Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2008

Μακριά από την Κύπρο

Άρθρο ανώνυμου, απλά για να σκορπίσει τις σκέψεις του:

Το γεγονός ότι έχουμε κοινωνικό πρόβλημα σε αυτό τον τόπο πρέπει να το χωνέψουμε όλοι καλά και να σταματήσουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο από το ένα φύλο στο άλλο. Υπάρχει μια κρίση επικοινωνίας μεταξύ αντρών και γυναικών που σε καμία άλλη χώρα δεν υπάρχει... Έχω ζήσει και ταξιδέψει σε αρκετές χώρες του κόσμου που έχουν ίσως χειρότερα προβλήματα από την Κύπρο όμως εκεί δεν χάθηκε ο έρωτας τουλάχιστο.... πράγμα που είναι σημαντικό στη ζωή του ανθρώπου, ίσως το σημαντικότερο.
Εδώ στην Κύπρο υπάρχει μια κακή αύρα που όσοι έζησαν αλλού το καταλαβαίνουν. Ο κόσμος είναι τόσο ψεύτικος, υλιστής και κακομαθημένος που αν δεν είσαι σαν αυτούς αμέσως σε αποκλείουν. Το νησί είναι όμορφο και τα έχει όλα ...αλλά κατοικείται από πρωτόγονους με λεφτά, που ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν ποιοι είναι. Τα τελευταία χρόνια είμαι Κύπρο και βλέπω τον εαυτό μου να φεύγει πάλι επειδή εδώ αν δεν είσαι γάιδαρος καμία δεν σε προσέχει και κανένας δεν σου δίνει ευκαιρίες, ίσως επειδή έτσι έμαθαν να ζουν εδώ. Έτσι το μήνυμά μου είναι σε όσους είναι ψαγμένοι/ες και βαρέθηκαν να ασχολούνται με ηλίθιες και γαϊδάρους, μακριά από την Κύπρο επειδή η κοινωνία δεν τραβά ανθρώπους με μυαλά.

1 σχόλιο:

stavros είπε...

Είναι κρίμα ένας νέος με αξίες να μην τολμά να αγωνιστεί ενάντια στο ρεύμα που παρασύρει συνανθρώπους στην αυταπάτη του υλισμού και την ψυχική φθορά. Ενόσω οι νέοι υποτάσσονται παθητικά στις ψυχοφθόρες αξίες του μοντερνισμού κι ενώ οι ελάχιστοι συνειδητοποιημένοι εγκαταλείπουν την προσπάθεια ενάντια στο κατεστημένο, αυτός ο τόπος δεν θα πάψει να ζει τα πιο οδυνηρά κοινωνικά προβλήματα, όπως είναι η κατάθλιψη, η μοναξιά, το έγκλημα.

Λαμβάνοντας υπόψη το πόσο κοστίζει ψυχολογικά η εφαρμογή των αξιών του μοντερνισμού στην καθημερινή ζωή μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι δεν υπάρχει Κύπριος που να μην υποφέρει από ελαφριά μέχρι και βαριά κατάθλιψη συνειδητή αλλά κυρίως ασυνείδητη ακόμη και παιδιά. Αξίζει λοιπόν η κάθε προσπάθεια.