Ήθελα κι εγώ ν’ αγαπήσω και ν’ αγαπηθώ

Ακόμα μια θλιμμένη Κυριακή… Κοιτάζω έξω από το παράθυρο… Τα δέντρα είναι έτοιμα να ανθίσουν και πάλι. Η φύση βρήκε αυτόν τον μαγικό τρόπο ανανέωσης. Οι μυγδαλιές ντύθηκαν στα άσπρα και η άνοιξη θα σύρει και πάλι το χορό της ζωής. Κι όμως…. Υπάρχουν άτομα που έχουν πάντα χειμώνα στην καρδιά τους… Προσμονές, ενοχές. Λάθη, απελπισία, σκοτάδι, κρύο, παγωμένη καρδιά. Μόνο τα δάκρυά τους είναι ακόμα ζεστά, σημάδι ότι ζουν ακόμη… Κοιτάζω απ’ το παράθυρο και χαμογελώ. Ένα χαμόγελο που έμαθα να κρύβομαι πίσω από αυτό για να ικανοποιούνται όλοι. Πόσο δυνατούς μας κάνει ο πόνος τελικά… Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι ευτυχισμένη, πρέπει να είμαι ευτυχισμένη… Έχεις τα παιδιά σου – του λέω, δεν έχεις οικονομικό πρόβλημα, ο άντρας σου είναι καλός άνθρωπος, έχεις την υγειά σου. Τι θέλεις άλλο; Ναι, πολλές φορές τον πείθω και χαμογελώ. Κάποια στιγμή όμως μου ξεφεύγει και ξεσπάει σε λυγμούς, σε ένα ατέλειωτο γιατί. Στα 36 μου χρόνια όλα πια είναι μάταια, δεν θέλω να ζω πια κι άλλες φορές λέω θα το παλέψω, θα ζήσω ότι δεν έζησα… Μου ’χουν λείψει τόσα πράγματα, μικρά, απαρατήρητα, ασήμαντα για πολλούς, μου ’χουν λείψει πράγματα που δυστυχώς δεν μπορώ να πάω να αγοράσω από πουθενά… «Πρέπει να είσαι καλή μητέρα» ακούω μια φωνή να μου λέει… Για μένα δεν πρέπει. ΘΕΛΩ να είμαι καλή μητέρα. Μα πώς μπορώ να είμαι, αφού κάθε μέρα λιώνω και μαραίνομαι; Σκέφτομαι συχνά πώς μπορούν πολλοί να «ηρωοποιούν» τόσο πολύ τη λέξη «μητέρα»; Τα κάνει όλα, τα αντέχει όλα, τα θυσιάζει όλα, τα δίνει όλα…. Είμαι μητέρα, αλλά είμαι και άνθρωπος και ήθελα κι εγώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ πολύ, να ερωτευθώ, να ζήσω ότι δεν έζησα, να μην αργολιώνω, να ηρεμήσω, να χαμογελάσω αληθινά, να γίνω η χαρούμενη, γλυκιά μητέρα που ήθελα να ήμουν. Κι όμως ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Μια θλιμμένη Κυριακή, κλεισμένη στα «πρέπει», στα «δήθεν», στο «τι θα πει ο κόσμος». Και πότε νοιάστηκε για μένα ο κόσμος; Αν είμαι καλά, αν είμαι ευτυχισμένη; Θα ενδιαφερθεί για μένα όμως μόλις κάνω κάτι έξω από τα «πρέπει» του. Θα πουν μόνο ότι δεν ήμουν «ηθική», δεν άξιζα. Η κοινωνία νοιάζεται μόνο όταν κάνεις λάθος, όταν βρει τον τρόπο να σε «δακτυλοδείξει». Έξω από το παράθυρο, βλέπω ένα μικρό μπουμπούκι αμυγδαλιάς να μου κλείνει με αισιοδοξία το μάτι για μια νέα αρχή. Υπάρχουν όμως κάποιοι που δεν έχουν άλλη επιλογή εκτός του να ονειρεύονται… «Και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις, πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις, για τα’ αλλού μην ελπίζεις, δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό, έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ, στην κόχη τούτη τη μικρή, σ’ όλη τη γη τη χάλασες… Ίσως, ίσως μια μέρα να ξεφύγω από την εικόνα που με κλείσανε, ίσως για τους δυο μας να μπορώ να ονειρευτώ, να σου πως χωρίς να φοβάμαι κανέναν, Σ’ ΑΓΑΠΩ…

Συννεφιασμένη Κυριακή