Δημοσίευση επιστολής του Γ. Δ.
Πολλές φορές η στήλη σας με συγκινεί και με προκαλεί συναισθηματικά μέσα από τη διάχυτη ευαισθησία σας προς τον βασανισμένο άνθρωπο. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να σας γράψω, όμως ο τρόπος που δημοσιεύονται οι προσωπικές ιστορίες και ο σχολιασμός με ώθησαν να γράψω κι εγώ το βάσανό μου τώρα στα 50 μου.
Μεγάλωσα από γονείς που μου έμαθαν την προσφορά, το δόσιμο, τον αλτρουισμό κι έτσι κι εγώ μεγαλώνοντας ξεχώριζα για τις αρχές μου στο σχολείο, στο στρατό, στις σχέσεις μου. Ήμουν ένας άνθρωπος έτοιμος πάντα να τρέξω για βοήθεια σε όποιον τη χρειαζόταν, να δώσω, να δοθώ χωρίς ποτέ να ζητήσω τίποτε για μένα. Χριστιανός δεν υπήρξα όπως αυτούς που κάνουν κάτι για να κερδίσουν την αιώνιο χαρά. Για μένα η χαρά ήταν επίγεια, ήτα μέσα μου. Μέσα από την ανατροφή μου έμαθα να αγαπώ, να εκτιμώ, να σέβομαι, να είμαι απλός και ταπεινός, να μη ζηλεύω τους άλλους, να μη μισώ.
Από πολύ νωρίς ερωτεύτηκα γιατί μου άρεσαν πολύ οι γυναίκες. Δεν ξέρω γιατί αλλά χωρίς την παρουσία τους στον κόσμο μου ένιωθα ένα απέραντο κενό. Ονειρευόμουν πάντα μια γυναίκα που να την κάνω ευτυχισμένη, να της δώσω τα πάντα. Μετά από πολλές περιπέτειες παντρεύτηκα στα 30 με τη γυναίκα μου χωρίς μεγάλη γνωριμία γιατί βιαζόμουν να κάνω οικογένεια και γιατί δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος των μπαρ και των ξενυχτάδικων. Είχα άλλες ασχολίες στον ελεύθερό μου χρόνο ως εθελοντής σε πολλές οργανώσεις, λάτρης των τεχνών, της μουσικής, της δημιουργικής έκφρασης, της φύσης.
Όταν παντρεύτηκα βρέθηκα αντιμέτωπος με τη γυναίκα μου που ήταν κάθετη ενάντια σε όλες σχεδόν τις δραστηριότητές μου. Στην αρχή αντιδρούσα και διαμαρτυρόμουν· αυτή όμως ήταν η ισχυρή γιατί ήταν έμπειρη στους καυγάδες· δηλαδή ήξερε από πριν πώς γίνεται ο καυγάς και πώς κερδίζεις κάτι μέσα από ένα καυγά, ενώ εγώ δεν είχα ποτέ πριν στη ζωή μου καυγαδίσει με κανέναν. Ήμουν ένας φιλήσυχος άνθρωπος που ο καυγάς με έκανα να πανικοβάλλομαι και να χάνω τον έλεγχο της ζωής μου.
Η γυναίκα μου τελικά τα κέρδιζε όλα γιατί εγώ δεν μπορούσα να αντιδράσω ή δεν ήξερα πώς. Ήταν απόλυτη στις θέσεις της και έτοιμη να μη μου μιλήσει ξανά αν δεν υπόκυπτα στις απόψεις της. Εγώ όπως πάντα μαλακός, ανεκτικός και κυρίως ευαίσθητος στο να μη πληγώσω τη γυναίκα μου δεχόμουν τα πάντα. Σε δέκα περίπου χρόνια βρήκα τον εαυτό μου να γίνεται ένας άλλος άνθρωπος που καμιά σχέση δεν είχε με το παρελθόν. Εγώ που ποτέ δεν έβαλα γραβάτα κατάντησα της γραβάτας, εκεί που απεχθανόμουν τη φαντασία και την υλιστική κατανάλωση έγινα υλιστής. Τη ζωή μου κυβερνούσε η γυναίκα μου, ακόμη και στο τι θα φορέσω, τι θα φάω, τι θα πιω, μου έκοψε το τσιγάρο, τις εξόδους μου ως εθελοντής και με τον τρόπο της μου έκοψε τα φτερά της ελευθερίας με τα οποία πετούσα πριν.
Δυστυχώς ούτε τα παιδιά μου δεν μπόρεσα να τα οδηγήσω στις αξίες που πάντα πίστευα αφού η γυναίκα μου είχε κυριαρχικό ρόλο και σ’ αυτά. Ένιωθα πελαγωμένος ή πιο καλά βουλιαγμένος σε μια παγίδα που δεν μπορούσα να δραπετεύσω, δεν είχα φτερά να πετάξω. Τα όνειρά μου γκρεμίστηκαν, αφού ότι και να της προσφέρω είναι ανάξιο λόγου, αφού εγώ δεν ήμουν ποτέ της ύλης αυτή όμως είναι λάτρης της ύλης, της προβολής, τη αλαζονείας. Ποτέ δεν μου είπε ευχαριστώ για ότι της πρόσφερα ούτε ποτέ συγνώμη όταν με ισοπέδωνε με σκληρό και επώδυνο τρόπο. Παρόλο που έχω αλλάξει κι έχω γίνει ένας άλλος άνθρωπος μέσα μου βράζει ο πόθος μου να μπορούσα να ζήσω το όνειρό μου. Κατάντησα έτσι όχι γιατί δεν είχα το δυναμισμό αλλά γιατί φοβόμουν τους καυγάδες, τις αγριοφωνάρες, τα γινάτια, τον εκβιασμό. Δεν ήθελα ποτέ να πληγώσω κανένα και ιδιαίτερα τη γυναίκα και τα παιδιά μου.
Φιλοσοφώντας τη ζωή μου άρχισα να πιστεύω ότι εκεί που πρόσφερα στους άλλους τώρα προσφέρω στην οικογένειά μου. Παρόλα αυτά όμως δε νιώθω ευτυχισμένος γιατί δεν είμαι εγώ. Είμαι κάτι άλλο που δεν μπορώ να με καταλάβω. Πολλές φορές σκέφτηκα να χωρίσω. Παρακολουθώντας όμως γυναίκες στο χώρο που εργάζομαι και αλλού διαπιστώνω ότι δεν υπάρχουν γυναίκες όπως τις ονειρεύτηκα, ρομαντικές, απλές, σεμνές. Η κοινωνία τις ωθεί σε μια έπαρση κι ένα εγωισμό που με κάνουν να φοβούμαι και να κρύβομαι πιο πολύ στο όστρακό μου.
Τελικά παραδέχομαι ότι όλα αυτά που έστησαν οι γονείς μου μέσα στην ψυχή μου τα ισοπέδωσε η γυναίκα μου σε χρόνο ρεκόρ. Και λέω πως τελικά η γυναίκα δεν είναι το αδύνατο φύλο αλλά το ισχυρό. Εγώ δεν θα τολμούσα ποτέ να επιχειρήσω να επιβληθώ στον άλλο, να του απορρίψω τις αξίες και τα ιδανικά του και να τον κάνω ένα ψυχολογικό δούλο. Αυτή όχι μόνο τόλμησε αλλά πατώντας πάνω σε μια σεμνή ψυχή κατάφερε να την υποτάξει χωρίς ίχνος ενοχές και χωρίς βέβαια να το παραδεχτεί ποτέ. Κι όλα αυτά τα ζω μόνος χωρίς ποτέ κανένας να γνωρίζει τον πόνο στην ψυχή μου.
Τώρα νιώθω να σχίσω αυτή την επιστολή και να την πετάξω γιατί ξέρω πως τίποτε δεν θα αλλάξει. Σας τη στέλνω χωρίς να ζητώ να με συμβουλέψετε. Αν θέλετε πετάξετε την εσείς.
Πολλές φορές η στήλη σας με συγκινεί και με προκαλεί συναισθηματικά μέσα από τη διάχυτη ευαισθησία σας προς τον βασανισμένο άνθρωπο. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να σας γράψω, όμως ο τρόπος που δημοσιεύονται οι προσωπικές ιστορίες και ο σχολιασμός με ώθησαν να γράψω κι εγώ το βάσανό μου τώρα στα 50 μου.
Μεγάλωσα από γονείς που μου έμαθαν την προσφορά, το δόσιμο, τον αλτρουισμό κι έτσι κι εγώ μεγαλώνοντας ξεχώριζα για τις αρχές μου στο σχολείο, στο στρατό, στις σχέσεις μου. Ήμουν ένας άνθρωπος έτοιμος πάντα να τρέξω για βοήθεια σε όποιον τη χρειαζόταν, να δώσω, να δοθώ χωρίς ποτέ να ζητήσω τίποτε για μένα. Χριστιανός δεν υπήρξα όπως αυτούς που κάνουν κάτι για να κερδίσουν την αιώνιο χαρά. Για μένα η χαρά ήταν επίγεια, ήτα μέσα μου. Μέσα από την ανατροφή μου έμαθα να αγαπώ, να εκτιμώ, να σέβομαι, να είμαι απλός και ταπεινός, να μη ζηλεύω τους άλλους, να μη μισώ.
Από πολύ νωρίς ερωτεύτηκα γιατί μου άρεσαν πολύ οι γυναίκες. Δεν ξέρω γιατί αλλά χωρίς την παρουσία τους στον κόσμο μου ένιωθα ένα απέραντο κενό. Ονειρευόμουν πάντα μια γυναίκα που να την κάνω ευτυχισμένη, να της δώσω τα πάντα. Μετά από πολλές περιπέτειες παντρεύτηκα στα 30 με τη γυναίκα μου χωρίς μεγάλη γνωριμία γιατί βιαζόμουν να κάνω οικογένεια και γιατί δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος των μπαρ και των ξενυχτάδικων. Είχα άλλες ασχολίες στον ελεύθερό μου χρόνο ως εθελοντής σε πολλές οργανώσεις, λάτρης των τεχνών, της μουσικής, της δημιουργικής έκφρασης, της φύσης.
Όταν παντρεύτηκα βρέθηκα αντιμέτωπος με τη γυναίκα μου που ήταν κάθετη ενάντια σε όλες σχεδόν τις δραστηριότητές μου. Στην αρχή αντιδρούσα και διαμαρτυρόμουν· αυτή όμως ήταν η ισχυρή γιατί ήταν έμπειρη στους καυγάδες· δηλαδή ήξερε από πριν πώς γίνεται ο καυγάς και πώς κερδίζεις κάτι μέσα από ένα καυγά, ενώ εγώ δεν είχα ποτέ πριν στη ζωή μου καυγαδίσει με κανέναν. Ήμουν ένας φιλήσυχος άνθρωπος που ο καυγάς με έκανα να πανικοβάλλομαι και να χάνω τον έλεγχο της ζωής μου.
Η γυναίκα μου τελικά τα κέρδιζε όλα γιατί εγώ δεν μπορούσα να αντιδράσω ή δεν ήξερα πώς. Ήταν απόλυτη στις θέσεις της και έτοιμη να μη μου μιλήσει ξανά αν δεν υπόκυπτα στις απόψεις της. Εγώ όπως πάντα μαλακός, ανεκτικός και κυρίως ευαίσθητος στο να μη πληγώσω τη γυναίκα μου δεχόμουν τα πάντα. Σε δέκα περίπου χρόνια βρήκα τον εαυτό μου να γίνεται ένας άλλος άνθρωπος που καμιά σχέση δεν είχε με το παρελθόν. Εγώ που ποτέ δεν έβαλα γραβάτα κατάντησα της γραβάτας, εκεί που απεχθανόμουν τη φαντασία και την υλιστική κατανάλωση έγινα υλιστής. Τη ζωή μου κυβερνούσε η γυναίκα μου, ακόμη και στο τι θα φορέσω, τι θα φάω, τι θα πιω, μου έκοψε το τσιγάρο, τις εξόδους μου ως εθελοντής και με τον τρόπο της μου έκοψε τα φτερά της ελευθερίας με τα οποία πετούσα πριν.
Δυστυχώς ούτε τα παιδιά μου δεν μπόρεσα να τα οδηγήσω στις αξίες που πάντα πίστευα αφού η γυναίκα μου είχε κυριαρχικό ρόλο και σ’ αυτά. Ένιωθα πελαγωμένος ή πιο καλά βουλιαγμένος σε μια παγίδα που δεν μπορούσα να δραπετεύσω, δεν είχα φτερά να πετάξω. Τα όνειρά μου γκρεμίστηκαν, αφού ότι και να της προσφέρω είναι ανάξιο λόγου, αφού εγώ δεν ήμουν ποτέ της ύλης αυτή όμως είναι λάτρης της ύλης, της προβολής, τη αλαζονείας. Ποτέ δεν μου είπε ευχαριστώ για ότι της πρόσφερα ούτε ποτέ συγνώμη όταν με ισοπέδωνε με σκληρό και επώδυνο τρόπο. Παρόλο που έχω αλλάξει κι έχω γίνει ένας άλλος άνθρωπος μέσα μου βράζει ο πόθος μου να μπορούσα να ζήσω το όνειρό μου. Κατάντησα έτσι όχι γιατί δεν είχα το δυναμισμό αλλά γιατί φοβόμουν τους καυγάδες, τις αγριοφωνάρες, τα γινάτια, τον εκβιασμό. Δεν ήθελα ποτέ να πληγώσω κανένα και ιδιαίτερα τη γυναίκα και τα παιδιά μου.
Φιλοσοφώντας τη ζωή μου άρχισα να πιστεύω ότι εκεί που πρόσφερα στους άλλους τώρα προσφέρω στην οικογένειά μου. Παρόλα αυτά όμως δε νιώθω ευτυχισμένος γιατί δεν είμαι εγώ. Είμαι κάτι άλλο που δεν μπορώ να με καταλάβω. Πολλές φορές σκέφτηκα να χωρίσω. Παρακολουθώντας όμως γυναίκες στο χώρο που εργάζομαι και αλλού διαπιστώνω ότι δεν υπάρχουν γυναίκες όπως τις ονειρεύτηκα, ρομαντικές, απλές, σεμνές. Η κοινωνία τις ωθεί σε μια έπαρση κι ένα εγωισμό που με κάνουν να φοβούμαι και να κρύβομαι πιο πολύ στο όστρακό μου.
Τελικά παραδέχομαι ότι όλα αυτά που έστησαν οι γονείς μου μέσα στην ψυχή μου τα ισοπέδωσε η γυναίκα μου σε χρόνο ρεκόρ. Και λέω πως τελικά η γυναίκα δεν είναι το αδύνατο φύλο αλλά το ισχυρό. Εγώ δεν θα τολμούσα ποτέ να επιχειρήσω να επιβληθώ στον άλλο, να του απορρίψω τις αξίες και τα ιδανικά του και να τον κάνω ένα ψυχολογικό δούλο. Αυτή όχι μόνο τόλμησε αλλά πατώντας πάνω σε μια σεμνή ψυχή κατάφερε να την υποτάξει χωρίς ίχνος ενοχές και χωρίς βέβαια να το παραδεχτεί ποτέ. Κι όλα αυτά τα ζω μόνος χωρίς ποτέ κανένας να γνωρίζει τον πόνο στην ψυχή μου.
Τώρα νιώθω να σχίσω αυτή την επιστολή και να την πετάξω γιατί ξέρω πως τίποτε δεν θα αλλάξει. Σας τη στέλνω χωρίς να ζητώ να με συμβουλέψετε. Αν θέλετε πετάξετε την εσείς.
Με εκτίμηση
Γ.Δ.
1 σχόλιο:
Το γεγονός ότι υπάρχουν γυναίκες που αλλάζουν τη συμπεριφορά του συζύγου μπορεί να μην είναι το πιο ισχυρό συμπέρασμα που βγαίνει από την επιστολή αυτή, αλλά το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν έντονη την ανάγκη να μοιραστούν ένα προσωπικό δράμα με κάποιο συνάνθρωπο• όμως έμπιστος και ανθρωπιστής δεν υπάρχει κι έτσι καταφεύγουμε στον ψυχολόγο, τον ιερέα, το γιατρό ή γράφουμε μια επιστολή ή ένα ποίημα κλπ.
Έχει διαπιστωθεί μέσα από ψυχαναλυτικές έρευνες ότι το μοίρασμα ενός προβλήματος με κάποιο έμπιστο και συμπονετικό άνθρωπο μειώνει την έντασή του και αποβαίνει ευεργετικά για τη διατήρηση των ψυχοσωματικών ισορροπιών. Το πρόβλημα έγκειται από τη μια στην έμφυτη ανάγκη να μοιραστείς με κάποιο συνάνθρωπο ένα προσωπικό πρόβλημα ενώ από την άλλη νιώθεις τους ανθρώπους γύρω σου να σε κάνουν να φοβάσαι μήπως και το μάθουν. Το μοίρασμα παρ' όλες τις ψυχοδυναμικές ικανότητες που διαθέτει, εντούτοις σταδιακά χάνεται από τις ανθρώπινες σχέσεις, τις φιλικές, τις συγγενικές, τις οικογενειακές.
Ο άνθρωπος σήμερα κουβαλά στην ψυχή μυστικά δράματα που όχι μόνο δεν τολμά να εξωτερικεύσει αλλά φοβάται μήπως και μαθευτούν. Γι’ αυτό προτιμά να υποφέρει παρά να μοιραστεί τον πόνο του. Σοβαρό εμπόδιο στη συμπεριφορά αυτή η κοινωνική αποξένωση που προωθεί μέσα από κάθε θεσμική εξουσία ο μοντερνισμός. Από παιδιά για παράδειγμα, το σχολείο και η οικογένεια εισαγάγει τον άνθρωπο στον κόσμο του ατομικισμού που τον προετοιμάζει ώστε να βλέπει τους άλλους ως ξένους, ζηλόφθονες, ανταγωνιστές ή και εχθρούς. Το σχολείο και η οικογένεια όμως ποτέ δεν υπολόγισαν τη ζημιά που προκαλεί στον ψυχολογικό κόσμο του ανθρώπου ο ατομικισμός και η κοινωνική αποξένωση.
Η στήλη αυτή βοήθησε ώστε δεκάδες μοναχικοί άνθρωποι να μοιραστούν το προσωπικό τους πρόβλημα μέσα από την ανωνυμία. Λαμβάνοντας υπόψη τις θεραπευτικές ικανότητες που έχει το μοίρασμα και η εξωτερίκευση ενός προβλήματος θα μπορούσαμε να πούμε ότι η στήλη αυτή έχει λειτουργήσει ως υποβοηθητική στην αυτοθεραπεία κάποιων συνανθρώπων. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και για σένα αγαπητέ φίλε, δηλαδή το ενδόμυχο κίνητρο για να γράψεις αυτή την επιστολή δεν ήταν για να βρεις λύση στο πρόβλημά σου αλλά να το εξωτερικεύσεις και να το μοιραστείς με χιλιάδες άλλους αναγνώστες. Και καλά τα κατάφερες, αφού πολλοί φοβούνται να μοιραστούν το δράμα τους με την ίδια την ψυχή τους.
Δημοσίευση σχολίου