Είμαι ένας νέος 19 χρονών και το πρόβλημά μου εστιάζεται στην σχέση μου με τους γονείς μου, και πιο συγκεκριμένα στη σχέση εμπιστοσύνης. Με λύπη μου διαπιστώνω καθημερινά πως οι γονείς μου δεν μου έχουν την δέουσα εμπιστοσύνη, τουλάχιστον όση θα άρμοζε στο πρόσωπό μου. Προσωπικά δεν βρίσκω κάποιο προφανή λόγο να συμβαίνει αυτό...
Σ' ένα νέο που τελείωσε το Γυμνάσιο με "Άριστα", το Λύκειο με "20", που οι προσωπικές και κοινωνικές του σχέσεις χαρακτηρίζονται από ηρεμία και επιλεκτικότητα, τότε ποιος ο λόγος των επικρίσεων κάθε του επιλογής και των συνεχών απαγορευτικών ορίων; Προσπάθησα αρκετές φορές να μιλήσω με τους γονείς μου γι' αυτό το θέμα, χωρίς αποτέλεσμα, γιατί αυτοί το βλέπουν σαν "ανταρσία" έναντί τους, και έτσι αρχίζουν τα κλασσικά σχόλια του τύπου "Εσείς οι νέοι νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα και ότι θα κατακτήσετε τον κόσμο σε μια νύκτα". Μετά από 2-3 τέτοιες συζητήσεις εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια. Η κατάσταση αυτή με έχει κουράσει τα τελευταία 1,5 με 2 χρόνια και ως αποτέλεσμα αποφεύγω εντελώς να γνωστοποιώ στους δικούς μου τις αποφάσεις και προθέσεις μου πάνω σε όλα τα θέματα. Μήπως φταίει το γεγονός ότι δεν εντάσσομαι στην κατηγορία που ανήκουν οι πλείστοι συνομήλικοί μου που προβαίνουν σε χρήσεις - καταχρήσεις (τσιγάρου, ποτού, ταχύτητας κτλ.); Ή μήπως επειδή προσπαθώ να είμαι χαμηλών τόνων; Η ειρωνεία είναι πως αρκετοί από τους φίλους μου πιστεύουν ότι μπορώ να έχω τα πάντα μόνο και μόνο επειδή υπήρξα άριστος στο σχολείο (στις δικές τους οικογένειες αυτό είναι το μόνο κριτήριο για να τους επιτρέψουν να κάνουν οτιδήποτε), παρόλο που εγώ ποτέ δεν ζήτησα κάτι τέτοιο.
Κύριε Σταύρου, με ποιο τρόπο θα μπορούσα να κερδίσω έστω και λίγη απ' την εμπιστοσύνη τους; Δεν είναι και ότι καλύτερο να ξέρεις ότι δεν μπορείς να στηριχθείς στους πιο δικούς σου ανθρώπους...
Σ' ένα νέο που τελείωσε το Γυμνάσιο με "Άριστα", το Λύκειο με "20", που οι προσωπικές και κοινωνικές του σχέσεις χαρακτηρίζονται από ηρεμία και επιλεκτικότητα, τότε ποιος ο λόγος των επικρίσεων κάθε του επιλογής και των συνεχών απαγορευτικών ορίων; Προσπάθησα αρκετές φορές να μιλήσω με τους γονείς μου γι' αυτό το θέμα, χωρίς αποτέλεσμα, γιατί αυτοί το βλέπουν σαν "ανταρσία" έναντί τους, και έτσι αρχίζουν τα κλασσικά σχόλια του τύπου "Εσείς οι νέοι νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα και ότι θα κατακτήσετε τον κόσμο σε μια νύκτα". Μετά από 2-3 τέτοιες συζητήσεις εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια. Η κατάσταση αυτή με έχει κουράσει τα τελευταία 1,5 με 2 χρόνια και ως αποτέλεσμα αποφεύγω εντελώς να γνωστοποιώ στους δικούς μου τις αποφάσεις και προθέσεις μου πάνω σε όλα τα θέματα. Μήπως φταίει το γεγονός ότι δεν εντάσσομαι στην κατηγορία που ανήκουν οι πλείστοι συνομήλικοί μου που προβαίνουν σε χρήσεις - καταχρήσεις (τσιγάρου, ποτού, ταχύτητας κτλ.); Ή μήπως επειδή προσπαθώ να είμαι χαμηλών τόνων; Η ειρωνεία είναι πως αρκετοί από τους φίλους μου πιστεύουν ότι μπορώ να έχω τα πάντα μόνο και μόνο επειδή υπήρξα άριστος στο σχολείο (στις δικές τους οικογένειες αυτό είναι το μόνο κριτήριο για να τους επιτρέψουν να κάνουν οτιδήποτε), παρόλο που εγώ ποτέ δεν ζήτησα κάτι τέτοιο.
Κύριε Σταύρου, με ποιο τρόπο θα μπορούσα να κερδίσω έστω και λίγη απ' την εμπιστοσύνη τους; Δεν είναι και ότι καλύτερο να ξέρεις ότι δεν μπορείς να στηριχθείς στους πιο δικούς σου ανθρώπους...
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
1 σχόλιο:
Έχεις δίκιο αγαπητέ φίλε να νιώθεις απογοητευμένος από τη στάση των γονιών σου. Μπορεί όμως και οι γονείς σου να έχουν κάποιο δίκαιο γιατί με όλα όσα ακούν και βλέπουν οδηγούνται οι ίδιοι στην ανασφάλεια την οποίαν εμπεδώνουν με τη σειρά τους στα παιδιά τους. Η ανασφάλεια και γενικά η έλλειψη εμπιστοσύνης πηγάζει από σχέσεις εξάρτησης γι’ αυτό το λόγο η πρώτη κίνηση που μπορείς να υιοθετήσεις στη ζωή σου είναι η σταδιακή συναισθηματική απομάκρυνση από τους γονείς σου. Αυτό θα το πετύχεις αν αρχίσεις, αφ' ενός να μη δίνεις ιδιαίτερη σημασία στις απειλές και τις υποβολές των γονιών και αφ' ετέρου να ωθήσεις τον εαυτό σου σε εξωσχολικές δραστηριότητες οι οποίες θα σε βοηθήσουν να εισχωρήσεις στον κόσμο του ενήλικου άντρα. Μπορεί νοητικά να έχεις άριστη επίδοση, αυτό όμως δε σημαίνει ότι μπορεί να έχεις άριστη επίδοση και στο συναισθηματικό μέρος της προσωπικότητας. Για να ωριμάσει κάποιος νέος χρειάζεται όπως υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ φυσικών, συναισθηματικών και νοητικών αναγκών και εμπειρίες στους τομείς αυτούς και όχι μόνο θεωρητική γνώση. Όσα για παράδειγμα κι αν γνωρίζεις θεωρητικά για τον έρωτα, τη φιλία, την αγάπη, δεν θα μπορέσεις ποτέ να ωριμάσεις αν δεν τα βιώσεις. Να θυμάσαι όμως αγαπητέ φίλε κι αυτό το σημαντικό δεδομένο: ότι η καλύτερη μέθοδος συναισθηματικής απεξάρτησης από τους γονείς είναι η οικονομική αποδέσμευση απ' αυτούς. Ενόσω αυτοί πληρώνουν για σένα, αυτόματα δημιουργείται στην ψυχή τους η αγωνία για την επένδυση των λεφτών τους ενώ στη δική σου την ψυχή δημιουργούνται αισθήματα εξάρτησης και υποταγής προς αυτούς.
Δημοσίευση σχολίου