορά. Οι γονείς οι οποίοι έχουν αυτή την στάση απέναντι στους άλλους καλλιεργούν ένα παράλογο φόβο στο παιδί το οποίο στην ενηλικίωση δυσκολεύεται να εμπιστευθεί τους άλλους, να δημιουργήσει κοινωνικές σχέσεις και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Στο τέλος απομονώνεται, φοβάται να εμφανιστεί δημόσια και καταδικάζει τον εαυτό του στη μοναχική και αντικοινωνική ζωή. Μπορούμε να πούμε ότι όλοι μας σε κάποιο βαθμό φοβόμαστε τι θα πουν οι άλλοι, ειδικά αν είμαστε εγωιστές, δεν έχουμε αυτοπεποίθηση και συνειδησιακή αυτονομία. Για το λόγο αυτό, πολλοί ξοδεύουν πολλές ώρες μπροστά στον καθρέφτη και πολλά λεφτά για την εμφάνισή τους και γενικά την «εικόνα» τους ωθούμενοι από το φόβο μήπως οι άλλοι δεν τους εγκρίνουν. Όταν ο φόβος διασταλεί στη συνείδηση τότε γίνεται φοβία, δηλαδή παράλογος φόβος, γιατί ο άνθρωπος αδυνατεί να τον ελέγξει κι έτσι αποβαίνει εις βάρος της ψυχικής του υγείας. Αν η φοβία αυτή εμπεδωθεί στον άνθρωπο από την παιδική ηλικία οι πιθανότητες αποθεραπείας είναι ανύπαρκτες. Αν όμως κάποιος δημιούργησε αυτό τον φόβο στη ενηλικίωση μπορεί να τον ξεπεράσει με διάφορους τρόπους όπως η αλλαγή στον τρόπο σκέψης, η αλλαγή στο χώρο διαβίωσης και κοινωνικής δραστηριότητας, η αλλαγή στην παρέα και τη συναναστροφή. Ο άνθρωπος για παράδειγμα που συνειδητοποιεί ότι στο χώρο που ζει, οι άλλοι δεν μπορούν να δεχτούν την διαφορετικότητά του, τον ειρωνεύονται, τον κουτσομπολεύουν ή τον βλέπουν με λοξές ματιές, τότε καλά κάνει να πάει κάπου αλλού ή το πιο ορθό να μειώσει τον εγωισμό του ή ακόμη να μη δίνει σημασία σε μια επιπόλαια και αυθαίρετη συμπεριφορά που εμφανίζουν άνθρωποι που συνήθως υποφέρουν από υπαρξιακά προβλήματα και συνειδησιακά συμπλέγματα κατωτερότητας.
Δημοσίευση σχολίου